Supreme Court upheld Social Security Agency's claim that rent rights extended by law supersede appellate court rulings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially quashed the appellate court's judgment granting disability pension rights for a specific period. The Social Security Agency argued that the 'COVID Act' automatically extended the validity of the pension right until July 2022 due to a timely renewal request. The court agreed, ruling that the statutory extension took precedence over the appellate decision, thereby invalidating the pension grant for the contested period.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 15zc ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; if a pension right is extended by law upon timely application, a subsequent court judgment granting the same right for that period is invalid.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II USKP 211/26 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek (przewodniczący)SSN Jolanta FrańczakSSN Dawid Miąsik (sprawozdawca) w sprawie z odwołania I.K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Częstochowieo prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 marca 2026 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt III AUa 156/23, 1. uchyla zaskarżony wyrok w części przyznającej I.K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 maja 2022 roku do dnia 31 lipca 2022 roku i w tej części oddala apelację odwołującej się, 2. nie obciąża odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 12 marca 2024 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Częstochowie (organ rentowy) z 22 lipca 2022 r. w ten sposób, że przyznał I.K. (ubezpieczona) prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 maja 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, to jest co do przyznania prawa do renty za okres od 1 maja 2022 r. do 31 lipca 2022 r.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 15zc ust. 3 w związku z art. 15zc ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 340, dalej ustawa covidowa) przez niezastosowanie tego przepisu. Sąd Najwyższy zważył co następuje:Skarga organu rentowego okazała się oczywiście zasadna, co uprawniało Sąd Najwyższy do wydania orzeczenia reformatoryjnego.Zgodnie z art. 15zc ust. 1 ustawy covidowej orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy wydane na czas określony na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz. U. z 2022 r., poz. 504 ze zm.), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem terminu ważności tego orzeczenia. Przepis ten stanowi wprost o ważności samego orzeczenia o niezdolności do pracy. Wynikające z niego unormowanie uzupełnia regulacja art. 15zc ust. 3 ustawy covidowej, zgodnie z którym prawo do świadczeń uzależnionych od stwierdzenia takiej niezdolności ulega wydłużeniu do końca miesiąca kalendarzowego, w którym upłynie wydłużony zgodnie z ust. 1 termin ważności tego orzeczenia, bez konieczności wydania w tej sprawie decyzji.
Biorąc pod uwagę brzmienie obu przepisów, Sąd Najwyższy podzielił stanowisko organu rentowego, według którego z ustawy covidowej wynika unormowanie, zgodnie z którym jeżeli ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na kolejny okres przed upływem okresu, na jaki przyznano jej prawo do renty na podstawie wcześniejszej decyzji organu rentowego i poprzedzającego ją orzeczenia stwierdzającego niezdolność do pracy, prawo do renty ulegało wydłużeniu z mocy prawa do końca miesiąca kalendarzowego, w którym upływał wydłużony o trzy miesiące termin ważności orzeczenia stwierdzającego niezdolność do pracy.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy oznacza to, że skoro ubezpieczona złożyła wniosek 25 kwietnia 2022 r. o przyznanie prawa do renty na dalszy okres, to jest po 30 kwietnia 2022 r., kiedy to wygasało prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznanej uprzednią decyzją organu rentowego, to prawo to uległo z mocy ustawy przedłużeniu do 31 lipca 2022 r. Skoro prawo do renty przysługiwało ubezpieczonej z mocy prawa w okresie od 1 maja 2022 r. do 31 lipca 2022 r., to Sąd Apelacyjny nie mógł przyznać jej tego prawa za ten sam okres mocą swojego orzeczenia.
W związku z powyższym należało w tym zakresie skorygować sentencję jego wyroku.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, odstępując od obciążenia ubezpieczonej kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym, ponieważ ubezpieczona swoim działaniem nie przyczyniła się do wydania błędnego orzeczenia przez Sąd drugiej instancji.[SOP]