Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II USK 381/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim for dual military and civil pension rights based on established legal precedent.

Numero d'incarto II USK 381/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a veteran seeking both a military pension and a civil social insurance pension. The appellant argued that existing case law allowed for the simultaneous receipt of both benefits, but the Court found this interpretation already settled by a prior ruling of the Supreme Court's enlarged panel. Consequently, the Court refused to accept the appeal, citing the established standard that only one higher pension should be paid when rights overlap.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 95 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych: When a veteran entitled to both military and civil pensions has overlapping rights, only one higher benefit is payable, and the exception clause applies only to specific post-1999 conscripts.

Parole chiave

Generato dall'IA
military pension civil pension dual benefits cassation appeal social insurance veteran rights supreme court precedent cumulo di prestazioni d'assicurazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 95 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
15a albo 18e ustawy (zaopatrzeniowej)..." użyty w art. 95 ust.
Art. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Brak jest już zatem potrzeby wykładni powołanego przez skarżącego przepisu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art.
art. 32 Konstytucji RP
art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.
art. 67 Konstytucji RP
art. 3989 § 1 k.p.c
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Brak jest już zatem potrzeby wykładni powołanego przez skarżącego przepisu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 98 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II USK 381/22 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Renata Żywicka w sprawie z odwołania J. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Białymstoku‎o wypłatę emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 19 kwietnia 2023 r.,‎skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III AUa 325/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od J. P. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Białymstoku kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie z odwołania J. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Białymstoku w przedmiocie wypłaty emerytury, na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 28 grudnia 2020 r., (którym zmieniono decyzję organu rentowego i przyznano odwołującemu się prawo do wypłaty emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych, mimo że pobiera on tzw. emeryturę mundurową), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił odwołanie.Powyższy wyrok został przez odwołującego się J. P. zaskarżony skargą kasacyjną w całości. Skargę oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego:

1) art. 95 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz. 504 ze zm.; dalej: ustawa emerytalna), przez jego błędne zastosowanie i uznanie przez Sąd drugiej instancji, że w stosunku do powoda J. P. doszło do zbiegu prawa do więcej niż jednego świadczenia, tj. emerytury wojskowej i emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń, co skutkowało stwierdzeniem możliwości wypłaty powodowi tylko jednego ze świadczeń, wyższego lub wybranego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenie powodowi prawa do emerytury z uwagi na fakt, iż powód wypracował świadczenie emerytalne niezależnie od postawy przyznania mu emerytury wojskowej, w związku z czym przysługuje mu również prawo do pobierania emerytury wynikającej z „cywilnego” systemu ubezpieczeń;

2) art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w zw. z art. 15a ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz. 520; dalej: ustawa zaopatrzeniowa), przez błędną wykładnię i niezastosowanie przez Sąd drugiej instancji z uwagi na uznanie, że nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadniające odstępstwo od zasady przyznania prawa do jednego świadczenia emerytalnego w przypadku zbiegu prawa do dwóch świadczeń i nieuwzględnienie, że art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach wskazuje na wyjątek, iż wypłata jednego świadczenia nie obowiązuje w przypadku, gdy wojskowe świadczenie emerytalne zostało ustalone na podstawie art. 15a tej ustawy, podczas gdy powód nie musiał spełnić kryterium podmiotowego w postaci powołania do służby wojskowej po dniu 1 stycznia 1999 r., wobec czego względem powoda zachodzą wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej uzasadniające wypłatę jednocześnie emerytury wojskowej i emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń;

3) art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. i wyrażonej w przywołanym przepisie zasady konstytucyjnej uznającej, że wszyscy są równi wobec prawa, mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a także nikt nie może być dyskryminowany w życiu publicznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny przez jej naruszenie i uznanie przez Sąd drugiej instancji, iż powód nie ma prawa do jednoczesnej wypłaty świadczenia z emerytury wojskowej i z systemu ubezpieczeń społecznych;

4) art. 67 Konstytucji RP i wyrażonej w niej zasady, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego, podczas gdy Sąd drugiej instancji odmówił powodowi prawa do wypłaty emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń, pomimo wypracowania przez niego „cywilnego” stażu emerytalnego niezależnie od podstaw przyznania emerytury wojskowej.Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie powodowi prawa do wypłaty emerytury oraz o zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami postępowania za obie instancje.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej w zbiegu z art. 15a ustawy zaopatrzeniowej.

W ocenie skarżącego powyższe przepisy nasuwają poważne wątpliwości interpretacyjne, a brak jest jednolitej linii orzeczniczej nie tylko w sądach powszechnych, ale także w orzecznictwie Sądu Najwyższego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie od odwołującego się na rzecz organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona.Stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu o istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, LEX nr 2508113; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).

Konieczne jest wykazanie przez skarżącego, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, wyjaśnienie na czym one polegają, ich uzasadnienie, a także wskazanie rozbieżnych wariantów interpretacyjnych, z odwołaniem się do dotychczasowych poglądów orzecznictwa i dostępnego piśmiennictwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, LEX nr 2497706), a w szczególności przytoczenie i poddanie analizie rozbieżnych orzeczeń sądów w celu wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło w różnej wykładni przepisu, bądź też przedstawienia argumentów wskazujących, że wykładnia przeprowadzona przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 123/17, LEX nr 2496319).Odnosząc się w tym kontekście do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podkreślić należy, że zawarte we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wątpliwości zostały już rozstrzygnięte uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21 (OSNP 2022 nr 6, poz. 58), zgodnie z którą ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych).W uchwale tej Sąd Najwyższy szeroko wyjaśnił powody, dla których nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, iż powinienem otrzymywać dwa świadczenia, a tym samym wyznaczył standard interpretacyjny, który obecnie nie pozwala akceptować wykładni prezentowanej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17 (OSNP 2019 nr 9, poz. 114).

W konkluzji Sąd Najwyższy w powiększonym składzie stanął na stanowisku, że budzący wątpliwości interpretacyjne zwrot "z wyjątkiem przypadku, gdy emerytura wojskowa (...) została obliczona według zasad określonych w art. 15a albo 18e ustawy (zaopatrzeniowej)..." użyty w art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej, wykładany z uwzględnieniem reguł gramatycznych, systemowych i funkcjonalnych powinien być rozumiany jako odnoszący się tylko do żołnierzy, których emerytury są obliczane na podstawie tych przepisów, a zatem do żołnierzy powołanych do zawodowej służby wojskowej, odpowiednio po dniu 1 stycznia 1999 r. oraz po dniu 31 grudnia 2012 r.

Brak jest już zatem potrzeby wykładni powołanego przez skarżącego przepisu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.[SOP][as]