Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 10/06 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed; cassation inadmissible for benefit adjustment under 10,000 PLN threshold.

Numero d'incarto II UZ 10/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal regarding the calculation amount of a pension. The applicant sought a recalculation based on a higher base rate, arguing the right to the pension was already established. The court ruled that since the right to the pension existed, the case concerned a change in benefit amount rather than its grant, making the appeal inadmissible due to the low value of the disputed sum.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In social security matters, cassation is inadmissible for property rights cases where the disputed value is under 10,000 PLN, except for granting or suspending pensions, but applies to adjustments of existing benefits.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security law pension adjustment cassation inadmissibility value of dispute property rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Przepis art. 3982 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z ubezpieczenia
Art. 3986 § 2 k.p.c.
odrzuceniu na podstawie art. 3986 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Przepis art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3986 k.p.c
odrzuceniu na podstawie art. 3986 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
odrzuceniu na podstawie art. 3986 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 10/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku W. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt III AUa …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

– Oddziału w P. z dnia 24 sierpnia 2004 r. i przyznał wnioskodawcy W. M. prawo do

emerytury od dnia 1 sierpnia 2004 r., do wyliczenia której - w części socjalnej została przyjęta kwota bazowa obowiązująca w dniu 1 sierpnia 2004 r., w sprawie

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w P. o wysokość

emerytury,

Wnioskodawca od 1989 r. pobierał nieprzerwanie rentę z tytułu inwalidztwa. W dniu

14 grudnia 1993 r. wniósł o przyznanie prawa do emerytury powołując się na

osiągnięcie wieku 60 lat i inwalidztwo II grupy. Decyzją z dnia 29 grudnia 1993 r.

ZUS przyznał emeryturę i podjął jej wypłatę od dnia 19 listopada 1993 r.

(osiągnięcia wieku emerytalnego), a decyzją z dnia 7 marca 1994 r. wstrzymał od 1

kwietnia 1994 r. wypłatę emerytury z powodu wznowienia wypłaty korzystniejszego

świadczenia rentowego. Kolejną decyzją z dnia 11 marca 1994 r. Zakład przyznał

wnioskodawcy prawo do renty inwalidzkiej II grupy od dnia 1 listopada 1989 r. i

dokonał wyrównania świadczenia za okres od 19 listopada 1993 r. do 31 marca

1994 r.

Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. Sąd Apelacyjny w P., na skutek

apelacji pozwanego, zmienił wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w P. i oddalił odwołanie. Sąd wskazał, iż wobec przyznania

wnioskodawcy prawa do emerytury decyzją z dnia 29 grudnia 1993 r. w oparciu o

ustawę dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) oraz ustawę z dnia 17 października 1991 r. o

rewaloryzacji emerytur i rent,

zasadach ustalania emerytur i rent oraz zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.), brak podstaw do przyjęcia, że

prawo wnioskodawcy do emerytury powstało po raz pierwszy od 1 sierpnia 2004 r.,

a więc pod rządami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr. 39, poz.

353 ze zm.)

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2006 r., Sąd Apelacyjny w P.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 14 września

2005 r. Sąd uznał, że w sprawie, w której wnioskodawca powołując się na decyzję

ZUS z dnia 24 sierpnia 2004 r. przyznającą mu emeryturę, wskazał na błędne

wyliczenie jej wysokości, wnioskując o jej obliczenie według aktualnej kwoty

bazowej, dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (art.

3982 § 1 k.p.c.). W związku z określeniem przez wnioskodawcę wartości

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3347,37 zł., a więc w wysokości niższej niż

10000 zł., skarga kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna i podlega

odrzuceniu na podstawie art. 3986 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie, zarzucającym że w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, jeżeli roszczenie zmierza do ustalenia prawa, wniósł o

jego uchylenie, wskazując że „sprawa dotyczy przyznania emerytury i (...) skarga

kasacyjna od niej przysługuje, niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis art. 3982 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z ubezpieczenia

społecznego, skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w

których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych

poza sprawami o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Uniezależnienie dopuszczalności kasacji

od wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy więc jedynie spraw o przyznanie i o

wstrzymanie emerytury lub renty natomiast nie obejmuje spraw o zmianę wysokości

świadczeń. Wnioskodawca zaskarżył decyzję ZUS z dnia 24 sierpnia 2004 r. w

przedmiocie określenia wysokości emerytury, wskazując na błędne wyliczenie jej

wysokości i zażądał wyliczenia świadczenia według aktualnej kwoty bazowej.

Jak trafnie zauważył Sąd Apelacyjny, przedmiotem sporu nie jest więc przyznanie

emerytury - gdyż prawo do tego świadczenia zostało przyznane w decyzji ZUS z

dnia 29 grudnia 1993 r. i nie nastąpiła jego utrata, a jedynie wstrzymanie, w

związku z podjęciem wypłaty korzystniejszego świadczenia rentowego.

Skoro więc rozpatrywana sprawa dotyczy wysokości emerytury, ma

charakter sprawy o prawa majątkowe, co do której mają zastosowanie przepisy

dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, wniesioną skargę

kasacyjną Sąd Apelacyjny słusznie odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art.

3986 § 2 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, zgodnie z art.

39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.