Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 33/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against second-instance court's interpretation ruling citing exhaustive statutory appeal catalog.

Numero d'incarto II UZ 33/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a Poznań Court of Appeal's decision to reject a challenge regarding the interpretation of a prior judgment. The plaintiff argued that constitutional principles required such appeals to be admissible despite the lack of specific statutory grounds. The court ruled that the Civil Procedure Code's list of appealable decisions is exhaustive and excludes interpretation rulings from direct appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 k.p.c.; The statutory catalog of appealable decisions is exhaustive, precluding appeals against second-instance rulings on the interpretation of judgments.

Parole chiave

Generato dall'IA
exhaustive statutory catalog interpretation of judgment civil procedure code appeal admissibility second instance court constitutional review legal interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 k.p.c.
Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).
art. 8 ust. 2 Konstytucji
zarzucił naruszenie art. 8 ust. 2 Konstytucji, powołując się na istnienie podstaw do stosowania w takim wypadku bezpośrednio art.
art. 45 Konstytucji
2 Konstytucji, powołując się na istnienie podstaw do stosowania w takim wypadku bezpośrednio art. 45 Konstytucji w zakresie, w jakim art.
art. 78 Konstytucji
Odesłanie w art. 78 Konstytucji do obowiązujących regulacji ustawowych prowadzi do art.
art. 3941 k.p.c
Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).
art. 3941 § 2 k.p.c
Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r., I CSK 482/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1985 r., II CZ 19/85
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1985 r., II CZ 19/85, niepublikowane, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95, Biuletyn SN 1995, nr 9).
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1968 r., II PZ 21/68
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1970 r., II CZ 32/70
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78
wyrok z dnia 4 listopada 2010 r., IV CSK 188/10
I CSK 482/08
Supreme Court dismisses appeal upholding constitutionality of currency conversion laws over pre-1989 debt claims.
III CZP 110/95
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1985 r., II CZ 19/85, niepublikowane, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95, Biuletyn SN 1995, nr 9).
IV CSK 188/10
Supreme Court dismisses appeal because lower court ruled on facts beyond plaintiff's specific request.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 6 grudnia 2010 r.

II UZ 33/10

Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska (sprawozdawca), Jerzy Kwaśniewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia

2010 r. sprawy z powództwa Tomasza K. oraz Krzysztofa Z. przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o przeniesienie odpowiedzialności z tytułu zaległych składek, na skutek zażalenia powoda Tomasza K. na postanowienie

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2010 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 sierpniu 2010 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu odrzucił

zażalenie Tomasza K. na postanowienie tego Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. w przedmiocie wykładni wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. Uznał zażalenie skierowane do

Sądu Najwyższego za niedopuszczalne na podstawie art. 394 1 k.p.c.

W zażaleniu zawierającym wniosek o uchylenie postanowienia Tomasz K. zarzucił naruszenie art. 8 ust. 2 Konstytucji, powołując się na istnienie podstaw do stosowania w takim wypadku bezpośrednio art. 45 Konstytucji w zakresie, w jakim art.

3941 § 2 k.p.c. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej

instancji w przedmiocie wykładni wyroku. Wskazał, że w obecnym stanie prawnym

nie istnieje podstawa normatywna do zaskarżenia postanowienia dotyczącego wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji, jednakże - ze względu na występujące jego

zdaniem pominięcie prawodawcze w tym zakresie - niezbędne było „dokonanie

oceny, czy ze względu na przedmiot rozstrzygnięcia, zasady sprawiedliwości proceduralnej nie powinny przesądzać o istnieniu konstytucyjnego wymogu zaskarżalności

takich postanowień sądu drugiej instancji”. Dodał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po uprawomocnieniu się wyroku Sądu drugiej instancji, więc zamknięcie drogi do jego zaskarżenia powoduje ograniczenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, mimo że orzeczenie w sprawie wykładni wyroku jest sprawą incydentalną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie istnieje w Konstytucji norma pozwalająca na samoistne jej zastosowanie

jako podstawy prawnej zażalenia na postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku

sądu drugiej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r., I CSK

482/08, OSNC-ZD 2009 nr D, poz. 95). Odesłanie w art. 78 Konstytucji do obowiązujących regulacji ustawowych prowadzi do art. 3941 k.p.c., wyznaczającego katalog

zaskarżalnych postanowień sądu drugiej instancji. Przyjmuje się, że jest to regulacja

wyczerpująca, co oznacza, że nie jest dopuszczalne rozszerzanie w drodze analogii

katalogu rozstrzygnięć zaskarżalnych zażaleniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1985 r., II CZ 19/85, niepublikowane, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95, Biuletyn SN 1995, nr 9).

Brak zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie wykładni jego orzeczenia znajduje istotne uzasadnienie w świetle zasad zaskarżania

orzeczeń, skoro wykładnia wyroku nie prowadzi do nowego rozstrzygnięcia ani do

uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 25 marca 1968 r., II PZ 21/68, niepublikowane, z dnia 30 kwietnia 1970 r., II CZ

32/70, niepublikowane, z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78, niepublikowane). Merytoryczna kontrola takiego postanowienia nie jest całkowicie zamknięta; jeżeli postanowienie sądu drugiej instancji o wykładni wyroku w rzeczywistości zmieniłoby ten wyrok co do istoty, byłoby orzeczeniem, od którego przysługuje skarga kasacyjna, chyba że jest ona w sprawie niedopuszczalna (por. wyrok z dnia 4 listopada

2010 r., IV CSK 188/10, Biuletyn SN 2010 nr 12, s. 17).

Mając na względzie te argumenty, orzeczono jak w sentencji (398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c.).