Social security appeal dismissed as case concerns benefit amount, not entitlement, with value under 10,000 PLN.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision rejecting the claimant's request for social security benefits. The claimant argued the dispute concerned the right to a pension, but the court found the uncontested facts established the right to the benefit, leaving only the amount in question. Consequently, the appeal was inadmissible because the disputed value, calculated as twelve times the difference between requested and paid amounts, fell below the 10,000 PLN threshold for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.; Art. 109, 112, 113 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: A cassation appeal regarding social security benefits is inadmissible if the dispute concerns only the amount of the benefit rather than the right to it, and the value of the disputed subject matter is less than 10,000 PLN.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 42/11
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Bogusław Cudowski
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z wniosku S. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość świadczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 14 lipca 2011 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego
Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie
nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to
decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 398 2 § 1
k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego
uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu,
zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa
niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości
emerytury.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza
nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności
faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu
decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r.
Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim
ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z
wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy
z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej
w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z
kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości
świadczenia
przez
doliczenie
nieuwzględnionych
dotychczas
w
wymiarze
świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej
wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego
obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego
świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego”
świadczenia.
Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim
przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia
wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń
społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03
(OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z
ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony
w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.
3982 § 1 k.p.c.).
Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i
trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ
wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że
przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art.
22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest
dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury
żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu
Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł).
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa
do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 398 6 § 2 k.p.c. i
dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.
zażalenie oddalił.