Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 4/05 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal reinstatement when court delay caused missed deadline without fault. Appeal reinstated due to court error in service timing.

Numero d'incarto II UZ 4/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court reinstated the applicant's appeal deadline after the lower court incorrectly ruled it had expired. The applicant argued she learned of the judgment's service in December 2002 but did not appeal until March 2003 due to a court error. The court held that the cause for missing the deadline ceased when the applicant received the court's notice on March 27, 2003, not when she actually received the judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 k.p.c.; Art. 169 § 1 k.p.c.: The cause for missing a procedural deadline ceases when the party learns of the reason for the delay, and a request to reinstate the deadline is valid if the delay was not caused by the party's fault.

Parole chiave

Generato dall'IA
reinstatement of deadline procedural delay court service error fault in missing deadline appeal reinstatement civil procedure code non-fault delay

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 k.p.c.
oceniać przez pryzmat art. 168 k.p.c., a zatem ustalając, czy do uchybienia terminu
Art. 169 § 1 k.p.c.
świadczą o niedochowaniu wspomnianego terminu z art. 169 § 1 k.p.c.,
Art. 393 § 18 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 18 § 1 i 3 w
Art. 386 § 1 k.p.c.
związku z art. 386 § 1 k.
art. 139 § 1 k.p.c
pozostawione na podstawie art. 139 § 1 k.p.c.
art. 169 § 1 k.p.c
świadczą o niedochowaniu wspomnianego terminu z art. 169 § 1 k.p.c.,
art. 169 k.p.c
biegu terminu z art. 169 k.p.c.
art. 168 k.p.c
oceniać przez pryzmat art. 168 k.p.c., a zatem ustalając, czy do uchybienia terminu

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 4/05

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Andrzej Kijowski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku G. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny -

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., po

rozpoznaniu sprawy z wniosku G. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych - Oddziałowi w B., postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. (III

AUa …/03) odrzucił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 29 listopada 2002 r. (VII U

…/02), oddalającego jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 29 listopada

2002 r., w którym odmówiono jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Powyższe

orzeczenie

wraz

z

uzasadnieniem

zostało

wysłane

do

ubezpieczonej w dniu 17 grudnia 2002 r. na adres przez nią wskazany i

pozostawione na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. w aktach sprawy ze skutkiem

doręczenia na dzień 25 grudnia 2002 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2003 r.

Sąd Okręgowy w B. przywrócił ubezpieczonej termin do złożenia apelacji.

Tymczasem

zdaniem

Sądu

Apelacyjnego

apelację

wraz

z

wnioskiem

o

przywrócenie terminu należało jednak odrzucić, ponieważ została ona wniesiona po

upływie tygodniowego terminu z art. 169 § 1 k. p. c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego zarówno treść wniosku o przywrócenie

terminu, jak i wyjaśnienia ubezpieczonej złożone na rozprawie w dniu 18 czerwca

2003 r. świadczą o niedochowaniu wspomnianego terminu z art. 169 § 1 k.p.c.,

gdyż

wnioskodawczyni, jak sama wskazała, już na początku marca 2003 r.

powzięła wiadomość, że korespondencja zawierająca wyrok z dnia 29 listopada

2002 r. wraz z uzasadnieniem została z Sądu wysłana na jej adres w grudniu 2002

r. i następnie zwrócona przez urząd pocztowy z adnotacją „nie podjęto w terminie.”

Wnioskodawczyni już wtedy dowiedziała się zatem, iż uchybiła terminowi do

zaskarżenia wyroku. Po ujawnieniu powyższej okoliczności złożyła ona w Sądzie

Okręgowym pismo z dnia 13 marca 2003 r., w którym domagała się „przywrócenia

terminu do doręczenia uzasadnienia.” Dopiero po otrzymaniu w dniu 27 marca

2003 r. z Sądu „pisma informującego”, iż wyrok został jej doręczony zgodnie z

przepisami oraz że procedura cywilna nie przewiduje instytucji przywrócenia

terminu do doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, ubezpieczona złożyła

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji i następnie usunęła jego

braki przez złożenie samego środka zaskarżenia. Skoro w ocenie Sądu należy

przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia apelacji ustała najpóźniej w

dniu 27 marca 2003 r., to termin do jej złożenia upłynął w dniu 3 kwietnia 2003 r.

Zażalenie

na

powyższe

postanowienie

złożyła

wnioskodawczyni.

Zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia zarzuciła naruszenie art.

168 oraz 169 § 1 k.p.c. Jej zdaniem Sąd Apelacyjny nie uwzględnił następujących

okoliczności. Wnioskodawczyni w dniu 4 grudnia 2002 r. złożyła wniosek o

sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Z uwagi na długi czas

oczekiwania na orzeczenie, na początku marca 2003 r., przeprowadziła rozmowę z

pracownikami sekretariatu sądu, podczas której dowiedziała się, że uzasadnienie

przesłano w grudniu 2002 r. Ponieważ nie zostało jednak ono podjęte,

umieszczono je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 25 grudnia 2002

r. Po uzyskaniu tej informacji, wnioskodawczyni niezwłocznie złożyła w piśmie z

dnia 13 marca 2003 r. wniosek o przywrócenie terminu, wprawdzie bez

jednoczesnego wniesienia apelacji, lecz jest to brak usuwalny. Tym samym

informacja z Sądu, doręczona w dniu 27 marca 2003 r. nie rozpoczęła na nowo

biegu terminu z art. 169 k.p.c. W tym świetle pismo wnioskodawczyni z dnia 13

marca 2003 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

apelacji, mimo że nie ulega wątpliwości, iż zostało ono niewłaściwie sformułowane.

Jeśli chodzi zaś o drugą kwestię dotyczącą ustalenia zawinienia wnioskodawczyni

w uchybieniu terminu, to wskazać trzeba, że wykazała ona należytą staranność,

gdyż „z własnej inicjatywy dowiadywała się o przyczynie tak długiego doręczenia ze

strony Sądu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd Apelacyjny błędnie uznał, iż

przyczyna uchybienia terminu do wniesienia apelacji ustała w dniu 27 marca 2003

r., a tym samym termin do jej złożenia upłynął w dniu 3 kwietnia 2003 r. Dla oceny

zasadności wniosku o przywrócenie terminu, nawet jeśli został on ze względu na

brak należytej znajomości prawa, a właściwie języka prawnego i prawniczego po

stronie ubezpieczonej, sporządzony nieudolnie, istotne jest rozstrzygnięcie, czy jej

pismo z dnia 13 marca 2003 r. może być kwalifikowane jako wniosek o

przywrócenie terminu i czy zasługuje na ewentualne uwzględnienie. Zgodzić się

należy ze stwierdzeniem pełnomocnika wnioskodawczyni, że o celu pisma powinna

decydować jego istotna treść, a nie językowa forma, w której zostało ono

sporządzone. Stąd też w ocenie Sądu Najwyższego, pismo wnioskodawczyni z

dnia 13 marca 2003 r. powinno być w świetle jego jednoznacznej intencji

potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu, którego zasadność należy

oceniać przez pryzmat art. 168 k.p.c., a zatem ustalając, czy do uchybienia terminu

doszło w sposób przez nią zawiniony. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym

niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w

orzeczeniu z dnia 18 czerwca 2003 r., przywracającym termin do złożenia apelacji,

uznając, że okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię uprawdopodobniają w

wystarczający sposób, iż do uchybienia terminu nie doszło z jej winy. W tym

świetle, informacja skierowana z Sądu i doręczona w dniu 27 marca 2003 r. nie

rozpoczęła na nowo biegu terminu z art. 169 § 1

k.p.c., co sprawia, że jego

przywrócenie było w pełni zasadne.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 18 § 1 i 3 w

związku z art. 386 § 1 k. p. c. orzekł jak w sentencji.