Supreme Court dismissed police pension appeal due to dispute value under 10,000 PLN threshold. Appeal rejected as matter concerns amount not right. Court clarified legal distinction between right and amount.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a decision reducing her police pension. The applicant argued the dispute involved constitutional rights and fair trial standards, but the court determined the case concerned only the calculation of the pension amount. The court ruled that because the disputed value was below 10,000 PLN, the appeal was inadmissible under the relevant procedural code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal regarding the calculation of a pension amount is inadmissible if the disputed value is below 10,000 PLN, as such disputes do not constitute matters of establishing the right to the pension.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 31/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z wniosku H. C.
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2012 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 lutego 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. skargę
kasacyjną H. C. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 września 2011 r.
Stwierdził, że przedmiotem objętego nią sporu jest wysokość pobieranej emerytury
policyjnej, a nie prawo do tej emerytury w pojęciu, jakim posługuje się art. 398 6 § 2
k.p.c. O niedopuszczalności skargi decydowała
więc
wartość przedmiotu
zaskarżenia, niższa od 10.000 zł, jakkolwiek wskazana przez skarżącą jako kwota
6.000 zł nie została wyliczona właściwie. Obliczona według reguł określonych w art.
22 k.p.c. wynosi 1.532,28 zł, stanowiąc różnicę między wysokością emerytury
skarżącej przyjętej w decyzji waloryzacyjnej z dnia 27 lutego 2009 r. (1.870,14 zł) i
ustalonej ponownie w decyzji zaskarżonej (1.742,45 zł).
H. C. w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez przyjęcie,
że jej sprawą jest sprawą o weryfikację wysokości emerytury, a nie sporem o
zasady jej przyznawania. Podniosła, że wydanie decyzji początkującej spór
nastąpiło na skutek zmiany przepisów i ich interpretacji przez Trybunał
Konstytucyjny (wyrok z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie K 6/09), w świetle których
Sąd ustalał charakter jej pracy, oceniając, czy jest ona adresatem ustawy, która
wprowadziła nowe zasady przyznawania emerytur. Podniosła także, że otrzymała
dwie decyzje, jedną w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury
policyjnej, i od tej wniosła odwołanie oraz drugą dotyczącą zmiany wysokości
emerytury policyjnej. Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje matematycznego
wyliczenia, stąd pozbawienie jej prawa do wniesienia skargi kasacji w istotnej dla
niej życiowo sprawie, jedynie na podstawie wyliczenia kwot utraconej emerytury,
narusza standardy sprawiedliwego postępowania sądowego, a w szczególności
zasady równości.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną jest sprawą o prawa
majątkowe, niezależnie od tego, czy dotyczy ustalenia prawa do świadczeń, czy
określenia ich wysokości. Treść art. 3982 § 1 k.p.c. nie upoważnia do
zaaprobowania zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta
odwołaniem, w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, jest
sprawą o prawo do niego. Pojęcia te nie pokrywają się w żadnym zakresie, co
jednolicie przyjmuje Sąd Najwyższy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 lipca 2009 r., I UZ 22/09, OSNP 2011 nr 5-6 poz. 88, z dnia 8 lutego 2002 r., II
UKN 45/01, OSNP 2003 nr 22, poz. 553, z dnia 9 października 2002 r., II UZ 94/02,
OSNP 2004 nr 6, poz. 107, z dnia 17 września 2008 I UZ 14/08 OSNP 2010 nr 3-4
poz. 54 oraz z dnia 8 września 2009 r., I UZ 61/09, z dnia 1 września 2009 r., I UZ
72/09 i z dnia 16 czerwca 2009 r., I UZ 16/09 - niepublikowane).
Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną nie należy zatem do spraw
wymienionych w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Zapoczątkowana została
odwołaniem od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa
Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 października 2009 r. Decyzją tą –
przez zastosowanie art. 15b w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego
1994
r.
o
zaopatrzeniu
Bezpieczeństwa
emerytalnym
Wewnętrznego,
Agencji
funkcjonariuszy
Wywiadu,
Policji,
Służby
Agencji
Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby
Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) w
brzmieniu nadanym od dnia 16 marca 2009 r. ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r.
(Dz.U. Nr 24, poz. 145) – dokonano ponownego ustalenia wysokości emerytury. W
szczególności, w miejsce dotychczasowych przeliczników, do okresu służby w
organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18
października
2006
r.
o
ujawnianiu
informacji
o
dokumentach
organów
bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity
tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) zastosowano przelicznik 0,7 %
podstawy wymiaru - za każdy rok od dnia 16 lipca 1984 r. do dnia 1 października
1989 r. W wyniku przeliczenia emerytura wyniosła 1.742,45 zł.
W odwołaniu, apelacji oraz w skardze kasacyjnej ubezpieczona nie
domagała
się
ustalenia
prawa
do
emerytury
policyjnej,
które
nie
było
zakwestionowane, lecz konsekwentnie żądała ustalenia tego świadczenia w
wysokości dotychczasowej, według zasad wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o
zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, wskazując, że jej świadczenie zostało
obniżone.
Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna niezależnie od wartości
przedmiotu sporu jest dopuszczalna w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie
emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Nie
należą do tych spraw sprawy z odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu
Emerytalno-Rentowego MSWiA w przedmiocie przeliczenia od dnia 1 stycznia
2010 r. emerytury policyjnej z uwzględnieniem - w odniesieniu do okresów służby w
organach bezpieczeństwa państwowego, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18
października 2006 r. o ujawnieniu informacji i dokumentów organ bezpieczeństwa
państwa z lat 1944-1990 - przeliczników określonych w art. 15b ustawy z dnia 18
lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w brzmieniu nadanym
ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 145). Dopuszczalność skargi
kasacyjnej w takiej sprawie zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Uwzględniając, że w sprawie objętej zażaleniem wartość przedmiotu
zaskarżenia, zarówno wskazana przez skarżącą, jak obliczona przez Sąd drugiej
instancji, jest niższa od 10.000 zł, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).