Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 42/11 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed as case concerns benefit amount, not entitlement, with value under 10,000 PLN.

Numero d'incarto II UZ 42/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision rejecting the claimant's request for social security benefits. The claimant argued the dispute concerned the right to a pension, but the court found the uncontested facts established the right to the benefit, leaving only the amount in question. Consequently, the appeal was inadmissible because the disputed value, calculated as twelve times the difference between requested and paid amounts, fell below the 10,000 PLN threshold for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.; Art. 109, 112, 113 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: A cassation appeal regarding social security benefits is inadmissible if the dispute concerns only the amount of the benefit rather than the right to it, and the value of the disputed subject matter is less than 10,000 PLN.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility social security benefit amount pension entitlement established value of disputed subject matter ten thousand zloty threshold repeated benefit calculation Supreme Court cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1
Art. 22 k.p.c.
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.
Art. 109 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy
Art. 112 i 113 powołanej ustawy
kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości
Art. 398 § 2 k.p.c.
decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1
Art. 394 § 3 k.p.c.
dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1
art. 3982 § 1 k.p.c
zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 22 k.p.c
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 45/03 (OSNP 2004/11/200)

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 42/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego

Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie

nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to

decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1

k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu,

zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa

niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości

emerytury.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza

nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności

faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu

decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r.

Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim

ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z

wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej

w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z

kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości

świadczenia

przez

doliczenie

nieuwzględnionych

dotychczas

w

wymiarze

świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej

wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego

obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego

świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego”

świadczenia.

Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim

przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia

wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń

społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03

(OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z

ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony

w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.

3982 § 1 k.p.c.).

Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i

trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ

wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że

przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art.

22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest

dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury

żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu

Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa

do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 398 6 § 2 k.p.c. i

dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.

zażalenie oddalił.