Supreme Court dismisses social security appeal as legal issue already clarified by lower court interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the social security office's cassation appeal against the appellate court's award of a bridge pension supplement. The appellant argued that specific safety duties qualified as engineering supervision under the 1983 Decree, requiring Supreme Court interpretation of the 2008 Bridge Pension Act. The court ruled that the legal question was already resolved by the appellate court using standard interpretation methods without creating significant legal uncertainty.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1-2, 4 k.p.c.; The Supreme Court rejects cassation appeals where the legal issue is already clarified by lower court interpretation and does not raise serious doubts or require new precedent-setting rulings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II USK 52/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z wniosku H. G.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.o prawo do rekompensaty,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 21 stycznia 2021 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. akt III AUa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…)., wyrokiem z dnia 12 lipca 2019 r., zmienił zaskarżony przez H. G. wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 14 marca 2019 r. i przyznał odwołującemu się prawo do rekompensaty w formie dodatku do kapitału początkowego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ rentowy, zaskarżając go w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany powołał się na podstawy wymienione w art. 3989 § 1-2 i 4 k.p.c. Jego zdaniem, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a mianowicie: czy § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz.43 ze zm., dalej rozporządzenie) oraz stanowiący załącznik do tego rozporządzenia wykaz A ,dział XIV poz, 24, dotyczy pracownika służby BHP i można uznać takie prace jako dozór inżynieryjno-techniczny na wydziałach i oddziałach, na których jako podstawowe są wykonywane prace w warunkach szczególnych, i w związku z taką kwalifikacją stanowiska pracy przyznać prawo do rekompensaty na mocy art. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1924, dalej ustawa pomostowa).
Nadto zachodzi potrzeba wykładni art. 21 ustawy pomostowej w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia i załącznika do niego (wykaz A, dział XIV poz. 24). W końcu z uwagi na konieczność dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz rozstrzygnięcie istotnego zagadnienia prawnego i ta kwestia, zdaniem organu rentowego, uzasadnia zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy z uwagi na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Powołane w skardze kasacyjnej podstawy przedsądu (art. 3989 § 1, 2 i 4 k.p.c.) są jednolicie rozumiane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (szerzej zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, LEX nr 1124105; z dnia 25 kwietnia 2019 r., I PK 130/18, LEX nr 2652300).W sprawie skarżący nie zbudował problemu prawnego, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Kwestia zaliczenia określonych czynności pracownika do prac w szczególnych warunkach może być obecnie – i została przez Sąd Apelacyjny – wyjaśniona za pomocą zwykłej wykładni prawa.
Jednocześnie staranny wywód prawny mieści się w granicach powszechnie akceptowanych w judykaturze (zob. na przykład wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 marca 2013 r., I UK 580/12, LEX nr 1383254; z dnia 11 marca 2009 r., II UK 243/08, LEX nr 550990; z dnia 30 stycznia 2008 r., I UK 195/07, OSNP 2009 nr 7-8, poz. 105). Natomiast nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego sposób oceny materiału dowodowego przez sąd drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2002 r., V CK 16/02, LEX nr 1170455).Nie ma także przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej z uwagi na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie jest przecież tak, by Sąd Najwyższy wypowiadał się w każdym stanie faktycznym, to jest korygował reguły wykładni prawa w odniesieniu do każdego stanowiska pracowniczego i zakresu jego obowiązków.
Tego rodzaju zadanie wykracza poza publicznoprawne zadania Sądu Najwyższego. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że określone ramy przedmiotowego postępowania oscylowały wokół zagadnienia związanego z oceną charakteru pracy odwołującego się w „O.” S.A. w P. (początkowo w Centrali P. w B.) od 1 lipca 1986 r. do 30 czerwca 2006 r. na stanowisku samodzielnego inspektora ds. bhp oraz specjalisty ds. bhp. Zatem ocena prawa materialnego wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, a te zostały klarownie wyjaśnione przez Sąd drugiej instancji.
Przyjęte reguły i modele wnioskowania w żaden sposób nie potwierdzają poglądu skarżącego, że w sprawie zachodzi konieczność kolejnej interwencji Sądu Najwyższego w obszarze prac w szczególnych warunkach na tle wykazu A, działu XIV, poz. 24 rozporządzenia. W tym zakresie regulacja z ustawy pomostowej odsyła do ustawy emerytalnej, a więc można (i należy) wykorzystać ten sam wzorzec interpretacyjny, z zastrzeżeniem, jakie wynika na przykład z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2020 r., III UZP 3/20, LEX nr 3071396).W końcu nie ma mowy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, która – zdaniem skarżącego – ma wynikać z faktu wykreowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub konieczności dokonania wykładni prawa.
Pod tym zakresem nie kryje się podstawa z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż poczynione w sprawie ustalenia oraz dokonana wykładnia nie tylko nie uwidacznia wad, lecz stanowi wyraz pogłębionego trudu interpretacyjnego w obrębie typowych metod stosowania prawa.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.