Supreme Court dismisses appeal for retrial as lawyer's official conduct does not constitute legal representation failure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal for retrial, upholding the lower court's rejection of the request to reopen the social security disability pension case. The applicant argued that the official appointment of a lawyer deprived them of the ability to act, citing a specific precedent, while the opposing party contended that official counsel does not equate to the client's own actions. The court ruled that the statutory grounds for retrial were not met because the official lawyer's conduct does not constitute inadequate representation under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: The improper performance of procedural duties by an official lawyer does not constitute the ground for retrial under Art. 401 § 1 pkt 2 k.p.c. as it does not amount to inadequate representation of the party.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 21/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)SSN Halina Kiryło w sprawie z wniosku M. B.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 kwietnia 2014 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 stycznia 2014 r., 1. oddala zażalenie, 2. przyznaje radcy prawnemu M.P., Kancelaria Prawna, od Skarbu Państwa, Sądu Apelacyjnego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) z uwzględnieniem stawki należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę M. B. o wznowienie – z powodu nieważności – postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 października 2012 r. Sąd stwierdził, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia wynikającej z art. 401 pkt 2 k.p.c. Uznał, że nie stanowi takiej podstawy zarzucane w niej nieprawidłowe działanie pełnomocnika procesowego.W zażaleniu ubezpieczonego, obejmującym postanowienie Sądu drugiej instancji w całości i zawierającym wniosek o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucono naruszenie art. 401 pkt 2 k.p.c. „przez błędne przyjęcie, że zagadnienie prawidłowości działania pełnomocnika z urzędu ustanowionego w postępowaniu apelacyjnym nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania w postaci pozbawienia strony możności działania” oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji „przez nieuprawnione wnioskowanie, iż działanie pełnomocnika z urzędu jest w każdym przypadku równoznaczne z działaniem strony i w rezultacie brak podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie kwestia prawidłowości działania pełnomocnika z urzędu jest okolicznością niespowodowaną przez samą stronę”.
Skarżący powołał tezę postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96 (OSP 1997 nr 9, poz. 172) i podkreślił, że nie może ponosić negatywnych skutków procesowych działania swego pełnomocnika z urzędu, gdyż z powodu braku fachowej wiedzy nie miał na te czynności żadnego wpływu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający art. 401 pkt 2 k.p.c. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi (art. 410 § 1 k.p.c.; por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz. 154, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz. 77 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996 nr 10, poz. 138, z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAPiUS 2001 nr 4, poz. 133, z dnia 12 października 2001 r., III AO 32/01, OSNAPiUS 2002 nr 18, poz. 449, z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Monitor Prawniczy 2006 nr 16, s. 880 oraz z dnia 9 maja 2008 r., II PZ 65/07, niepublikowane).Tak też podnoszone przez skarżącego okoliczności są oderwane od hipotezy art. 401 § 1 pkt 2 k.p.c., obejmującej brak należytej reprezentacji strony.
Nienależyta reprezentacja zachodzi wówczas, gdy w sprawie nie działał przedstawiciel ustawowy osoby fizycznej niemającej zdolności procesowej (art. 66 k.p.c.), organ uprawniony do działania w imieniu osoby prawnej albo organizacji mającej zdolność sądową (art. 67 k.p.c.), albo występujący w sprawie reprezentant strony nie miał wymaganych przymiotów do występowania w tej roli. W tej sytuacji strona, za którą w procesie działał jako jej pełnomocnik adwokat ustanowiony przez sąd, nie jest nienależycie reprezentowana w rozumieniu tego przepisu.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że niewłaściwe wykonywanie obowiązków procesowych przez pełnomocnika strony, także adwokata ustanowionego z urzędu, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania polegającej na pozbawieniu strony możności działania (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNCP 1980 nr 11, poz. 205 i postanowienia z dnia 17 grudnia 1996 r., III CKN 17/96, niepublikowane, z dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002 nr 1, poz. 15, z dnia 12 października 2001 r., III AO 32/01, OSNAPiUS 2002 nr 18, poz. 449, z dnia 26 marca 2003 r., II CZ 26/03, OSNC 2004/6 p. 95 z glosą A.
Góry-Błaszczykowskiej, Przegląd Sądowy 2006 nr 6, s. 163 oraz z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepublikowane). Odmienne - pojedyncze i odosobnione - orzeczenie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96 (OSP 1997 nr 9, poz. 172 z glosą W. Broniewicza tamże oraz glosą Z. Krzemińskiego, Monitor Prawniczy 1998 nr 4, s. 148) nie zasługuje na aprobatę i zostało poddane w piśmiennictwie uzasadnionej krytyce.W konsekwencji należy stwierdzić, że jakkolwiek ubezpieczony formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to w rzeczywistości podstawa ta – także w świetle samego uzasadnienia skargi – nie występuje.
Odrzucenie skargi przez Sąd Apelacyjny było w tej sytuacji uzasadnione (art. 410 § 1 k.p.c.), toteż Sąd Najwyższy zażalenie na jego postanowienie oddalił (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zasądzono na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenie stosownie do § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461).