Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 19/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for missing written request for judgment reasoning by lawyer.

Numero d'incarto II UZ 19/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a social insurance office, ruling that the appeal was filed late. The lower court rejected the appeal because the lawyer failed to submit a written request for the judgment's reasoning, instead making an oral declaration during a public session. The Supreme Court held that while the law allows oral submissions for unrepresented parties, a professional lawyer must adhere to written formalities, and the oral request was therefore invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 § 1 k.p.c.; Art. 466 k.p.c.: The statutory exception permitting oral submission of procedural requests applies only to parties acting without professional legal representation; a lawyer's oral request for a judgment's reasoning is invalid and does not extend the appeal period.

Parole chiave

Generato dall'IA
oral submission written request legal representation appeal period judgment reasoning professional lawyer procedural formalities

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 373 in conjunction with Art. 370 of the Code of Civil Procedure
podstawie art. 373 w związku z art.
Art. 369 § 2 of the Code of Civil Procedure
terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.
Art. 466 of the Code of Civil Procedure
uzasadnieniem powinien być złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario,
Art. 125 § 1 of the Code of Civil Procedure
Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c.
Art. 328 in conjunction with Art. 466 of the Code of Civil Procedure
rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w związku z art.
art. 370 k.p.c
373 w związku z art. 370 k.p.c.
art. 369 § 2 k.p.c
terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.
art. 466 k.p.c
uzasadnieniem powinien być złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario,
art. 2 Konstytucji
1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
art. 361 k.p.c
z art. 361 k.p.c., poprzez sporządzenie uzasadnienia bez wyjaśnienia w stopniu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 19/12

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z wniosku M. R. i W. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 czerwca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni M. R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny - działając na

podstawie art. 373 w związku z art. 370 k.p.c. - odrzucił apelację M. R. od wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w G. z dnia 27

września 2011 r., w sprawie z wniosku M. R. i W. K. przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie obowiązku ubezpieczenia społecznego,

wskazując że uzasadnienie tego wyroku zostało sporządzone i doręczone

pełnomocnikowi wnioskodawczyni, będącemu radcą prawnym, w dniu 24

października 2011 r. na jego wniosek, złożony ustnie do protokołu z ogłoszenia

wyroku (z dnia 27 września 2011 r. ) przez Sąd pierwszej instancji, zaś apelacja

wniesiona w dniu 31 października 2011 r. została wywiedziona z przekroczeniem

terminu określonego w art. 369 § 2 k.p.c.

W tym zakresie Sąd Apelacyjny odwołał się do poglądu Sądu Najwyższego

wyrażonego w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2005 r., I PZ 44/04, według

którego

wniosek

o

doręczenie

odpisu

wyroku

sądu

drugiej

instancji

z

uzasadnieniem powinien być złożony na piśmie. Z mocy art. 466 k.p.c. a contrario,

prawo do ustnego zgłoszenia w sądzie wniosku o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem nie przysługuje stronie reprezentowanej przez profesjonalnego

pełnomocnika. Z tego względu Sąd Apelacyjny uznał za nieskuteczny wniosek

pełnomocnika wnioskodawczyni o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zgłoszony

podczas posiedzenia jawnego wyznaczonego w celu publikacji wyroku Sądu

pierwszej instancji, stając na stanowisku, że błędne działanie tego Sądu polegające na niezastosowaniu sankcji w postaci odrzucenia środka odwoławczego

- nie może sanować uchybienia skarżącej w zakresie przekroczenia terminu do

wniesienia środka odwoławczego i wyłączać sankcję przewidzianą w art. 373 w

związku z art. 370 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni

zarzucił naruszenie: 1) art. 87 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej

polegające

skonstruowaniu

na

normy

wyjściu

poza

nieprzewidzianej

dopuszczalne

przez

granice

ustawodawcę

wykładni,

i

oparcie

rozstrzygnięcia na tej normie; 2) art. 466 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię

wyrażającą się w uznaniu, że uniemożliwia on profesjonalnemu pełnomocnikowi

złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ustnie do protokołu

rozprawy publikacyjnej; 3) art. 328 w związku z art. 466 k.p.c., poprzez ich błędne

zastosowanie polegające na przyjęciu, że pełnomocnik ubezpieczonej nie złożył

skutecznie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku; 4) art. 328 § 2 w związku

z art. 361 k.p.c., poprzez sporządzenie uzasadnienia bez wyjaśnienia w stopniu

wystarczającym podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 5) art. 369 § 1 k.p.c., poprzez

jego niezastosowanie; 6) art. 369 § 2 k.p.c., poprzez jego zastosowanie pomimo

niezaistnienia przesłanek jego zastosowania; 7) art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.,

poprzez ich zastosowanie pomimo niezaistnienia przesłanek ich zastosowania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w postępowaniu zwykłym strona

lub reprezentujący ją pełnomocnik może złożyć wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku do protokołu posiedzenia wyznaczonego w celu jego

publikacji, gdyż art. 328 § 1 k.p.c. nie zawiera żadnego ograniczenia w tym

względzie. Z tego punktu widzenia dokonana przez Sąd Apelacyjny interpretacja

art.

k.p.c.

pogarsza

sytuację

procesową

strony

działającej

przez

profesjonalnego pełnomocnika w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych w stosunku do sytuacji procesowej takiej strony w postępowaniu

zwykłym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 125 § 1 k.p.c. pisma procesowe obejmują wnioski i

oświadczenia stron składane poza rozprawą. Przepis ten konstruuje ogólną zasadę

obowiązującą w postępowaniu cywilnym, z której wynika, że czynności procesowe

poza rozprawą dokonywane są w formie pism procesowych. Posiedzenia jawne

dzielą się na rozprawy oraz inne posiedzenia jawne niebędące rozprawami.

Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym (art. 326 § 2 k.p.c.), lecz po

zamknięciu rozprawy (art. 316 § 1 in principio k.p.c.), co oznacza, że wniosek

strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składany jest poza rozprawą, a więc i

on musi przybrać postać pisma procesowego. Wyjątek od przedstawianej zasady

ustanowiony został w art. 466 k.p.c., stosownie do którego pracownik lub

ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić w sądzie

właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i

innych pism procesowych. Błędne jest zatem założenie, na którym zbudowano

argumentację zażalenia, że w postępowaniu zwykłym wniosek o sporządzenie

uzasadnienia wyroku może być złożony w formie ustnej do protokołu. O formie tego

wniosku decyduje bowiem treść art. 125 § 1 k.p.c., a nie art. 328 § 1 k.p.c. W

konsekwencji przedstawiona przez Sąd drugiej instancji interpretacja art. 466 k.p.c.

nie pogarsza sytuacji procesowej pracownika i ubezpieczonego w porównaniu do

uprawnień stron w postępowaniu zwykłym.

Wykładnia językowa art. 466 k.p.c. jest jednoznaczna. Dotyczy on

pracownika lub ubezpieczonego działającego bez adwokata lub radcy prawnego.

Odstępstwo od jasnego i oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego

jednoznacznym brzmieniem mogą uzasadniać tylko szczególnie istotne i doniosłe

względy prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne. Przepis art. 466 k.p.c. ma

na celu przyznanie podmiotom procesowym z reguły nieposiadającym wiedzy

prawniczej oraz gorzej radzącym sobie z prowadzeniem własnych spraw uprawnień

pozwalających na odstępstwo od formalnych wymagań obowiązujących w

postępowaniu

cywilnym.

Udział

profesjonalnego

pełnomocnika

po

stronie

pracownika lub ubezpieczonego powoduje, że względy, dla których ustanowiono

powyższy przywilej, przestają istnieć (por. powoływane przez Sąd Apelacyjny

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I PZ 44/05, OSNP

2006 nr 1-2, poz.16).

W przypadku strony działającej przez adwokata lub radcę prawnego

gwarancją skutecznego dokonania czynności procesowej jest właśnie fachowe

zastępstwo, nie ma zatem w takim przypadku potrzeby odformalizowania reguł

dotyczących czynności procesowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

11 stycznia 2000 r., I PKN 579/99, OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 488).

Trafnie zatem przyjął Sąd Apelacyjny, że wniosek o uzasadnienie wyroku

zgłoszony przez radcę prawnego ustnie do protokołu nie był prawnie skuteczny.

Stąd dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji, stosownie do art. 369 § 2 k.p.c.,

biegł od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia. Skoro został on

przekroczony, to odrzucenie apelacji na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z

art. 373 k.p.c. przez Sąd drugiej instancji odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Sad Najwyższy na mocy art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak sentencji.