Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 27/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal in social security case where appeal court wrongly dismissed it due to low value.

Numero d'incarto II UZ 27/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's decision dismissing a cassation appeal on the grounds of insufficient case value. The appellant claimed a value of 24,000 zł, but the lower court rejected the appeal because it deemed this figure arbitrary without proper calculation. The Supreme Court ruled that the appellate court must verify the claimed value against the actual dispute subject rather than accepting it at face value or rejecting it outright.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; The appellate court is obligated to verify the value of the subject of the cassation appeal if doubts arise, ensuring it reflects the actual subject of the dispute rather than arbitrary claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility value of subject of appeal social security benefits appellate court verification duty arbitrary value designation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako przedmiotowo niedopuszczalną, skargę
art. 3986 § 1 k.p.c.
uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 3986 § 1 w
art. 3984 § 3 zdanie 1 k.p.c.
związku z art. 3984 § 3 zdanie 1 k.p.c. i art.
art. 368 § 2 k.p.c.
w związku z art. 368 § 2
art. 391 k.p.c.
i art. 391 k.p.c., zgodnie z którymi dla oznaczenia przedmiotu zaskarżenia
art. 19-24 k.p.c.
zgodnie z regułami określonymi w art. 19-24 k.p.c. (por.
art. 25 k.p.c.
trybie art. 25 k.p.c., przytoczył również orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące
art. 26 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
uwzględniając zażalenie, postanowił jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku
art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.
z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).
§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok z dnia 13 czerwca 1997 r., I CKN 46/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 27/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 sierpnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 marca 2011 r.,

1. uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania,

2. odmawia przyznania pełnomocnikowi wnioskodawcy

wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu A. R. przyznania

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił, na

podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., jako przedmiotowo niedopuszczalną, skargę

kasacyjną wnioskodawcy A. K. od wyroku tego Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. w

sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość emerytury.

Sąd uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na niższą niż

dziesięć tysięcy zł wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazując że w sprawach z

zakresu ubezpieczeń społecznych, których przedmiotem są

prawa majątkowe,

dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości

przedmiotu zaskarżenia w wysokości co najmniej dziesięć tysięcy zł. W skardze

kasacyjnej, skarżący oznaczył tę

wartość na dwadzieścia cztery tysiące zł.,

wskazując na żądanie Sądu, że jest to różnica pomiędzy oczekiwanym przez

wnioskodawcę świadczeniem a pobieranym dotychczas, w wysokości 2.000 zł

miesięcznie, za okres roku. Powyższe określenie wartości przedmiotu zaskarżenia

jako niezgodnie z art. 22 k.p.c. Sąd uznał za dowolne, przyjmując, że przedmiotem

żądania jest ewentualna różnica w wysokości przyznanej i dochodzonej emerytury,

której w okolicznościach sprawy, ani Sąd samodzielnie, ani organ rentowy nie są w

stanie nawet hipotetycznie ustalić wartości dochodzonej emerytury ze względu na

brak jakichkolwiek danych o wysokości uzyskiwanych przez wnioskodawcę

zarobków. Wnioskodawca na dzień wydania zaskarżonej decyzji pobiera emeryturę

w kwocie 1.385 zł., z tego względu określenie na użytek postępowania ze skargi

kasacyjnej, iż oczekuje emerytury o 2.000 zł. wyższej, a więc w kwocie 3.385 zł jest

w okolicznościach sprawy całkowicie dowolne, tym samym skarga kasacyjna jest

przedmiotowo niedopuszczalna zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego

uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 3986 § 1 w

związku z art. 3984 § 3 zdanie 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w związku z art. 368 § 2

k.p.c. i art. 391 k.p.c., zgodnie z którymi dla oznaczenia przedmiotu zaskarżenia

stosuje się art. 19-24, art. 25 i 26 k.p.c. Nadto pełnomocnik wskazał, że podana

wartość przedmiotu zaskarżenia została tak określona na użytek postępowania

apelacyjnego (w piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2010 r.) i nie uległa zmianie w

postępowaniu kasacyjnym, przy czym nie została ona poddana sprawdzeniu w

trybie art. 25 k.p.c., przytoczył również orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące

możliwości i trybu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, a także jej

tożsamości z wcześniej określoną wartością przedmiotu sporu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione, mimo że nie wszystkie zarzuty w nim

podniesione w są trafne. Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych o prawa majątkowe, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy zł jest

niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej oznaczył

wartość przedmiotu zaskarżenia na dwadzieścia cztery tysiące zł, jednak podana

kwota wzbudziła wątpliwości Sądu Apelacyjnego, który wskazując na jej dowolność

i brak uzasadniającego ją wyliczenia, uznał, niedopuszczalność skargi.

Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, że dla określenia wartości

przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego miarodajna jest wyłącznie wartość przedmiotu

podlegającego

rzeczywistemu

rozpoznaniu

i

rozstrzygnięciu,

co

wyklucza

dowolność stron przy jej oznaczaniu (por. wyrok z dnia 13 czerwca 1997 r., I CKN

46/97,

niepublikowane).

wnoszącego

skargę

W

uzasadnionych

kasacyjną

wartość

przypadkach

przedmiotu

wskazana

zaskarżenia

przez

podlega

sprawdzeniu przez sąd apelacyjny, który bada, czy jej oznaczenie nastąpiło

zgodnie z regułami określonymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 października 2000 r., II UZ 124/00, OSNAPiUS 2002 r. nr

12, poz. 294). Z kolei w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98,

(OSNAPiUS 1999 r. nr 8, poz. 291) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że Sąd drugiej

instancji nie tylko jest uprawniony, ale i zobowiązany do sprawdzenia – w razie

wątpliwości – wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Uprawnienie

sądu obejmuje nie tylko skontrolowanie danych składających się na tę wartość, lecz

także sposobu jej obliczenia, natomiast nie nakłada powinności jej samodzielnego

ustalania. W sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, zwrócenie się do

organu rentowego o ustosunkowanie się do wskazanej w skardze kasacyjnej

wartości przedmiotu zaskarżenia jest uprawnionym sposobem jej weryfikacji.

W ocenie Sądu Najwyższego, w aktualnym stanie sprawy, brak możliwości

stwierdzenia dopuszczalności skargi kasacyjnej, bowiem warunkująca ją wartość

przedmiotu zaskarżenia nie została ani ustalona, ani ewentualnie sprawdzona w

sposób

odpowiadający

przepisom,

w

związku

z

czym

Sąd

Najwyższy,

uwzględniając zażalenie, postanowił jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku

z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).

Wniosek ustanowionego dla ubezpieczonej pełnomocnika z urzędu – radcy

prawnej A. R. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie zawierający

oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone przez stronę w całości lub w

części, Sąd Najwyższy oddalił, jako nieuzasadniony (por. § 16 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U.

Nr 163, poz.1349 ze zm. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14

października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz.63).