Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 26/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of fixed court fee under Civil Procedure Code. Appeal rejected due to failure to pay mandatory fee required by law.

Numero d'incarto II UZ 26/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of the appeal due to non-payment of a mandatory court fee. The appellant argued that the first-instance court should have allowed time to pay the fee under specific procedural rules. The court ruled that the statutory requirement for a fixed fee applies strictly to legal representatives, and the lower court correctly rejected the appeal without prior summons.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: Legal representatives must pay fixed court fees without summons, and failure to do so results in immediate rejection of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code court fees legal representative appeal rejection fixed fee summons requirement social insurance dispute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
wynikającego z art. 1302 § 3 k.p.c., bowiem od apelacji nie wniesiono opłaty
Art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
podstawowej w wysokości 30 zł przewidzianej art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
na podstawie art. 14 ust.
Art. 130 § 1 k.p.c.
adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
art. 1302 § 3 k.p.c
wynikającego z art. 1302 § 3 k.p.c., bowiem od apelacji nie wniesiono opłaty
art. 1302 § 1 k.p.c
tego braku w trybie art. 1302 § 1 k.p.c.
art. 1302 § 2 k.p.c
biegu w trybie art. 1302 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 26/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania T. P.,

z udziałem zainteresowanego W. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.

o ustalenie niepodlegania ubezpieczeniu społecznemu W. P. ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2006 r.,

zażalenia wnioskodawczyni T. P. na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt III AUa …/06,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 29 maja 2006 r., III AUa …/06, Sąd Apelacyjny we

W. odrzucił apelację wnioskodawczyni T. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 8 marca 2006 r. w sprawie przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o ustalenie niepodleganiu

ubezpieczeniu społecznemu W. P., po stwierdzeniu, że nie spełniła ona wymogu

wynikającego z art. 1302 § 3 k.p.c., bowiem od apelacji nie wniesiono opłaty

podstawowej w wysokości 30 zł przewidzianej art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Postanowienie to zaskarżył zażaleniem pełnomocnik wnioskodawczyni,

wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że nadanie przez Sąd Okręgowy biegu

nienależycie opłaconej apelacji bez zarządzenia o jej zwrocie z powodu

niewniesienia opłaty sądowej pozbawiło wnioskodawczynię prawa do uzupełnienia

tego braku w trybie art. 1302 § 1 k.p.c. Uznał także, że zaskarżone postanowienie

Sądu Apelacyjnego należy traktować jak substytut zarządzenia o zwrocie apelacji w

trybie art. 1302 § 1 k.p.c. i wskazał że w terminie siedmiu dni od doręczenia

zaskarżonego postanowienia wniósł do Sądu pierwszej instancji wniosek o

przyjęcie opłaty podstawowej (opłaconej na wniosku) i nadanie złożonej apelacji

biegu w trybie art. 1302 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis art. 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o

uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego środki odwoławcza lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na

orzeczenie referendarza sądowego), podlegające opłacie w wysokości stałej lub

stosunkowej

obliczonej

od

wskazanej

przez

stronę

wartości

przedmiotu

zaskarżenia. Tak więc ilekroć przepisy (nie tylko przepisy ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych ale także inne przepisy szczególne) przewidują

opłatę w wysokości stałej oznaczonej kwotowo lub opłatę stosunkową obliczoną w

sposób określony przepisami od wartości przedmiotu sporu, a pełnomocnik strony

będący adwokatem lub radcą prawnym nie uiści wskazanej w przepisach opłaty

przy wniesieniu środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, środek ten podlega

odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia opłaty. Przepis ten ma więc zastosowanie

do tych środków odwoławczych i środków zaskarżenia, co do których wysokość

opłaty

jest

znana,

a

przynajmniej

powinna

być

znana

profesjonalnemu

pełnomocnikowi, gdyż jest ona kwotowo określona albo został wskazany sposób jej

obliczania.

Przepis art. 11 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowi,

że opłata jest stała, stosunkowa i podstawowa. Sprawy, w których pobiera się

opłatę stałą w jednakowej dla danego rodzaju spraw wysokości, wymienione są w

art. 12 tej ustawy, sposób obliczania opłaty stosunkowej wskazany jest w art. 13, a

na podstawie art. 14 ust. 1 opłatę podstawową pobiera się w sprawach, w których

przepisy nie przewidują opłaty stałej, stosunkowej lub tymczasowej. Przepis art. 14

ust. 3 stanowi, że opłata podstawowa wynosi 30 złotych i stanowi minimalną opłatę,

którą strona obowiązana jest uiścić od pisma podlegającego opłacie, chyba że

ustawa stanowi inaczej. Użyte w art. 1302 § 3 k.p.c. określenie „opłata w wysokości

stałej” nie odnosi się jedynie do opłaty stałej, o której mowa w art. 12 ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Gdyby tak było przepis użyłby

określenia „podlegające opłacie stałej lub stosunkowej obliczonej”. Opłata w

wysokości stałej jest to opłata określona w przepisie kwotowo. Taki pogląd wynika z

niepublikowanego jeszcze postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca

2006 r. II UZ 14/06, w którym wyrażono pogląd, że pojęcie „opłata w wysokości

stałej”, różniące się od używanego w ustawie o kosztach sądowych pojęcia „opłata

stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy i obejmuje także opłaty, które nie są

opłatami stałymi w znaczeniu normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich

wysokość jest stała w sensie arytmetycznym. O ile można mieć wątpliwości, czy

opłata podstawowa w wysokości minimalnej, o której mowa w art. 14 ust. 3, jest

opłatą w stałej wysokości od pism, co do których przepisy nie przewidują opłaty

stałej, stosunkowej lub tymczasowej, to treść przepisu art. 36 jest w tym zakresie

jednoznaczna. Stanowi on, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w

sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych

pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji,

zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. W stosunku do wymienionych w tym przepisie środków

zaskarżenia została określona opłata podstawowa w wysokości stałej 30 zł.

Wezwanie o uiszczenie opłaty, której wysokość wynika z treści przepisu (jest

określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się tylko do strony działającej bez

adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać

przepisów określających wysokość opłaty.

Natomiast pełnomocnik będący

adwokatem lub radcą prawnym ma obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania,

jeżeli w przepisach, których treść powinna mu być znana, określona jest wysokość

tej opłaty. W konsekwencji sąd pierwszej instancji nie wzywa pełnomocnika strony

będącego adwokatem lub radcą prawnym do uiszczenia opłaty podstawowej w

stałej wysokości, określonej w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, od apelacji, lecz nieopłaconą apelację odrzuca na podstawie art. 130 2 §

3 k.p.c. Pogląd taki wynika również wprost z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26

września 2006 r., II UZP 11/06, (dotąd niepublikowana), w której wskazano, że

art.1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia

podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28

lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Skład rozpoznający sprawę przytoczone poglądy w pełni podziela, stąd

uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w

zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.