Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 3/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation, ruling that equalization claims are part of recurring benefit disputes under Art. 22 CPC.

Numero d'incarto II UZ 3/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a widow against a social insurance fund regarding family pension recalculation. The applicant argued that the value of the dispute should include a three-year equalization payment for her deceased husband's mining work, but the court held this claim is not separate. The court determined that such equalization is merely a component of the main claim to recalculate a recurring benefit, governed by Article 22 of the Civil Procedure Code, rather than a distinct monetary claim subject to separate valuation rules.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 22 k.p.c.; Art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach; The claim for equalization of recurring benefits constitutes a single claim under Article 22 of the Civil Procedure Code and does not constitute a separate monetary claim under Articles 19 and 21.

Parole chiave

Generato dall'IA
recurring benefits family pension equalization payment value of dispute cassation appeal social insurance fund mining work

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 22 k.p.c.
sporu ustala się według art. 22 k.p.c., a żądanie wyrównania tego świadczenia
Art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 19 § 1 k.p.c.
świadczenie pieniężne w rozumieniu art. 19 § 1 k.p.c. Wyrównanie to jest bowiem
Art. 21 k.p.c.
art. 21 k.p.c. z kwotą wynikającą z ustalenia wartości przedmiotu sporu na podstawie
Art. 398 § 14 k.p.c.
dotyczy więc prawa majątkowego, odnośnie do którego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co najmniej 10.000 zł (art. 398 2 §
art. 22 k.p.c
sporu ustala się według art. 22 k.p.c., a żądanie wyrównania tego świadczenia
art. 21 k.p.c
art. 21 k.p.c. z kwotą wynikającą z ustalenia wartości przedmiotu sporu na podstawie
art. 19 k.p.c
art. 19 k.p.c., a także naruszenie zasady równości stron polegające na dopuszczeniu
art. 19 § 1 k.p.c
świadczenie pieniężne w rozumieniu art. 19 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 2 marca 2011 r.

II UZ 3/11

W sprawie o ponowne obliczenie renty rodzinnej wartość przedmiotu

sporu ustala się według art. 22 k.p.c., a żądanie wyrównania tego świadczenia

na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z

2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) za okres 3 lat poprzedzających datę złożenia

wniosku, nie stanowi odrębnego roszczenia w rozumieniu art. 19 § 1 i art. 21

k.p.c.

Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski, Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca

2011 r. sprawy z wniosku Walerii M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w L. o wysokość renty rodzinnej, na skutek zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2010 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

We wniosku złożonym 8 lipca 2009 r. w Zakładzie Ubezpieczeń SpołecznychOddziale w L. wnioskodawczyni Waleria M. wystąpiła o przeliczenie renty rodzinnej

zgodnie z ustawą z dnia 4 września 2008 r. (Dz.U. Nr 192, poz. 1180). Decyzją z 23

lipca 2009 r. organ rentowy odmówił wnioskodawczyni przeliczenia podstawy wymiaru ostatnio przyjętej do obliczenia wysokości świadczenia oraz przeliczenia podstawy

wymiaru w myśl art. 111 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni wskazała, że okres pracy górniczej jej zmarłego męża bezspornie wynosi 18 lat i 5 miesięcy, czyli 221 miesięcy i taką ilość należy przeliczyć wskaźnikiem 1,5.

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z 4 listopada 2009 r. oddalił to odwołanie,

a Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 marca 2010 r. oddalił apelację wnioskodawczyni. Od tego orzeczenia wnioskodawczyni złożyła skargę kasacyjną, określając wartość przedmiotu zaskarżenia na 10.200 zł. W dniu 30 sierpnia 2010 r. doręczono pełnomocnikowi wnioskodawczyni wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej przez - między innymi - przedstawienie szczegółowych zasad

i sposobu wyliczenia podanej wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik złożył pismo procesowe zawierające wyliczenia renty rodzinnej wnioskodawczyni za okres od 1991 r., w oparciu o

„zmienne średnie krajowe”, wskazując, że różnica pomiędzy wyliczoną rentą, a wypłaconą przez organ rentowy w 2007 r. wyniosła 11.138,28 zł, a w roku 2010 wyniesie 13.325,28 zł. Na żądanie Sądu organ rentowy wyliczył hipotetyczną wysokość

renty rodzinnej wnioskodawczyni na datę wydania spornej decyzji i przy przyjęciu

przelicznika 1,5 do pracy górniczej w rozmiarze 221 miesięcy, wskazując, że wynosi

ona 1843 zł miesięcznie, a przy przyjęciu przelicznika 1,8 - 2.108 zł.

Postanowieniem z 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na 3.744 zł i odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd

stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wysokość renty rodzinnej,

przy czym - zdaniem wnioskodawczyni - okres pracy górniczej męża winien być w

rozmiarze 221 miesięcy przeliczony przelicznikiem 1,5, a maksymalnie 1,8. Spór

dotyczy więc prawa majątkowego, odnośnie do którego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co najmniej 10.000 zł (art. 398 2 §

1 k.p.c.). Renta rodzinna jest świadczeniem powtarzającym się, stąd o wartości

przedmiotu zaskarżenia decyduje wartość dochodzonego świadczenia za okres 1

roku, zgodnie z art. 22 k.p.c. Ewentualnych wyrównań za okres dłuższy niż rok nie

wlicza się do tak rozumianej wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia

2005 r., I UZ 76/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz. 66). Na dzień wydania zaskarżonej decyzji wysokość renty rodzinnej wyliczonej przez organ rentowy wynosi od marca

2009 r. - 1.796, natomiast dochodzona renta w najkorzystniejszym wariancie, przy

zastosowaniu przelicznika 1,8 do 221 miesięcy pracy górniczej wynosi 2.108 zł. W

świetle powyższego różnica w skali miesiąca wynosi 2.108 zł minus 1.796 zł, co daje

312 zł. Pomnożone przez 12 miesięcy, stanowi to 3.744 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił postanowieniu Sądu Apelacyjnego obrazę przepisów prawa procesowego, tj.

art. 22 k.p.c., przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że wnioskodawczyni dochodzi prawa do świadczenia okresowego,

podczas gdy wnioskodawczyni ma już prawo do emerytury, a przed Sądem dochodzi

konkretnego roszczenia pieniężnego za okres 3 lat i do jej sytuacji ma zastosowanie

art. 19 k.p.c., a także naruszenie zasady równości stron polegające na dopuszczeniu

przeciwnika procesowego do wyliczania wartości przedmiotu sporu.

Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że za stanowiskiem wnioskodawczyni przemawia fakt, że w przypadku

uwzględnienia roszczenia, Sąd zasądzi na jej rzecz stosowną kwotę tytułem wyrównania renty za okres nieprzedawnionych 3 lat.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do

roszczenia ubezpieczonego o ponowne ustalenie wysokości renty rodzinnej podlega

ustaleniu na podstawie art. 22 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o prawo do

świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za

jeden rok. A zatem, jak wskazał Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną (która w niniejszej

sprawie jest równa wartości przedmiotu sporu) wylicza się w ten sposób, że od kwoty

stanowiącej wysokość świadczenia, do której zdaniem odwołującego się powinno

ono zostać wyrównane, odejmuje się kwotę świadczenia aktualnie otrzymywanego i

następnie obliczoną w stosunku miesięcznym różnicę, stosownie do zasad określonych w art. 22 k.p.c., określa się w stosunku rocznym. Wbrew wyrażonemu w zażaleniu poglądowi, wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie ulega zwiększeniu o „stosowną kwotę tytułem wyrównania renty za okres nieprzedawnionych 3

lat”. Zakładając, że to niejasne określenie odnosi się do wypłaty kwoty wyrównania

wynikającej z art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr

153, poz. 1227 ze zm.), należy wyjaśnić, że wynikająca z tego przepisu kwota świadczenia za okres od miesiąca złożenia pierwotnego wniosku lub wydania decyzji z

urzędu, nie dłuższego jednak niż za okres 3 lat wstecz, liczonych od daty zgłoszenia

wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie zwiększa określonej w art. 22 k.p.c.

wartości przedmiotu sporu i w rezultacie wartości przedmiotu zaskarżenia skargą

kasacyjną. Zasądzenie i wypłata tej kwoty wynika bowiem z rozpoznania przez sąd

zgłoszonego w odwołaniu od decyzji roszczenia o ponowne ustalenie wysokości

renty jako świadczenia powtarzającego się. Zawarte w nim żądanie wyrównania

świadczenia za wskazany w art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach

okres poprzedzający złożenie wniosku nie jest więc samodzielnym roszczeniem o

świadczenie pieniężne w rozumieniu art. 19 § 1 k.p.c. Wyrównanie to jest bowiem

objęte roszczeniem o ponowne obliczenie renty i przysługuje pod warunkiem zaistnienia okoliczności wskazanych w hipotezie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach. W związku z tym nie podlega ono zliczeniu na zasadzie określonej w

art. 21 k.p.c. z kwotą wynikającą z ustalenia wartości przedmiotu sporu na podstawie

art. 22 k.p.c. (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I

UZ 76/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz. 66).

W rezultacie należy stwierdzić, że w sprawie o ponowne obliczenie renty rodzinnej wartość przedmiotu sporu ustala się na podstawie art. 22 k.p.c., a żądanie

wyrównania tego świadczenia na podstawie art. 133 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych za

okres 3 lat poprzedzających datę złożenia wniosku nie stanowi odrębnego roszczenia w rozumieniu art. 19 § 1 i art. 21 k.p.c.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

art. 39814 w związku z 3941 § 3 k.p.c.