Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to improper representation. Claimant argues counsel was ineffective, but court finds no legal ground for retrial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of a retrial request. The applicant claimed improper representation by counsel, arguing they were inadequately defended, while the appellate court found no statutory basis for retrial under the Civil Procedure Code. The Supreme Court ruled that mere dissatisfaction with representation quality does not constitute 'improper representation' under the law, as the applicant was represented by a professional attorney throughout the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A claim for retrial based on improper representation is inadmissible if the party was represented by a professional attorney, as such representation precludes the legal ground of 'improper representation' under the Civil Procedure Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 47/10
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z wniosku A. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o podleganie dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 12 października 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Na skutek apelacji A. K. od wyroku z dnia 9 grudnia 2009 - Sąd Apelacyjny
wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010r. oddalił apelację.
A. K. pismem z dnia 7 września 2010r. złożył skargę o wznowienie
postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi
twierdząc,
że
w
sprawie
U
…/08
Sądu
Okręgowego
był
nienależycie
reprezentowany, a pełnomocnicy byli nieudolni i niedostatecznie przekonujący.
Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie A. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, na skutek skargi o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 2
czerwca 2010 r. postanowieniem z 12 października 2010 r. odrzucił skargę
Sąd Apelacyjny uznał, że w sprawie nie została wykazana żadna podstawa
wznowienia wymieniona w art. 401, 4011 , 403 i 404 k.p.c..
Andrzej .poczynając od drugiej rozprawy przed Sądem Okręgowym,
reprezentowany był przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu na swój wniosek.
Pełnomocnik był obecny na wszystkich rozprawach zarówno przed Sądem
Okręgowym jak i Sądem Apelacyjnym. Był aktywny w toku postępowania, składał
pisma procesowe, a A. K., do czasu złożenia skargi, nie zgłaszał żadnych
zastrzeżeń odnośnie reprezentujących go pełnomocników. Dlatego Sąd Apelacyjny
stwierdził, że wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie i podlega
odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył w całości postanowienie
Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2010 r. i wniósł o jego uchylenie w
całości.
W opinii Autora zażalenia stanowisko Sądu Apelacyjnego jest niesłuszne.
Przytoczyć należy brzmienie art. 410 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd odrzuca
skargą wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą
na ustawowej podstawie. W sprawie niniejszej odwołujący się wskazał, że
podstawą skargi jest fakt, iż był on nienależycie reprezentowany. Podstawą
wniesienia skargi był więc zarzut wskazany w art. 401 pkt 2 k.p.c., mimo to Sąd
Apelacyjny ją odrzucił.
Tymczasem wykładnia art. 410 § 1 k.p.c. przedstawiona w orzecznictwie Sądu
Najwyższego wskazuje, że odrzucenie skargi (także na posiedzeniu niejawnym)
może nastąpić z przyczyn wyłącznie formalnych. Na wstępnym etapie badania
skargi, przewidzianym w art. 410 k.p.c., Sąd nie ocenia zasadności skargi ani
trafności powołanej w niej podstawy, a jedynie to, czy zachowane zostały warunki
umożliwiające jej rozpoznanie, w tym to, czy skarżący trafnie powołał podstawę
wznowienia
postępowania.
W
zakresie
badania
podstaw
wznowienia
na
posiedzeniu niejawnym mieści się jedynie stwierdzenie czy skarżący wskazuje
podstawę wznowienia i czy odpowiada ona jednej z podanych w Kodeksie
postępowania cywilnego przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia, nie zaś
czy podstawa ta rzeczywiście istnieje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.
Wnoszący zażalenie nie ma racji, twierdząc, że odrzucenie skargi o
wznowienie postępowania może nastąpić z przyczyn wyłącznie formalnych
Należy mieć na uwadze, że ustawa z 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks
postępowania
cywilnego
oraz
ustawy
prawo
o
ustroju
sądów
powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) znowelizowała przepisy dotyczące
postępowania w sprawie skargi o wznowienie postępowania. Obecnie, wskutek
uchylenia art. 411 k.p.c., nastąpiła eliminacja dwustopniowego postępowania, z
podziałem na czynności sądowe, które mogły zostać dokonane na posiedzeniu
niejawnym (wstępne badanie skargi) oraz na rozprawie. Zgodnie z nowym
brzmieniem art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie
przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie, a
postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Oznacza to, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym stwierdzenie na
posiedzeniu niejawnym dopuszczalności wznowienia nie ogranicza się do badania,
czy wskazane przez wnoszącego skargę okoliczności oparte są na przewidzianej w
ustawie podstawie wznowienia, lecz obejmuje badanie i ustalenie, czy podstawa
wznowienia rzeczywiście istnieje. Podnoszone przez skarżącego sformułowanie
podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 404 k.p.c. nie
oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, wówczas gdy
podnoszona podstawa nie zachodzi. Jeżeli podstawa skargi nie zostanie przez sąd
stwierdzona, podlega ona w myśl art. 410 k.p.c. odrzuceniu. Rozstrzygnięcie Sądu
drugiej instancji pod względem formalnym jest prawidłowe (por. postanowienie SN
z dnia 10 lutego 2006 r. I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48; wyrok SN z dnia
17 lipca 2006 r. I PK 5/06, Wokanda 2006, nr 11, s. 33; wyrok SN z dnia 16 maja
2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985; czy postanowienie SN z dnia 7 lipca 2005 r.,
IV CO 6/05, LEX nr 155376).
Zdaniem Sądu Najwyższego rozstrzygnięcie to jest prawidłowe również
merytorycznie. Art. 401 pkt 2 k.p.c. stanowi, że można żądać wznowienia
postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub
procesowej albo nie była należycie reprezentowana bądź jeżeli wskutek naruszenia
przepisów była pozbawiona możliwości działania. Należyta reprezentacja jest
związana z występowaniem w charakterze organów reprezentujących podmioty nie
będące osobami fizycznymi oraz w roli przedstawicieli ustawowych nieletnich i osób
ubezwłasnowolnionych. Jeżeli skarżący był w sprawie stanowiącej
przedmiot
skargi zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, to nie może być mowy o
„nienależytej reprezentacji” w rozumieniu art. 401 pkt. 2 k.p.c.. Podniesiony przez
powoda zarzut niewłaściwej reprezentacji należy rozumieć jako nieprawidłowe
reprezentowanie jego interesów polegające na zachowaniu, jak stwierdził w
skardze „niedostatecznie przekonującym” Niezależnie od prawdziwości tego
rodzaju sugestii, nie jest to jednak przyczyna nieważności postępowania. Czym
innym jest brak należytego umocowania pełnomocnika, co w przedmiotowej
sprawie oczywiście nie miało miejsca, a czym innym (w ocenie powoda)
niewłaściwe reprezentowanie jego interesów (postanowienie SN z dnia 9 czerwca
2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 15; postanowienie SN z dnia 5
listopada 1999 r., III AO 60/90).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.
3941 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c..