Supreme Court dismisses appeal on social security contribution base, ruling value is assessed separately per employee.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the admissibility of a cassation complaint based on the value of the subject matter. The lower court rejected the complaint because the combined value of individual employee disputes fell below the statutory threshold, noting that joining separate proceedings does not create a new unified case. The court rejected the appellant's argument for aggregating values, affirming that each employee's dispute remains distinct and must be evaluated independently for admissibility. Consequently, the appeal was rejected, and the lower court's decision to deny the cassation complaint stands.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 219 k.p.c.; The value of the subject matter for a cassation complaint must be determined separately for each insured employee when multiple individual decisions are joined for review, as joining proceedings does not create a new unified case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 33/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. z udziałem zainteresowanych: W. B. , S. Ł., R. S., J. S., R. W. o wysokość podstawy wymiaru składek,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa (…), oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) w ramach badania dopuszczalności skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. od wyroku tego Sądu z dnia 30 października 2012 r. w sprawie, w której spółka wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. ustalających wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne jej pracowników, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia odnośnie do zainteresowanych W. B. na kwotę 10.290 zł, S. Ł. na kwotę 604 zł, R. . na kwotę 9.578 zł, J. S. na kwotę 15.799 zł i R. W. na kwotę 8.883 zł.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną w stosunku do tych zainteresowanych jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazał, że postępowania sądowe rozpoczęły odwołania płatnika decyzji wydanych osobno wobec każdego pracownika (zainteresowanego w sprawie) korygujących podstawę wymiaru składek. Przedmiotem tych decyzji były indywidualne sprawy ubezpieczonych pracowników, więc połączenie odwołań do wspólnego rozpoznania w postępowaniu sądowym nie wpływa na zmianę pierwotnej wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia w każdej z odrębnych spraw (art. 219 k.p.c.).
Zainteresowani więc pozostawali w stosunku współuczestnictwa formalnego, co uzasadniało ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia oddzielnie dla każdego z nich.W zażaleniu wnioskodawca wniósł, o uchylenie postanowienia Sądu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) celem nadania biegu skardze kasacyjnej. Zarzucił naruszenie art. 21 k.p.c. w związku z art. 39821 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej jest inna w stosunku do każdego z zainteresowanych i niezasadne przyjęcie, że występują w sprawie na zasadzie współuczestnictwa formalnego.
Podniósł, że w sporze między płatnikiem a organem rentowym wykluczone jest współuczestnictwo zainteresowanych w znaczeniu art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. i jednostkowe wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia indywidualnie odnośnie do poszczególnych zainteresowanych. Podkreślił, że ta właśnie argumentacja znalazła wyraz w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2009 r. (II UZ 12/09, OSNP 2010 nr 23-24, poz. 301), w którym przyjęto, iż objęcie jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenia zdrowotne pracowników i płatnika składek (pracodawcy) oznacza, że w skardze kasacyjnej organu rentowego roszczenia z nich wynikające podlegają zsumowaniu przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Spór w sprawie objętej zażaleniem dotyczy ustalenia wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zainteresowanych zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), a więc dotyczy przedmiotu, w którym skarga kasacyjna przysługuje zależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia niższej niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.c.).W zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku Sąd Apelacyjny rozpoznał apelację od wyroku Sądu Okręgowego wydanego wskutek odwołania płatnika w przedmiocie wysokości składek należnych z tytułu zatrudnienia zainteresowanych pracowników od decyzji, w których płatnik jako pracodawca został zobowiązany do zapłaty składek w kwotach wynikających z decyzji wydanych osobno wobec każdego ze swych pracowników i wniósł oddzielne odwołania od każdej decyzji.
W takim wypadku nie jest trafne stwierdzenie, że wartość składek przypisanych w zaskarżonych decyzjach nie decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną. Połączenie - na podstawie art. 219 k.p.c. - kilku oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także ich rozstrzygnięcia jest zabiegiem technicznym, który nie prowadzi do powstania jednej nowej sprawy i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami.
W konsekwencji, o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia w każdej z tych spraw, w których ubezpieczeni pracownicy są zainteresowanymi w rozumieniu art. 47711 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2013 r., II CSK 105/13, niepubl., z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 164/11, niepubl. i z dnia 2 lipca 209 r., III PZ 5/09, niepubl.). Należy bowiem mieć na względzie konieczność wydania decyzji zakreślających przedmiot zobowiązania częścią składki ubezpieczeniowej każdego z ubezpieczonych (art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) i osobny tytuł ich zaskarżenia przez każdego z pracowników.W postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2009 r., II UZ 12/09 (OSNP 2010 nr 23-24, poz. 301) Sąd Najwyższy wypowiedział się w sposób zbliżony do stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego, lecz pogląd ten nie został podtrzymany przez powiększony skład Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 12 czerwca 2014 r., II UZP 1/14 (OSNP 2014 nr 12, poz. 168), w której przyjęto, że w razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.).Podzielając pogląd uchwały składu powiększonego, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 3941 § 3 w związku z 39814 k.p.c.).