Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 58/17 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed as health insurance contribution case value falls below 10,000 PLN threshold. Appeal rejected due to procedural inadmissibility under social security law. Court upheld lower court ruling on contribution calculation limits.

Numero d'incarto II UZ 58/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding social security contributions, ruling the case inadmissible due to insufficient value. The appellant argued the appeal should be allowed regardless of value, but the court clarified that the dispute concerned contribution calculation, not health insurance eligibility. Consequently, the appeal was rejected because the calculated value difference did not meet the statutory 10,000 PLN threshold for admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; Art. 3982 k.p.c.: In social security cases concerning contribution calculation, the subject matter is determined by the social security authority's decision, and cassation appeals are inadmissible if the value difference falls below 10,000 PLN.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions health insurance eligibility cassation appeal admissibility value threshold 10000 PLN contribution calculation dispute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c. przez jego zastosowanie, mimo że nie zachodziły okoliczności uzasadniające jego zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej.
art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy została ona złożona w sprawach, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia;
art. 3982 zdanie pierwsze k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy została ona złożona w sprawach, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia;
art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.as
art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U.
art. 109 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane zostały w ramach kompetencji przyznanych mu właśnie na podstawie art. 109 ust.
art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane zostały w ramach kompetencji przyznanych mu właśnie na podstawie art. 109 ust.
art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
art. 3982 § 1 k.p.c
art. 3982 § 1 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy została ona złożona w sprawach, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia;

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia z dnia 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09
postanowienia z dnia 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09, LEX nr 583831 i z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz.
postanowienia z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99
wyroki z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09
601 oraz wyroki z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09, LEX nr 604210 i z dnia 26 maja 2011 r., II UK 360/10, LEX nr 901610).
wyroki z dnia 26 maja 2011 r., II UK 36/10
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 4 marca 2015 r., I UK 251/14
postanowienie z dnia 14 września 2017 r., II UZ 47/17
II UK 309/09
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the Social Insurance Fund and dismisses the cassation appeal.
II UK 360/10
Supreme Court dismisses social security claim against civil partner for unpaid contributions exceeding five-year limitation.
I UK 251/14
Supreme Court partially allowed appeal, overturning health insurance part while dismissing social security coverage claim.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 58/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Korzeniowski‎SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z wniosku C. S.A.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanych: A.R., Firmy Handlowo Usługowej W. z siedzibą w P.‎o podstawę wymiaru składek ,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 października 2017 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa (…), oddala zażalenie.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 13 października 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z 28 stycznia 2016 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie C. S.A. (dalej jako wnioskodawca) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W., ustalającej, że podstawa wymiaru i składka na ubezpieczenie zdrowotne ubezpieczonej A.R. z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia u wnioskodawcy wynosi „0”.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł wnioskodawca, określając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.374 zł.Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.W ocenie Sądu odwoławczego, skoro przedmiotem sprawy nie było podleganie ubezpieczeniom zdrowotnym, ale była nią kwestia uwzględnienia przychodu uzyskanego przez ubezpieczoną z tytułu umowy zlecenia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne u swojego pracodawcy - Firmy Handlowo-Usługowej „W.” z siedzibą w P.- na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 993 ze zm., dalej jako ustawa systemowa), to wartością przedmiotu zaskarżenia jest różnica pomiędzy sumą składek z umów cywilnoprawnych przypisanych w decyzji organu rentowego a składkami wynikającymi z deklaracji płatnika.

Tak rozumiana wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł.W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł o jego uchylenie i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 3982 § 1 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy została ona złożona w sprawach, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia;

2) art. 3986 § 2 k.p.c. przez jego zastosowanie, mimo że nie zachodziły okoliczności uzasadniające jego zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażano pogląd, że w sprawie określonej jako „o składki na ubezpieczenie zdrowotne”, w której organ rentowy ustalił „zerową” podstawę i wymiar składek na ubezpieczenie zdrowotne z uwagi na niepodleganie danej osoby ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umów cywilnoprawnych zawartych z osobą trzecią, na podstawie których osoba ta wykonywała pracę na rzecz swojego pracodawcy (art. 8 ust. 2a ustawy systemowej), w istocie spór dotyczy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

W tym stanowisku podkreślano, że ubezpieczenie zdrowotne ma charakter ubezpieczenia społecznego, bowiem ubezpieczenie to jest rodzajem ubezpieczenia społecznego, zaś jego odrębność wynika przede wszystkim z faktu odmiennego przedmiotu ochrony oraz odrębności organizacyjnej. W rezultacie Sąd Najwyższy przyjmował, że - stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. - sprawa o objęcie obowiązkiem tego ubezpieczenia jest sprawą, w której skarga kasacyjna przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienia z dnia 19 lutego 2013 r., II UZ 129/12, LEX nr 1427732; z dnia 14 maja 2013 r., II UZ 19/13, LEX nr 1427734; z dnia 6 czerwca 2013 r., II UZ 39/13, LEX nr 1331303; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 21/13, LEX nr 1619028; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 22/13,LEX nr 1619029; z dnia 17 maja 2013 r., II UZ 20/13, LEX nr 1555546; z dnia 14 maja 2013 r., II UZ 17/13, LEX nr 1427733).W postanowieniu z dnia 16 lutego 2017 r., II UZ 76/16 (LEX nr 2242372) Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie tego samego płatnika składek w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, zajął stanowisko, że dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie, ograniczonej jedynie do kwestii wymiaru składek na ubezpieczenia zdrowotne, jest - zgodnie z art. 3982 zdanie pierwsze k.p.c. - uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia.

W uzasadnieniu tego postanowienia wywiedziono, że zaprezentowany na wstępie rozważań pogląd nie uwzględnia, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zakres rozpoznania sądu wyznacza treść decyzji organu rentowego. Powyższe stanowisko poparte jest utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie (por. postanowienia z dnia 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09, LEX nr 583831 i z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 601 oraz wyroki z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09, LEX nr 604210 i z dnia 26 maja 2011 r., II UK 360/10, LEX nr 901610).

Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje określają podstawę wymiaru i wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne poszczególnych zainteresowanych. Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.), dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń (ust. 1).

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych (ust. 2). Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane zostały w ramach kompetencji przyznanych mu właśnie na podstawie art. 109 ust. 2 powyższej ustawy i dotyczą wymiaru i poboru składek na ubezpieczenie zdrowotne, a nie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, co do którego - w sprawach wątpliwych (gdy objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym z mocy prawa nie jest konsekwencją objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi) wypowiadać się wiążąco może Narodowy Fundusz Zdrowia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2015 r., I UK 251/14, LEX nr 1712806 i powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Nie można zatem przyjmować, że przedmiotem rozpoznania Sądu było podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu, skoro nie należy to do kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i, co więcej, rozstrzyganie sporu o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym nie należy do drogi postępowania przed sądem powszechnym - sądem ubezpieczeń społecznych (art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). W rezultacie dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie ograniczonej jedynie do kwestii wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne, jest - zgodnie z art. 3982 zdanie pierwsze k.p.c. - uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia, a skoro ta w każdej z indywidualnych spraw dotyczących poszczególnych zainteresowanych nie sięga pułapu 10.000 zł, to odrzucenie skargi kasacyjnej ma oparcie w art. 3986 § 2 k.p.c.Zbieżne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 września 2017 r., II UZ 47/17 (niepublikowanym), którym oddalono zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające z tych samych przyczyn skargę kasacyjną tego samego wnioskodawcy.Podzielając zaprezentowany wyżej pogląd oraz uzasadniającą go argumentację, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.as