Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 34/10 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal by correcting misclassification of pension dispute subject matter.

Numero d'incarto II UZ 34/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the insured's cassation appeal regarding pension benefits. The insured argued the appeal was inadmissible due to a low claim value, but the appellate court incorrectly classified the case as one merely adjusting benefit amounts rather than contesting the right to a pension. The Supreme Court ruled that since the core issue was challenging the denial of a specific pension type, the appeal was admissible regardless of the monetary value.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal concerning the right to a pension is admissible irrespective of the claim's value if the dispute involves the qualification of the pension right itself, not merely the calculation of its amount.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility pension right qualification social security benefits claim value threshold appellate procedure classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W podobnym kierunku interpretacji powyższego
Art. 3986 § 2 k.p.c.
złotych, to na podstawie art. 3986 § 2 skarga podlegała odrzuceniu.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 22 k.p.c
W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie: art. 22 k.p.c.
art. 398 § 1 k.p.c
oraz art. 398 § 1 k.p.c., „gdyż przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje
art. 3982 § 1 k.p.c
w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 34/10

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. odrzucił skargę

kasacyjną ubezpieczonego J. P. od wyroku tego Sądu z dnia 24 lutego 2010 r.

oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2009 r., oddalającego

odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20

marca 2009 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2009 r.

r. w sprawie o wysokość

świadczenia.

Podstawę

odrzucenia

skargi

kasacyjnej

stanowiło

ustalenie

jej

niedopuszczalności ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż

dziesięć tysięcy złotych. Sprawa, której dotyczyła skarga kasacyjna - według oceny

Sądu Apelacyjnego – nie była sprawą o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury, w

których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia. Była natomiast „na etapie postępowania odwoławczego” sprawą o

wysokość świadczenia, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej

decydowała

wartość

przedmiotu

zaskarżenia.

Skoro

zaś

podana

przez

ubezpieczonego wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy

złotych, to na podstawie art. 3986 § 2 skarga podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie: art. 22 k.p.c. przez błędne

zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako żądanie zmiany wysokości świadczenia

oraz art. 398 § 1 k.p.c., „gdyż przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje

sprawę wymienioną w przedmiocie zaskarżenia i taki sam jest przedmiot odwołania

do

Sądu

Ubezpieczeń

Społecznych”.

Wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia w całości; o nadanie biegu złożonej skardze kasacyjnej od wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.; o zasądzenie na rzecz żalącego się

kosztów postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że

przedmiotem dochodzonego w sprawie roszczenia jest świadczenie pieniężne.

Tymczasem sporna kwestia, która stała się przedmiotem skargi kasacyjnej, polega

na kwestionowaniu przyjętej przez organ rentowy i w zaskarżonym skargą

kasacyjną wyroku podstawy wymiaru emerytury. Przedmiotem zaskarżenia nie jest

wysokość przyznanego świadczenia, lecz prawo do innej emerytury, niż przyznana.

Żalący się powołał pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28

listopada 2001 r., II UZ 82/01 – OSNP 2003/19/474.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zaskarżone

postanowienie

opiera

się

na

ustaleniu,

że

na

etapie

postępowania odwoławczego sprawa, w której ubezpieczony wniósł skargę

kasacyjną była sprawa o wysokość świadczenia.

Jednakże Sąd Apelacyjny nie wskazał podstaw powyższego ustalenia.

Tymczasem z uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. od którego

ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną wynika, że przedmiotem postępowania

sądowego było odwołanie od dwóch decyzji ZUS – decyzji z dnia 20 marca 2009 r. i

decyzji z dnia 10 kwietnia 2009 r. odmawiających wnioskodawcy „prawa do

emerytury na ogólnych zasadach”. W decyzjach tych rozstrzygnięto również „o

wysokości świadczenia” ale rozstrzygnięcie o tym pozostaje w ścisłym związku z

odmową przyznania emerytury – jak to wyrażono – na ogólnych zasadach. W takiej

sytuacji, skoro odwołujący się dochodząc wyższych świadczeń emerytalnych

zaskarżył rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu mu emerytury innej od tej, którą

poprzednio miał (tzw. nauczycielskiej) i skoro kwestia ta objęta została także

podstawą skargi kasacyjnej, przyznać należy rację żalącemu się, iż przedmiotem

zaskarżenia odpowiednio do przedmiotu sprawy jest kwestia przyznania emerytury

w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W podobnym kierunku interpretacji powyższego

przepisu wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada

2001 r. II UZ 82/01 (OSNP 2003/19/474) oraz w postanowieniu z dnia 13 maja

2004 r. II UZ 13/04 (OSNP 2004/23/409).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie stosując

odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.