Social insurance appeal dismissed because lawyer representing a sole proprietor is exempt from the declaration requirement.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's request to set aside the appellate court's decision rejecting her social insurance appeal. The appellant's lawyer argued that the mandatory declaration under Civil Procedure Code Art. 89 § 3 does not apply when representing a sole proprietor. The court held that this exemption applies analogously in social insurance disputes, rendering the declaration requirement inapplicable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 89 § 3 k.p.c.; Art. 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych; Art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: A lawyer representing a sole proprietor is exempt from the declaration requirement under Art. 89 § 3 of the Civil Procedure Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 15 lutego 2005 r.
II UZ 68/04
W sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, brak jest podstaw do żądania uzupełnienia kasacji o złożenie oświadczenia wymaganego przez art. 89
§ 3 k.p.c., jeżeli radca prawny reprezentuje osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Beata
Gudowska, Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego
2005 r. sprawy z wniosku Iwony R., Magdaleny C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych-Oddziałowi w W. o ubezpieczenie społeczne, na skutek zażalenia
wnioskodawczyni Iwony R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia
22 września 2004 r. [...]
1. u c h y l i ł zaskarżone postanowienie,
2. zasądził od pozwanego na rzecz wnioskodawczyni Iwony R. kwotę 120 zł
(sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2004 r. [...] Sąd Apelacyjny w Gdańsku
odrzucił kasację wnioskodawczyni Iwony R. od wyroku tego Sądu z dnia 8 kwietnia
2004 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W.
o ubezpieczenie społeczne, wobec złożenia przez pełnomocnika procesowego pełnomocnictwa niespełniającego wymogu określonego w art. 89 § 3 k.p.c., a następnie
nieuzupełnienia powyższego braku kasacji w wyznaczonym przez Sąd terminie.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o jego
uchylenie, wskazując, iż złożone wraz z kasacją pełnomocnictwo jest zgodne z art.
89 k.p.c., a zawarty w § 3 wymóg złożenia oświadczenia pełnomocnika, iż nie pozo-
staje on w stosunku pracy, nie ma zastosowania w stosunku do radcy prawnego reprezentującego przedsiębiorcę, będącego osobą fizyczną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego regulujące
instytucję pełnomocnictwa nie pozwalają - jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 1997 r., III CZP 116/96
(OSNC 1997 nr 2, poz. 13) - wyjaśnić statusu prawnego wymienionych w nich zawodowych pełnomocników. W tym zakresie niezbędne jest odwołanie się do przepisów
ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr
123, poz. 1059 ze zm.). Przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym oraz osobom fizycznym z wyłączeniem spraw
rodzinnych opiekuńczych i karnych. Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym
(Dz.U. Nr 121, poz. 770) pojęcie „podmiotu gospodarczego” zostało zastąpione pojęciem „przedsiębiorcy”. Definicję przedsiębiorcy zawierał art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19
listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze
zm.), a obecnie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności
gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), zgodnie z którym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2001 r., III CZP 37/01 (OSNC 2002 nr 2, poz. 20) zawarto
tezę, iż „w sprawie gospodarczej radca prawny reprezentujący przedsiębiorcę, będącego osobą fizyczną, nie składa oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c.”.
Analogicznie kwestia ta przedstawia się w sprawie z zakresu ubezpieczenia
społecznego, jeżeli radca prawny reprezentuje osobę fizyczną, będącą przedsiębiorcą. W tej sytuacji brak było podstaw do żądania uzupełnienia kasacji o oświadczenie
wymagane w 89 § 3 k.p.c., jak i następnie wydania przez Sąd Apelacyjny postanowienia w przedmiocie odrzuceniu kasacji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 1 w
związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 1 i § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe wynagrodzenie radcy prawnego - § 11 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.