Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 68/04 Generato dall'IA

Social insurance appeal dismissed because lawyer representing a sole proprietor is exempt from the declaration requirement.

Numero d'incarto II UZ 68/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's request to set aside the appellate court's decision rejecting her social insurance appeal. The appellant's lawyer argued that the mandatory declaration under Civil Procedure Code Art. 89 § 3 does not apply when representing a sole proprietor. The court held that this exemption applies analogously in social insurance disputes, rendering the declaration requirement inapplicable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 89 § 3 k.p.c.; Art. 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych; Art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: A lawyer representing a sole proprietor is exempt from the declaration requirement under Art. 89 § 3 of the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
sole proprietor representation lawyer declaration exemption social insurance appeal Civil Procedure Code business activity freedom law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 89 § 3 k.p.c.
o ubezpieczenie społeczne, wobec złożenia przez pełnomocnika procesowego pełnomocnictwa niespełniającego wymogu określonego w art. 89 § 3 k.p.c., a następnie
Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
123, poz. 1059 ze zm.). Przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym oraz osobom fizycznym z wyłączeniem spraw
Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej
Definicję przedsiębiorcy zawierał art. 2 ust.
Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
123, poz. 1059 ze zm.). Przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym oraz osobom fizycznym z wyłączeniem spraw
Art. 386 § 1 k.p.c.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 1 w
Art. 397 § 2 k.p.c.
związku z art. 397 § 2 i art.
Art. 393 § 1 i § 2 k.p.c.
397 § 2 i art. 39318 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe wynagrodzenie radcy prawnego - § 11 ust.
§ 11 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 89 § 3 k.p.c
o ubezpieczenie społeczne, wobec złożenia przez pełnomocnika procesowego pełnomocnictwa niespełniającego wymogu określonego w art. 89 § 3 k.p.c., a następnie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 116/96
instytucję pełnomocnictwa nie pozwalają - jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 1997 r., III CZP 116/96
III CZP 37/01
A lawyer representing a sole proprietor is not required to submit a declaration under Art. 89 § 3 CPC.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 15 lutego 2005 r.

II UZ 68/04

W sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, brak jest podstaw do żądania uzupełnienia kasacji o złożenie oświadczenia wymaganego przez art. 89

§ 3 k.p.c., jeżeli radca prawny reprezentuje osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Beata

Gudowska, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego

2005 r. sprawy z wniosku Iwony R., Magdaleny C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w W. o ubezpieczenie społeczne, na skutek zażalenia

wnioskodawczyni Iwony R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia

22 września 2004 r. [...]

1. u c h y l i ł zaskarżone postanowienie,

2. zasądził od pozwanego na rzecz wnioskodawczyni Iwony R. kwotę 120 zł

(sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 września 2004 r. [...] Sąd Apelacyjny w Gdańsku

odrzucił kasację wnioskodawczyni Iwony R. od wyroku tego Sądu z dnia 8 kwietnia

2004 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W.

o ubezpieczenie społeczne, wobec złożenia przez pełnomocnika procesowego pełnomocnictwa niespełniającego wymogu określonego w art. 89 § 3 k.p.c., a następnie

nieuzupełnienia powyższego braku kasacji w wyznaczonym przez Sąd terminie.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o jego

uchylenie, wskazując, iż złożone wraz z kasacją pełnomocnictwo jest zgodne z art.

89 k.p.c., a zawarty w § 3 wymóg złożenia oświadczenia pełnomocnika, iż nie pozo-

staje on w stosunku pracy, nie ma zastosowania w stosunku do radcy prawnego reprezentującego przedsiębiorcę, będącego osobą fizyczną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego regulujące

instytucję pełnomocnictwa nie pozwalają - jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 1997 r., III CZP 116/96

(OSNC 1997 nr 2, poz. 13) - wyjaśnić statusu prawnego wymienionych w nich zawodowych pełnomocników. W tym zakresie niezbędne jest odwołanie się do przepisów

ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

123, poz. 1059 ze zm.). Przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym oraz osobom fizycznym z wyłączeniem spraw

rodzinnych opiekuńczych i karnych. Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz.U. Nr 121, poz. 770) pojęcie „podmiotu gospodarczego” zostało zastąpione pojęciem „przedsiębiorcy”. Definicję przedsiębiorcy zawierał art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19

listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze

zm.), a obecnie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), zgodnie z którym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2001 r., III CZP 37/01 (OSNC 2002 nr 2, poz. 20) zawarto

tezę, iż „w sprawie gospodarczej radca prawny reprezentujący przedsiębiorcę, będącego osobą fizyczną, nie składa oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c.”.

Analogicznie kwestia ta przedstawia się w sprawie z zakresu ubezpieczenia

społecznego, jeżeli radca prawny reprezentuje osobę fizyczną, będącą przedsiębiorcą. W tej sytuacji brak było podstaw do żądania uzupełnienia kasacji o oświadczenie

wymagane w 89 § 3 k.p.c., jak i następnie wydania przez Sąd Apelacyjny postanowienia w przedmiocie odrzuceniu kasacji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 1 w

związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 1 i § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe wynagrodzenie radcy prawnego - § 11 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.