Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the case concerns pension amount, not entitlement, and value is under 5,000 zloty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling it inadmissible under Article 393(1) of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that his pension was incorrectly calculated due to errors in the base indicator and base amount, claiming a value of 2,390.40 zloty. The court determined the dispute concerned the calculation of the benefit amount rather than the right to receive it, and since the claimed value fell below the 5,000 zloty threshold, cassation was not permitted.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 pkt 1 KPC; Art. 393 ust. 5 KPC: Cassation is inadmissible in benefit cases where the disputed value is below 5,000 zloty, as such proceedings concern the amount rather than the entitlement to the benefit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 29 kwietnia 1997 r.
II UZ 18/97
Sprawa, w której ubezpieczony wywodzi swoje roszczenia z twierdzenia, że
jego emerytura została zaniżona wskutek zastosowania przez organ rentowy
błędnego wskaźnika podstawy wysokości wymiaru świadczenia i błędnej
wysokości kwoty bazowej jest sprawą o świadczenie w rozumieniu przepisu art.
393 pkt 1 KPC.
Przewodniczący SSN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca),
Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia
1997 r. sprawy z wniosku Edwarda A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w W. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy na
postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
z dnia 16 grudnia 1996 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d d a l i ć zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 1996 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku odrzucił kasację Edwarda A. wniesioną od wyroku
tego Sądu z dnia 17 października 1996 r. [...] przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych-Oddziału w W. o przyznanie wyższego świadczenia z ubezpieczenia
społecznego. W sprawie tej organ rentowy decyzją z dnia 26 stycznia 1996 r. ustalił
emeryturę wnioskodawcy w kwocie 382,58 zł miesięcznie od dnia 1 października 1995
r. i w kwocie 439,59 zł miesięcznie od 1 grudnia 1995 r., a Sąd Wojewódzki rozpoznając jego odwołanie uznał, że powyższa decyzja jest prawidłowa. W związku ze
złożeniem przez wnioskodawcę apelacji Sąd Apelacyjny wezwał go do wskazania
przedmiotu zaskarżenia. Wnioskodawca uczynił to dwukrotnie: w piśmie pełnomocnika
wnioskodawcy adw. Marzenny K. z dnia 2 października 1995 r. [...] oraz w piśmie
samego wnioskodawcy z dnia 9 października 1996 r. [...] Według tych pism wartość
przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.390,40 zł.
Po złożeniu przez wnioskodawcę kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Gdańsku z dnia 17 października 1996 r. tenże Sąd wezwał jego pełnomocnika do
wskazania przedmiotu zaskarżenia. W piśmie z dnia 12 grudnia 1996 r. adw. Marzenna
K. określiła wartość przedmiotu zaskarżenia również na kwotę 2.390,40 zł [...]. Tę samą
wartość podaje także w skardze kasacyjnej [...]. W związku z tym, powołując się na art.
3935 KPC, Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem kasację jako niedopuszczalną,
stosownie do art. 393 pkt 1 KPC.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy żądał
uchylenia tego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania, podnosząc, że w
przedmiotowej sprawie wnioskodawca kwestionował przede wszystkim "zasady ustalania wysokości podstawy wymiaru świadczenia" i tylko w konsekwencji wysokość
otrzymywanego świadczenia, jednak nie odwrotnie. Poza tym wskazana wartość
przedmiotu zaskarżenia jest wartością w "zakresie najniższym" niż należny, gdyż ze
względu na "specyfikę dokonywania wyliczeń matematycznych przez organy rentowe"
wnioskodawca nie mógłby tego uczynić sam w sposób prawidłowy.
Sąd Najwyższy rozpoznając zażalenie zważył, co następuje:
Wbrew zapatrywaniu wnoszącego zażalenie sprawa nie dotyczy ustalenia prawa
do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, lecz wysokości świadczenia.
Wnioskodawca zakwestionował bowiem wysokość zastosowanego przez organ rentowy
wskaźnika podstawy wysokości wymiaru świadczenia i wysokość kwoty bazowej, które
to elementy wpływają na wysokość emerytury. Zresztą już w odwołaniu od decyzji
przyznającej emeryturę wnioskodawca stwierdził, że "emerytura ta jest zbyt niska", gdyż
"opłacał składki w wysokości trzykrotnej podstawy" i w związku z tym "wnosi o
przeliczenie" świadczenia. Również pisma składane w toku postępowania przez
wnioskodawcę i jego pełnomocnika świadczą o tym, że przedmiotowa sprawa jest
sprawą o wysokość świadczenia. Rozbieżność między stronami wynika bowiem stąd,
że organ rentowy ustalił wysokość emerytury według innego wskaźnika (74,98%) niż
żąda wnioskodawca (107,94%). Z tej właśnie przyczyny wnioskodawca stwierdził, że
jego emerytura jest zaniżona w stosunku rocznym o 2.390,40 zł, przy czym w piśmie
procesowym z dnia 9 października 1996 r. przedstawił dokładne wyliczenie [...].
Według art. 393 KPC kasacja nie przysługuje między innymi w sprawach o
świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5.000 zł. Stosownie zaś do art. 3935 KPC kasacja wniesiona z pominięciem tego przepisu jest
niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji na posiedzeniu
niejawnym.
Skoro więc Sąd Apelacyjny tak postąpił, nie ma podstaw do kwestionowania
zaskarżonego postanowienia. Z tego względu i na podstawie art. 385 w związku z art.
39319 i art. 397 KPC Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.