Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 16/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as late, ruling appointment of counsel does not extend filing deadlines.

Numero d'incarto II UZ 16/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's decision to reject a request for reinstatement of the appeal period. The applicant's lawyer argued that a certified letter sent on April 6, 2010, contained both the appeal and a request to extend the deadline, but the court found no evidence of the latter request in the file. The court held that the statutory deadline for filing the appeal runs against the appointed lawyer regardless of when they were appointed, and the absence of an explicit request for reinstatement means the appeal was untimely.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: The appointment of a lawyer by the court does not interrupt or extend the statutory period for filing an appeal, and the period expires against the lawyer even if appointed after the deadline has passed.

Parole chiave

Generato dall'IA
reinstatement of appeal period appointment of lawyer ex officio statutory time limit certified mail delivery Social Insurance Court procedural deadline Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 2 k.p.c.
spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.
art. 394 § 2 k.p.c
spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o jego „uchylenie w całości i
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 35/97
II CZ 35/97, OSNC 1997 nr
II CZ 106/98
II CZ 106/98, z 6 czerwca 2000 r., I CZ
I CZ 76/00
II CZ 81/02
76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego
V CZ 42/03
76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego
I CZ 4/04
2004 r., I CZ 4/04, niepublikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku R. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy - skarga o

wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 stycznia 2011 r., 9,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

wnioskodawczyni R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem tego Sądu z dnia 11 stycznia 2007 r.

W związku z jej wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem

wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 17 marca

2010 r. Sąd Apelacyjny ustanowił pełnomocnika z urzędu w osobie radcy

prawnego, wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.

Wnioskodawczyni w dniu 6 kwietnia 2010 r., działając przez pełnomocnika,

wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,

które Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II UZ 19/10

odrzucił, stwierdzając, że zostało ono złożone po terminie, niezawierając wniosku o

jego przywrócenie. Odpis tego orzeczenia pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu,

radca prawny M. K., otrzymał w dniu 1 grudnia 2010 r. W dniu 8 grudnia 2010 r.

pełnomocnik odwołującej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r.,

jednocześnie składając zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9

grudnia 2009 r.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w dniu 30 marca 2010 r. odebrał

zawiadomienie Sądu Apelacyjnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem R. K.,

niezwłocznie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia

na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postepowania oraz samo

zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, a w dniu 6 kwietnia 2010 r. wysłał

listem poleconym oba pisma procesowe.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i odrzucił je, jako

spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. W ocenie

Sądu, wnioskodawczyni otrzymała postanowienie z dnia 9 grudnia 2009 r., w dniu

28 stycznia 2010 r., zaś zażalenie na nie zostało złożone w dniu 6 kwietnia 2010 r.,

a więc po ustawowym terminie (termin ten upływał w dniu 4 lutego 2010 r.) i nie

zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - wniosku o jego przywrócenie.

Ustanowienie przez Sąd pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia

zażalenia, może stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, jednak

niezbędne jest sformułowanie takiego wniosku (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I PZ 1/07, (OSNP 2008 nr 13-14,

poz. 195), a konieczną przesłankę przywrócenia terminu procesowego stanowi brak

winy po stronie osoby zamierzającej dokonać określonej czynności procesowej.

Powyższe

postanowienie

zaskarżył

zażaleniem

pełnomocnik

wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 165 § 2 w

związku z art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o jego „uchylenie w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu (…)”. W

uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że „wydaje się

bezsporne, że dnia 06.04.2010 r. pełnomocnik skarżącej nadał przesyłkę poleconą

skierowaną do Sądu Apelacyjnego” oraz, „że złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.

zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego

twierdzenia nie uznać za wystarczające (…)”.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie na postanowienie z

dnia 9 grudnia 2009 r., sporządzone w imieniu wnioskodawczyni przez

pełnomocnika

ustanowionego

tygodniowego

terminu

od

z

urzędu,

doręczenia

zostało

stronie

wniesione

odpisu

po

upływie

postanowienia

z

uzasadnieniem (art. 394 § 2 k.p.c.). Postanowienie to zostało doręczone

wnioskodawczyni w dniu 28 stycznia 2010 r., natomiast zażalenie na nie złożono w

dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc po upływnie ustawowego terminu w dniu 4 lutego

2010 r.

W

rozpoznawanym

przez

Sąd

Najwyższy

zażaleniu

pełnomocnik

wnioskodawczyni podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. nadał przesyłkę poleconą

skierowaną do Sądu Apelacyjnego, a „złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r.

zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego

twierdzenia

nie

uznać

za

wystarczające”.

W

istocie

więc

pełnomocnik

wnioskodawczyni w zażaleniu twierdzi (w żaden sposób tej okoliczności nie

wykazując), że przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r. zawierała zarówno wniosek o

przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i samo zażalenie na postanowienie

Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r.

Stanowisko to nie może być uznane za trafne. Termin przewidziany w art.

394 § 2 k.p.c. - liczony od chwili doręczenia samej stronie odpisu postanowienia z

uzasadnieniem - wiąże bowiem również pełnomocnika strony, nawet w sytuacji, gdy

dopiero po tej dacie został on ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Wystąpienie

przez stronę z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez

wpływu na bieg terminu do złożenia środka odwoławczego, w szczególności nie

powoduje jego przedłużenia bądź przerwania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

(w odniesieniu do skargi kasacyjnej) przyjmuje się jednolicie, że bieg terminu do

wniesienia skargi nie ulega przerwaniu ani przedłużeniu ze względu na złożenie

przez stronę wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (por. między innymi

postanowienia Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1997 r. II CZ 35/97, OSNC 1997 nr

10, poz. 151, z 8 października 1998 r. II CZ 106/98, z 6 czerwca 2000 r., I CZ

76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego

2004 r., I CZ 4/04, niepublikowane). Stanowisko to pozostaje aktualne w przypadku

zażalenia - zarówno co do zasady, jak i w odniesieniu do okoliczności

rozpoznawanej sprawy. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia

zażalenia w czasie, kiedy upłynął już termin do jego wniesienia, może stanowić

okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia tego środka

zaskarżenia. Nie sposób natomiast znaleźć uzasadnienia dla stanowiska

prezentowanego w zażaleniu, zgodnie z którym przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r.

zawierała zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i

samo zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009

r., ponieważ, jak to już wskazał Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia

2011 r. III WSC U77/10, złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia

zażalenia nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Tym samym należy uznać,

iż nadane w dniu 6 kwietnia 2010 r. zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., nie zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu.

Z tych względów oddalenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do

złożenia zażalenia - jako nieuzasadnionego oraz w konsekwencji odrzucenie

zażalenia pełnomocnika wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z

dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., jako spóźnionego było prawidłowe, zaś kwestionujące

to rozstrzygnięcie zażalenie podlegało oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.