Cassation appeal dismissed as inadmissible due to social insurance case value under 10,000 PLN threshold. Appeal rejected because client's valuation method was arbitrary and incorrect. Court upheld lower court's dismissal based on statutory value limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance court decision regarding military pension amounts. The appellant argued that the value of the dispute was 19,200 PLN by summing differences over multiple years, but the court found this calculation arbitrary. The court ruled that the appeal was inadmissible because the actual disputed value for the relevant period was only 2,208.72 PLN, falling below the 10,000 PLN threshold required for cassation in social insurance cases.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In social insurance cases other than those concerning the granting or withholding of pensions, a cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter is less than 10,000 PLN, and the appellate court must verify the claimed value according to procedural rules.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 31/10
POSTANOWIENIE
Dnia 17 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Beata Gudowska
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z wniosku J. D.
przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu
o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 26 lipca 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił, na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako
przedmiotowo niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawcy J. D. od wyroku
tego Sądu z dnia 2 lutego 2010 r., w sprawie przeciwko Wojskowemu Biuru
Emerytalnemu o wysokość świadczeń wojskowych i wypłatę odsetek. Sąd uznał, że
skarga kasacyjna jest niedopuszczalna gdyż w odniesieniu do takiego roszczenia,
w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, dopuszczalność skargi kasacyjnej
jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co
najmniej 10.000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy wezwany do wskazania wartości
przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 19.200 zł jako dwunastokrotność różnicy kwot
pomiędzy świadczeniem dochodzonym a otrzymywanym obecnie. Takie określenie
wartości przedmiotu zaskarżenia
Sąd uznał za
dowolne, wskazując,
że
przedmiotem rozpoznania jest ewentualna różnica między wysokością przyznanej i
dochodzonej emerytury za okres jednego roku, a ta zgodnie z wyliczeniem
Wojskowego Biura Emerytalnego wynosi 2.208,72 zł. Wobec powyższego skarga
kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c.
W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy,
zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 368 § 2 k.p.c., oraz art. 22 w
związku z art. 368 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c., i podnosząc „że w piśmie z dnia
2 czerwca (...) wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie z art. 22
k.p.c. kwotę 19200,00 zł jako wyliczenie różnicy pomiędzy świadczeniami
dochodzonym a pobieranym zsumowaną za okres jednego roku”, a tym samym „w
sposób właściwy dokonał wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia”, wniósł o
uchylenie
zaskarżonego
postanowienia
i
przyjęcie
skargi
kasacyjnej
do
rozpoznania. W ocenie pełnomocnika „Sąd Apelacyjny odrzucając skargę
kasacyjną sam dokonał merytorycznej oceny zasadności wniesienia skargi do
czego nie był uprawniony”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna
przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o
przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu
skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd Najwyższy
niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w
których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość świadczenia
emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których dopuszczalność
zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu
zaskarżenia (por. postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97,
OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 329). W uzasadnionych przypadkach wskazana przez
wnoszącego
skargę
kasacyjną
wartość
przedmiotu
zaskarżenia
podlega
sprawdzeniu przez sąd apelacyjny, który bada, czy jej oznaczenie nastąpiło
zgodnie z regułami określonymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00, OSNAPiUS 2002 r. nr
12, poz. 294). Z kolei w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98,
(OSNAPiUS 1999 r. nr 8, poz. 291) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że Sąd drugiej
instancji nie tylko jest uprawniony, ale i zobowiązany do sprawdzenia – w razie
wątpliwości – wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Uprawnienie
sądu obejmuje nie tylko skontrolowanie danych składających się na tę wartość, lecz
także sposobu jej obliczenia, natomiast nie nakłada powinności jej samodzielnego
ustalania. W sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, zwrócenie się do
organu rentowego o ustosunkowanie się do wskazanej w skardze kasacyjnej
wartości przedmiotu zaskarżenia jest uprawnionym sposobem jej weryfikacji.
Wykonując postanowienie Sądu, Wojskowe Biuro Emerytalne w piśmie z dnia 24
czerwca 2010 r. przedstawiło hipotetyczne wyliczenie wartości przedmiotu
zaskarżenia, określając ją na kwotę 2.208,72 zł, stanowiącą różnicę wynikającą z
zastosowania dwóch rodzajów waloryzacji za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. - do
dnia 31 grudnia 2009 r. Wezwany do zajęcia stanowiska w tej kwestii pełnomocnik
wnioskodawcy, pismem z dnia 12 lipca 2010 r. wskazał że wniosek „dotyczy
uchylenia w całości nie tylko decyzji WBE z dnia 29 grudnia 2008 r., ale także
wszystkich decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach wartość
przedmiotu sporu słusznie została wskazana jako suma przypadająca za cały
przedmiotowy okres”. Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko
pełnomocnika wnioskodawcy nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie
dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na
wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest niższa niż 10.000 zł. Wobec
powyższego,
stanowisko
Sądu
Apelacyjnego
zawarte
w
zaskarżonym
postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę, należało orzec
jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.