Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 45/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in social security rent cases where only amount is contested and value is under 10,000 zloty.

Numero d'incarto II UZ 45/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision regarding the amount of a social security pension. The appellant argued that the appeal was inadmissible only if the dispute involved the grant of the pension itself, not merely its calculation, and claimed this violated constitutional equality. However, the court ruled that when an insured party contests only the calculated amount of an already granted pension, the case lacks the cassation character required by law if the disputed value is below 10,000 zloty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 22 k.p.c.; Art. 392 § 1 k.p.c.: In proceedings concerning the amount of a social security pension, cassation is inadmissible if the insured contests only the calculation of the granted benefit and the value of the subject matter of the appeal does not reach 10,000 zloty.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security pension cassation inadmissibility value of subject matter amount dispute procedural threshold art 392 k.p.c. art 22 k.p.c.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 22 k.p.c.
złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.
Art. 392 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.).
Art. 393 § 19 k.p.c.
podstawie art. 39319 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
w związku z art. 385 i 397 § 2 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c.
Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
art. 22 k.p.c
złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.).
art. 3921 § 1 k.p.c
w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.).
art. 392 § 1 k.p.c
w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.).
art. 39319 k.p.c
podstawie art. 39319 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 31/02
dnia 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, OSNAPiUS 2002 - wkładka 2002 nr 17/9).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 21 lipca 2003 r.

II UZ 45/03

W sprawie o przyznanie renty z ubezpieczenia społecznego kasacja nie

przysługuje, jeżeli ubezpieczony w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy

złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca

2003 r. sprawy z wniosku Dariusza B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2003 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 marca 2003 r. odrzucił

kasację kasację wnioskodawcy Dariusza B. od wyroku tego Sądu z dnia 16 stycznia

2003 r. z uwagi na to, że w sprawie dotyczącej wysokości (przeliczenia podstawy

wymiaru) renty z ubezpieczenia społecznego kasacja była niedopuszczalna ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia określoną przez skarżącego w kwocie

1.800 zł, która nie sięgała kwoty (dziesięciu tysięcy złotych) warunkującej przedmiotową dopuszczalność kasacji w sprawie o wysokość świadczenia.

W zażaleniu wnioskodawcy podniesiono zarzut błędnej interpretacji art. 392 §

1 k.p.c. „prowadzącej Sąd Apelacyjny do wniosku, że w sprawie niniejszej z uwagi na

przedmiot zaskarżenia kasacja nie przysługuje”, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i skierowania kasacji do rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia

wskazano, iż ”upatrywanie w sprawie o podwyższenie renty innej natury niż ma

sprawa o jej przyznanie nie ma dostatecznego uzasadnienia”. Stanowisko zakładają-

ce, iż tylko „zamożni ubezpieczeni, domagający się podwyższenia świadczeń o

833,34 zł mogą korzystać z kasacji”, stanowi zacieśniającą wykładnię art. 3921 § 1

k.p.c. i narusza „konstytucyjny zakaz różnicowania ochrony prawnej bez doniosłego

uzasadnienia”. Ponadto w sprawie wystąpił błąd „strony przeciwnej polegający na

bezpodstawnym rozdzieleniu sprawy powoda i wydaniu dwóch rozstrzygnięć”, co jest

manipulacją ”przeciwną określaniem kasacyjnego charakteru sprawy”. Ponadto

ustawa z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie przewiduje wydania dwóch decyzji w sprawie jednego wniosku o przyznanie renty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie może być uwzględnione, albowiem przedmiotem postępowania

sądowego było odwołanie ubezpieczonego w zakresie „nieprawidłowego ustalenia

podstawy wymiaru świadczenia rentowego” przyznanego mu w zaniżonej wysokości,

wynikającej z nieuwzględnienia niespornego okresu ubezpieczenia, z którego ubezpieczony dokumentował dochody w sposób nie dający - w ocenie Sądów meriti możliwości precyzyjnej identyfikacji i wysokości faktycznie uzyskiwanych swego

czasu zarobków. W tak zakreślonych granicach nie można podzielić stanowiska

wnoszącego zażalenie, że sprawa o przyznanie po raz pierwszy renty z tytułu niezdolności do pracy nie ma kasacyjnego charakteru w rozumieniu art. 392 1 § 1 k.p.c.

wskutek uwzględnienia wniosku rentowego co do zasady przysługiwania tego prawa

(przyznanie renty), chociaż w zaniżonej wysokości dochodzonego świadczenia - w

sytuacji, gdy sam ubezpieczony zakwestionował jedynie wysokość przyznanego mu

świadczenia, kontestując decyzję o przyznaniu renty jedynie w zakresie „nieprawidłowego ustalenia podstawy wymiaru świadczenia rentowego”. Z takiego „majątkowego” charakteru sprawy zdawał sobie sprawę autor kasacji, który określił w kasacji

wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w kwocie 1.800 zł, co czyniło wniesioną skargę przedmiotowo niedopuszczalną w rozumieniu art. 3921 § 1 k.p.c. W takich

okolicznościach nie jest trafny zarzut zażalenia, że przepisy ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie przewidują wydania dwóch decyzji w sprawie jednego wniosku o przyznanie renty, skoro

przepisy tej ustawy przewidują przyznanie świadczenia w kwocie zaliczkowej (art.

120). Za prawidłowe należy uznać także przyznanie prawa do świadczenia niespor-

nego co do zasady oraz w wysokości odpowiadającej zebranym dowodom, tak jak

miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Odmienna koncepcja, jakoby decyzja o

przyznaniu dochodzonego świadczenia na podstawie jednego wniosku mogła być

tylko jedna i wydana dopiero po wyjaśnieniu każdej okoliczności w nim zawartej, stanowiłaby nielegalną blokadę wypłaty niespornych co do zasady świadczeń i w udowodnionej (niekwestionowanej) wysokości. Wydanie takiej decyzji nie pozbawia

ubezpieczonych drogi sądowej dochodzenia świadczeń w pozostałym zakresie, jakkolwiek nie zawsze (z uwagi na wartość przedmiotu sporu) z udziałem instancji kasacyjnej. Powyższe oznacza, że w sprawie o przyznanie renty kasacja nie jest dopuszczalna także wtedy, gdy ubezpieczony kwestionuje jedynie wysokość przyznanego świadczenia rentowego, a wartość tego przedmiotu zaskarżenia nie sięga

kwoty dziesięciu tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.). Tego

rodzaju sprawa kwalifikuje się i była prowadzona jako sprawa o wysokość świadczenia rentowego, w której kasacja nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, OSNAPiUS 2002 - wkładka 2002 nr 17/9).

Sąd Najwyższy nie podzielił także zarzutu wnoszącego zażalenie o niekonstytucyjności unormowania prawnego z art. 3921 § 1 k.p.c., ponieważ Konstytucja

Rzeczypospolitej Polskiej przewiduje co najmniej dwuinstancyjne postępowanie, co

oznacza, że szczególny środek zaskarżania w postaci kasacji jest dostępny tylko w

zakresie ustalonym przez prawodawcę, którego założeniem było zamierzone (celowe) wyeliminowanie dostępu do instancji kasacyjnej w analogicznych rodzajowo

sprawach z uwagi na niższy niż ustawowo określoną wartość przedmiotu zaskarżenia. Odmienne stanowisko obarczałoby Sąd Najwyższy obowiązkiem rozpatrywania

kasacji w każdej sprawie nawet o najdrobniejsze kwoty.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na

podstawie art. 39319 k.p.c. w związku z art. 385 i 397 § 2 k.p.c.