Supreme Court dismisses appeal on procedural order regarding missed deadline for judgment reasoning. Appeal failed to include specific request to review prior dismissal of deadline restoration. Court held procedural order is not appealable unless explicitly challenged. Appeal must contain precise request to trigger review of non-appealable procedural order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court order rejecting a request to restore a deadline for submitting a request for judgment reasoning. The applicant argued that the lower court erred in denying the deadline restoration due to communication difficulties, but the Supreme Court found the appeal lacked a specific request to review the prior procedural order under the relevant code. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because the applicant failed to explicitly request the review of the non-appealable procedural decision within the appeal document.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: A procedural order not subject to appeal via cassation may be reviewed only if the appellant explicitly requests such review in the cassation appeal, as mere arguments regarding the prior order do not constitute a valid request.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 35/11
POSTANOWIENIE
Dnia 18 października 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)
SSN Józef Iwulski
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku M/ W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 10 marca 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek M.
W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
wyroku tego Sądu z dnia 29 października 2010 r. (pkt 1) oraz odrzucił wniosek o
sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem (pkt 2).
W
uzasadnieniu
reprezentowany
był
w
postanowienia
podniesiono,
że
wnioskodawca
postępowaniu
sądowym
przez
profesjonalnego
pełnomocnika z urzędu. Ani wnioskodawca, ani jego pełnomocnik nie stawili się na
rozprawie poprzedzającej ogłoszenie wyroku. Termin do zgłoszenia żądania
sporządzenia uzasadnienia wyroku upłynął w dniu 3 listopada 2010 r. Wniosek o
sporządzenie uzasadnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do
dokonania tej czynności procesowej został złożony w dniu 30 grudnia 2010 r.
Wnioskodawca nie poinformował reprezentującego go pełnomocnika o adresie
swojego zamieszkania, a pomimo posiadania numeru telefonu pełnomocnika,
skontaktował się z nim telefonicznie dopiero w dniu 27 grudnia 2010 r. W ocenie
Sądu Apelacyjnego, wnioskodawca nie powołał się na żadne okoliczności, które
uniemożliwiały mu zgłoszenie przedmiotowego wniosku w terminie ustawowym, zaś
ewentualne zaniechanie podjęcia czynności procesowych przez pełnomocnika
wywołuje bezpośrednie konsekwencje procesowe dla strony. Powoduje to
oddalenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 168 k.p.c. a contrario), a w
konsekwencji odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem jako
złożonego po terminie (art. 387 w związku z art. 171 k.p.c.).
W zażaleniu
wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie w części
odrzucającej wniosek (pkt 2), wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy
Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, zaskarżone postanowienie zostało
oparte na uprzednim oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania
czynności procesowej. W ocenie skarżącego, odmowa ta nastąpiła z naruszeniem
art. 168 § 1 k.p.c., gdyż po pierwsze - miał trudności we wcześniejszym
skontaktowaniu się ze swoim pełnomocnikiem, a po drugie - z korespondencją
skierowaną na znany pełnomocnikowi adres matki mógł zapoznać się dopiero - z
uwagi na trudne warunki atmosferyczne - w trakcie przyjazdu na święta. W
konsekwencji uchybienie terminu w dokonaniu czynności procesowej nastąpiło bez
winy skarżącego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do
kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej
instancji (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na
postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). W judykaturze Sądu Najwyższego
przyjmuje się zgodnie, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek
strony o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi
kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu
art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd
drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być ono
przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Z kolei postanowienie oddalające
lub odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności
procesowej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego
nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr
24, poz. 887, w której wyrażony został pogląd potwierdzający wpadkowy charakter
postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, którego
celem jest jedynie ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu, w tym
zbadanie,
czy
zaniechanie
dokonania
czynności
było
spowodowane
okolicznościami niezawinionymi przez stronę). Postanowienie to - jako niekończące
postępowania w sprawie, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia wniesionego
na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. - należy do kategorii postanowień, o jakich mowa
w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej
instancji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na
wniosek strony (zgłoszony w zażaleniu), postanowienie sądu drugiej instancji,
którego
przedmiotem
jest
przywrócenie
terminu
do
dokonania
czynności
procesowej może być skutecznie kwestionowane w zażaleniu na postanowienie o
odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu
wyroku z uzasadnieniem, jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w tym
postanowieniu. Inaczej rzecz ujmując, badanie na podstawie art. 380 w związku z
art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości
orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia jest dopuszczalne,
jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało
wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie stosownego wniosku w środku
odwoławczym skierowanym przeciwko postanowieniu podlegającemu zaskarżeniu
zażaleniem. Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek taki
powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania
pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, LEX nr
447663; z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946).
W sporządzonym przez pełnomocnika będącego adwokatem zażaleniu
zaskarżającym postanowienie odrzucające wniosek o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku nie zawarto ani stosownego wniosku, o którym stanowi art.
380 k.p.c., ani nawet nie powołano tego przepisu. Zawarte w uzasadnieniu
zażalenia rozważania dotyczące przywrócenia terminu do dokonania czynności
procesowej i zasadności niezastosowania art. 168 § 1 k.p.c. nie mogą być same w
sobie uznane za taki wniosek i wywołać określonego w art. 380 k.p.c. skutku
polegającego na zweryfikowaniu postanowienia w części objętej jego pkt 1, a
dotyczącej oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności
procesowej. Skoro zatem czynność ta została dokonana z przekroczeniem terminu
określonego w art. 387 § 3 zdanie pierwsze k.p.c., to prawidłowe było jej
odrzucenie na podstawie art. 328 § 1 zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
na podstawie art.