Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 55/11 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed; receipt of invalidity request not a new circumstance for retrial under Polish law.

Numero d'incarto II UZ 55/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's refusal to grant a retrial. The applicant argued that learning about a request to declare a social security decision void constituted a new circumstance under Article 403 § 2 of the Code of Civil Procedure. The court held that since the applicant knew of this request beforehand, it could not be considered a previously unknown fact justifying a retrial. Consequently, the request for suspension of proceedings was also rejected as unfounded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 k.p.c.; Art. 388 § 1 k.p.c.; Art. 477 § k.p.c.: A fact known to the party prior to the final judgment, such as the receipt of a request to annul a decision, does not qualify as a new circumstance for retrial under Article 403 § 2 of the Code of Civil Procedure.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial grounds new circumstances social security appeal annulment request known facts suspension of proceedings code of civil procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c., podając jako nową okoliczność
Art. 410 k.p.c.
na zasadzie art. 410 k.p.c. Jednocześnie na
Art. 388 § 1 k.p.c.
podstawie art. 388 § 1 k.p.c. a contrario, Sąd oddalił jako niezasadny wniosek
Art. 477 § k.p.c.
zaskarżył w sposób prawem przewidziany (art. 4779 k.p.c.).
art. 403 § 2 k.p.c
podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c., podając jako nową okoliczność
art. 410 k.p.c
na zasadzie art. 410 k.p.c.
art. 388 § 1 k.p.c
podstawie art. 388 § 1 k.p.c.
art. 177 § 1 k.p.c
podstawie art. 177 § 1 k.p.c.
art. 4779 k.p.c
zaskarżył w sposób prawem przewidziany (art. 4779 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 19 października 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Sąd Apelacyjny III Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę ubezpieczonego M. N. o

wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 25 maja 2011

r., oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 5 października 2010 r., oddalającego

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w B. z

dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie wymiaru składek na społeczne i ubezpieczenie

zdrowotne oraz Fundusz Pracy (pkt I postanowienia), a także oddalił wniosek o

wstrzymanie wykonania wyroku tego Sądu z dnia 25 maja 2011 r. (pkt II

postanowienia).

W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że skarżący oparł skargę na

podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c., podając jako nową okoliczność

w

rozumieniu tego przepisu fakt otrzymania przez organ rentowy wniosku

ubezpieczonego o stwierdzenie nieważności decyzji ZUS będącej przedmiotem

rozpoznania przez Sąd Apelacyjny. W ocenie Apelacyjnego tak ujęta podstawa

oznacza, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, ta

bowiem w sprawie nie zachodzi. Nowe okoliczności faktyczne lub środki

dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których

strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym.

Natomiast „wykrycie”, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do

okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i

wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie. Fakty ujawnialne, czyli te, które

strona winna znać, nie są objęte hipotezą tego przepisu. Zatem w sprawie nie może

być mowy o „wykryciu" wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu

rentowego, ponieważ wniosek ten - jako sporządzony przez wnoszącego skargę był mu znany uprzednio. Fakt jego otrzymania przez organ rentowy nie może być

zatem uznany za nową okoliczność w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Wobec tego

skarga podlegała odrzuceniu

na zasadzie art. 410 k.p.c. Jednocześnie na

podstawie art. 388 § 1 k.p.c. a contrario, Sąd oddalił jako niezasadny wniosek

ubezpieczonego o wstrzymanie wykonania wyroku z dnia 25 maja 2011 r.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia w

punkcie I, a także wznowienia postępowania zgodnie z żądaniem skargi,

podtrzymując stanowisko, że „stwierdzenie nieważności decyzji ZUS-u jest

okolicznością faktyczną, która mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy

toczącej się przed Sądem Apelacyjnym”. Wnoszący zażalenie wskazał, że w „dniu

29 czerwca 2011 roku powód powziął wiadomość, iż do ZUS-u w B. wpłynął

wniosek datowany 10 maja 2011 r.” o stwierdzenie nieważności decyzji organu

rentowego będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w sprawie VI U

../10 i Sąd Apelacyjny w sprawie III AUa ../10, „wysłany zwykłym listem w dniu 24

maja 2011 roku”. Wniosek ten, zdaniem wnoszącego zażalenie, „ma istotne

znaczenie dla rozstrzygnięcia tych spraw, albowiem wskutek stwierdzenia

nieważności decyzji ZUS-u, a będących przedmiotem postępowania przed w/w

Sądami postępowanie sądowe należałby umorzyć jako bezprzedmiotowe”. Wobec

tego postępowanie przed Sądem Apelacyjnym powinno zostać zawieszone do na

podstawie art. 177 § 1 k.p.c. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organu rentowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione, ponieważ Sądy obu instancji, a także Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 stycznia 2011 r., II UK 287/11,

oddalającego oczywiście bezzasadną skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r., III … /10, podkreśliły, że wnoszący zażalenie

nie wniósł odwołania od ostatecznej decyzji ZUS z dnia 10 listopada 2009 r. o

objęciu go tytułem ubezpieczenia społecznego osób prowadzących pozarolniczą

działalność w okresach od 1 stycznia 1999 r. do 12 czerwca 2000 r. oraz od 1

kwietnia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r., ani odwołania od decyzji KRUS z dnia 28

sierpnia 2009 r. o wyłączeniu go z ubezpieczenia społecznego rolników w okresie

od 1 kwietnia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. Brak zaskarżenia wymienionych

ostatecznych decyzji wyklucza ich skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego w

trybie „unieważnienia” decyzji o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu osób

prowadzących

pozarolniczą

działalność

lub

wyłączeniu

z

ubezpieczenia

społecznego rolników, których ubezpieczony, aktualnie wnoszący zażalenie, nie

zaskarżył w sposób prawem przewidziany (art. 4779 k.p.c.).

Powyższe

oznaczało,

ze

uzyskanie

wiadomości

przez

wnoszącego

zażalenie o wpływie jego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie

„stwierdzenia nieważności decyzji ZUS-u będącej przedmiotem rozpoznania przez

Sąd Okręgowy w B. w sprawie VI U …/10”, która została prawomocnie osądzona

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r., III AUa …/10, w której Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania oczywiście bezzasadnej skargi

kasacyjnej, nie stanowi okoliczności faktycznej, „która mogłaby mieć istotny wpływ

ma wynik sprawy toczącej się przed Sądem Apelacyjnym” w rozumieniu art. 403 §

2 k.p.c., którego zarzutu naruszenia wnoszący zażalenie nawet nie sformułował w

jego treści. W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.