Supreme Court dismisses appeal for non-payment of fixed court fee under Civil Procedure Code. Appeal rejected due to failure to pay mandatory fee required by law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of the appeal due to non-payment of a mandatory court fee. The appellant argued that the first-instance court should have allowed time to pay the fee under specific procedural rules. The court ruled that the statutory requirement for a fixed fee applies strictly to legal representatives, and the lower court correctly rejected the appeal without prior summons.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 36 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: Legal representatives must pay fixed court fees without summons, and failure to do so results in immediate rejection of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 26/06
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania T. P.,
z udziałem zainteresowanego W. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.
o ustalenie niepodlegania ubezpieczeniu społecznemu W. P. ,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2006 r.,
zażalenia wnioskodawczyni T. P. na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W.
z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt III AUa …/06,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia 29 maja 2006 r., III AUa …/06, Sąd Apelacyjny we
W. odrzucił apelację wnioskodawczyni T. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 8 marca 2006 r. w sprawie przeciwko
Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o ustalenie niepodleganiu
ubezpieczeniu społecznemu W. P., po stwierdzeniu, że nie spełniła ona wymogu
wynikającego z art. 1302 § 3 k.p.c., bowiem od apelacji nie wniesiono opłaty
podstawowej w wysokości 30 zł przewidzianej art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).
Postanowienie to zaskarżył zażaleniem pełnomocnik wnioskodawczyni,
wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że nadanie przez Sąd Okręgowy biegu
nienależycie opłaconej apelacji bez zarządzenia o jej zwrocie z powodu
niewniesienia opłaty sądowej pozbawiło wnioskodawczynię prawa do uzupełnienia
tego braku w trybie art. 1302 § 1 k.p.c. Uznał także, że zaskarżone postanowienie
Sądu Apelacyjnego należy traktować jak substytut zarządzenia o zwrocie apelacji w
trybie art. 1302 § 1 k.p.c. i wskazał że w terminie siedmiu dni od doręczenia
zaskarżonego postanowienia wniósł do Sądu pierwszej instancji wniosek o
przyjęcie opłaty podstawowej (opłaconej na wniosku) i nadanie złożonej apelacji
biegu w trybie art. 1302 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Przepis art. 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o
uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika
patentowego środki odwoławcza lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,
skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na
orzeczenie referendarza sądowego), podlegające opłacie w wysokości stałej lub
stosunkowej
obliczonej
od
wskazanej
przez
stronę
wartości
przedmiotu
zaskarżenia. Tak więc ilekroć przepisy (nie tylko przepisy ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych ale także inne przepisy szczególne) przewidują
opłatę w wysokości stałej oznaczonej kwotowo lub opłatę stosunkową obliczoną w
sposób określony przepisami od wartości przedmiotu sporu, a pełnomocnik strony
będący adwokatem lub radcą prawnym nie uiści wskazanej w przepisach opłaty
przy wniesieniu środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, środek ten podlega
odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia opłaty. Przepis ten ma więc zastosowanie
do tych środków odwoławczych i środków zaskarżenia, co do których wysokość
opłaty
jest
znana,
a
przynajmniej
powinna
być
znana
profesjonalnemu
pełnomocnikowi, gdyż jest ona kwotowo określona albo został wskazany sposób jej
obliczania.
Przepis art. 11 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowi,
że opłata jest stała, stosunkowa i podstawowa. Sprawy, w których pobiera się
opłatę stałą w jednakowej dla danego rodzaju spraw wysokości, wymienione są w
art. 12 tej ustawy, sposób obliczania opłaty stosunkowej wskazany jest w art. 13, a
na podstawie art. 14 ust. 1 opłatę podstawową pobiera się w sprawach, w których
przepisy nie przewidują opłaty stałej, stosunkowej lub tymczasowej. Przepis art. 14
ust. 3 stanowi, że opłata podstawowa wynosi 30 złotych i stanowi minimalną opłatę,
którą strona obowiązana jest uiścić od pisma podlegającego opłacie, chyba że
ustawa stanowi inaczej. Użyte w art. 1302 § 3 k.p.c. określenie „opłata w wysokości
stałej” nie odnosi się jedynie do opłaty stałej, o której mowa w art. 12 ustawy o
kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Gdyby tak było przepis użyłby
określenia „podlegające opłacie stałej lub stosunkowej obliczonej”. Opłata w
wysokości stałej jest to opłata określona w przepisie kwotowo. Taki pogląd wynika z
niepublikowanego jeszcze postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca
2006 r. II UZ 14/06, w którym wyrażono pogląd, że pojęcie „opłata w wysokości
stałej”, różniące się od używanego w ustawie o kosztach sądowych pojęcia „opłata
stała”, ma szerszy zakres znaczeniowy i obejmuje także opłaty, które nie są
opłatami stałymi w znaczeniu normatywnym, określonym przez ustawę, ale ich
wysokość jest stała w sensie arytmetycznym. O ile można mieć wątpliwości, czy
opłata podstawowa w wysokości minimalnej, o której mowa w art. 14 ust. 3, jest
opłatą w stałej wysokości od pism, co do których przepisy nie przewidują opłaty
stałej, stosunkowej lub tymczasowej, to treść przepisu art. 36 jest w tym zakresie
jednoznaczna. Stanowi on, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w
sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych
pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji,
zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. W stosunku do wymienionych w tym przepisie środków
zaskarżenia została określona opłata podstawowa w wysokości stałej 30 zł.
Wezwanie o uiszczenie opłaty, której wysokość wynika z treści przepisu (jest
określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się tylko do strony działającej bez
adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), gdyż strona taka może nie znać
przepisów określających wysokość opłaty.
Natomiast pełnomocnik będący
adwokatem lub radcą prawnym ma obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania,
jeżeli w przepisach, których treść powinna mu być znana, określona jest wysokość
tej opłaty. W konsekwencji sąd pierwszej instancji nie wzywa pełnomocnika strony
będącego adwokatem lub radcą prawnym do uiszczenia opłaty podstawowej w
stałej wysokości, określonej w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych, od apelacji, lecz nieopłaconą apelację odrzuca na podstawie art. 130 2 §
3 k.p.c. Pogląd taki wynika również wprost z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26
września 2006 r., II UZP 11/06, (dotąd niepublikowana), w której wskazano, że
art.1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia
podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28
lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Skład rozpoznający sprawę przytoczone poglądy w pełni podziela, stąd
uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w
zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z
art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.