Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 49/15 Generato dall'IA

Social security arrears case: Court rules value is arrears sum, not future payments, dismissing appeal.

Numero d'incarto II UZ 49/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the value of the subject matter in a social security dispute. The insured argued for a calculation based on future payments, but the Court clarified that past arrears constitute a single, capitalized debt rather than recurring payments. Consequently, the appellate court's rejection of the claim was upheld because the correct valuation method was applied.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 ust. 1 k.p.c.; Art. 20-24 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.; Art. 368 § 2 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.: In disputes over social security arrears, the value of the subject matter is the sum of past debts, not future recurring payments.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security arrears value of subject matter recurring payments capitalized debt cassation appeal civil procedure code Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 19 § 1 k.p.c.
- po ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.571, 28 zł - odrzucił skargę kasacyjną.W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art.
Art. 20-24 k.p.c.
39821 k.p.c.), zobowiązują stronę wnoszącą do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia z uwzględnieniem art. 20-24 k.p.c.).
Art. 22 k.p.c.
przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c. w związku z art.
Art. 368 § 2 k.p.c.
Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. Podniosła, że przedmiotem zaskarżenia jest wartość świadczenia emerytalnego ustalonego na podstawie decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Wartość tych świadczeń może być dokładnie obliczona i stanowić wartość przedmiotu sporu.Z tych względów orzeczono na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art.
art. 19 § 1 k.p.c
- po ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.571, 28 zł - odrzucił skargę kasacyjną.W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c.
art. 22 k.p.c
przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 368 § 2 k.p.c
Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący)‎SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)‎SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku S. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ‎o wysokość świadczenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2016 r.,‎zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 15 lipca 2015 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie o wysokość świadczenia ubezpieczona S. M. oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia jako różnicę między otrzymywaną emeryturą (1.678,22 zł) a żądaną jej kwotą (2.059,16 zł), która wyniosła 380,94 zł. Tę kwotę pomnożyła przez liczbę miesięcy przypadających przed wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r., tj. przez 32 miesiące. Uzyskana w ten sposób kwota wyniosła 12.190,08 zł.Sąd Apelacyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 21 kwietnia 2005 r., I UZ 76/04 (OSNP 2006 nr 3-4, poz.

66) i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II UZ 5/10 (niepubl.), przyjął, że w sprawach o świadczenia powtarzające się wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi suma świadczeń za jeden rok i postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. - po ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.571, 28 zł - odrzucił skargę kasacyjną.W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. Podniosła, że przedmiotem zaskarżenia jest wartość świadczenia emerytalnego ustalonego na podstawie decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r. o jego wypłacie za zamknięty okres od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 marca 2013 r., stwierdzając, że taki sposób wyliczenia wartości przedmiotu sporu wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12 (OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), zobowiązują stronę wnoszącą do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia z uwzględnieniem art. 20-24 k.p.c.). Gdy przedmiotem sporu z zakresu ubezpieczeń społecznych jest zmiana wysokości świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.c.) ustala się na podstawie art. 22 k.p.c. w odniesieniu do świadczeń przyszłych, a w odniesieniu do świadczeń zaległych - na podstawie art. 19 § 2 k.p.c. W razie jednoczesnego dochodzenia świadczeń przyszłych i zaległych, stosuje się art. 21 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112).Z punktu widzenia przepisów o wartości przedmiotu sporu w ogóle nie może być mowy o świadczeniach „powtarzających się” w przeszłości.

Skoro zobowiązany nie świadczył lub świadczył w kwotach niższych od należnych, świadczenia te nie „powtarzały się”, lecz stały się globalną, zsumowaną (skapitalizowaną) zaległością, która jest przedmiotem żądania. Ta kwota jest przedmiotem sporu zgodnie z art. 19 § 1 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1958 r., I Co 5/58, OSN 1958 nr 3, poz. 61 oraz uchwałę tego Sądu z dnia 16 marca 1936 r., C I 1659/35, Zb. Orz. 1936, poz. 408). Co do przedmiotu skargi kasacyjnej, to S. M. nie objęła nią żądania na przyszłość, lecz tylko wysokość świadczeń za okres od dnia od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 kwietnia 2013 r., wymagalnych na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dniu 18 kwietnia 2013 r.

Wartość tych świadczeń może być dokładnie obliczona i stanowić wartość przedmiotu sporu.Z tych względów orzeczono na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c., jak w sentencji. kc