Supreme Court dismisses appeal allowing disability pension for occupational mercury poisoning despite prior negative medical decision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned a lower court's dismissal of a disability pension claim based on occupational mercury poisoning. The applicant argued that a prior negative medical decision from 1969 was invalid because he remained exposed to toxic substances for years afterward. The court found the lower court erred by treating the old decision as binding when it should have only suspended proceedings until a new expert opinion was obtained. Consequently, the case was remanded for a new assessment of the disability group based on the fresh expert evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3 § 2 k.p.c.; Art. 18, 33 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; A prior administrative decision denying occupational disease does not bind the court in subsequent pension proceedings if the applicant continued exposure to hazardous conditions after that date.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
28. Wyrok z dnia 17 lutego 1994 r.
II URN 5/94
Decyzja inspektora sanitarnego odmawiająca stwierdzenia choroby
zawodowej, nie ma mocy wiążącej, zwłaszcza gdy po jej wydaniu wnioskodawca był nadal przez wiele lat zatrudniony w warunkach narażających na
powstanie tej choroby.
Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Krzysztof Kolasiński
(sprawozdawca), Stefania Szymańska,
Sąd Najwyższy przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w
dniu 17 lutego 1994 r. sprawy z wniosku Konstantego W. przeciwko przeciwko
Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w G. o rentę inwalidzką z tytułu
choroby zawodowej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...]
od wyroku od wyroku Sadu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Gdyni
z dnia 4 listopada 1993 r., [...],
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku do ponownego
rozpoznania.
Uzasadnienie
Konstanty W., urodzony w 1937 r., pobierający rentę inwalidzką według II
grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, od listopada 1991 r., wystąpił w dniu 27
stycznia 1992 r. z wnioskiem do Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych o
przyznanie renty inwalidzkiej tejże grupy z tytułu choroby zawodowej. Wniosek ten
poparł dokumentacją z leczenia szpitalnego, w której określono poziom rtęci w jego
organiźmie.
Północna Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w G. decyzją z dnia 28
kwietnia 1992 r. odmówiła przyznania Konstantemu W. renty inwalidzkiej z tytułu
choroby zawodowej. [...]
W odwołaniu [...] Konstanty W. podniósł, iż po wydaniu wskazanej decyzji
przez inspektora sanitarnego był do lipca 1975 r. nadal zatrudniony przy pracach
narażających na wdychanie oparów rtęci i ołowiu.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
przeprowadził w sprawie dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy: internisty-lekarza chorób zawodowych, neurologa i psychiatry. W łącznej opinii z dnia 17
marca 1993 r. biegli ci orzekli, iż istnieje znaczny stopień prawdopodobieństwa
związku przyczynowego między objawami uszkodzenia układu nerwowego a
czasowym narażeniem na wchłanianie rtęci w miejscu pracy. Prawdopodobieństwo
to jest znaczne, iż uznać je można za pewne, jeżeli przyjmie się, że istniał niewątpliwy kontakt zawodowy z rtęcią, a okresowo także w jej stężeniach awaryjnych.
Rozwój chorób ośrodka układu nerwowego od 1969 r., do 1979 r. odpowiada spektrum objawów powodowanych przez rtęć. Pozwala to na przyjęcie uszczerbku na
zdrowiu [...] w wysokości 70%.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 1993 r. Sąd Wojewódzki-Sad Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji. Wyrok ten
uzasadnił Sąd Wojewódzki tym, iż decyzją inspektora sanitarnego z 2 października
1969 r. odmówiono stwierdzenia u Konstantego W. choroby zawodowej.
Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej z dnia 25 stycznia 1994 r.
zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3
§ 2 k.p.c., art. 18 i 33 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu
wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30,
poz. 144 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 77 ust. 4 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z
dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294).
Rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej
go decyzji Północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w G. z dnia 28 kwietnia
1992 r. i przekazanie sprawy kolejowemu organowi rentowemu do ponownego
rozpoznania. W rewizji wywodzi się, iż decyzja Okręgowego Inspektora Sanitarnego
DOKP w Warszawie z dnia 2 października 1969 r. stwierdzająca, że u wnioskodawcy
nie występuje choroba zawodowa nie mogła być podstawą decyzji organu rentowego o odmowie przyznania renty inwalidzkiej, z tytułu choroby zawodowej, gdyż
po tej dacie jeszcze przez kilka lat wnioskodawca był nadal zatrudniony w warunkach szkodliwych dla zdrowia. W drodze zaś przeprowadzonego przez Sąd Wojewódzki dowodu z opinii biegłych sądowych lekarzy zostało ustalone, że objawy
występujących u Konstantego W. schorzeń odpowiadają tym, które występują w
przebiegu zatrucia rtęcią.
Sąd Najwyższy rozważył co następuje.
Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
zaskarżonym wyrokiem oddalił odwołanie Konstantego W. bezpodstawnie. Sąd Wojewódzki uzasadnił oddalenie odwołania tym, że wnioskodawca nie przedstawił
decyzji właściwego Państwowego Inspektora Sanitarnego, stwierdzającej wystąpienie u niego choroby zawodowej. Jak słusznie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej
nie mogło to być podstawą oddalenia odwołania a jedynie zawieszenia postępowania i zwrócenia się do tego organu o wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia
choroby zawodowej. W sprawie tej jednak Sąd Wojewódzki sam przeprowadził
dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy w przedmiocie wystąpienia u Konstantego
W. choroby zawodowej. Dopuszczalność samodzielnej oceny przez sąd występowania choroby zawodowej w drodze dowodu z opinii biegłych sądowych-lekarzy
przesądzona została uchwałą Sądu Najwyższego z 23 marca 1993 r. II PZP 1/93. W
tezie tej uchwały Sąd Najwyższy zajął stanowisko, iż decyzja inspektora sanitarnego
o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie wiąże sądu w sprawie o
świadczenia z tytułu tej choroby.
W opinii zbiorczej trzech biegłych sądowych lekarzy: internisty-lekarza chorób
zawodowych, neurologa i psychiatry z dnia 17 marca 1993 r. zostało ustalone
prawdopodobieństwo tak znaczne związku przyczynowego między objawami uszkodzenia układu nerwowego a narażeniem na wchłanianie rtęci w miejscu pracy, iż
uznać je można za pewne, jeśli przyjmuje się, iż istniał niewątpliwy kontakt z rtęcią, a
okresowo także w stężeniach awaryjnych. W opinii tej nie ustalono jednak grupy inwalidów z tytułu choroby zawodowej i w tym zakresie opinia wymaga uzupełnienia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. orzekł jak w
sentencji.