Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 38/95 Generato dall'IA

Court rules veteran pension base must use last month's fixed allowance, not 12-month average.

Numero d'incarto II URN 38/95
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Ombudsman's extraordinary revision against the Military Pension Office regarding Edward S.'s pension calculation. The applicant argued that permanent allowances should be averaged over the last 12 months rather than taken from the final month of service. The court held that the statute explicitly distinguishes between 'monthly amount' (last month) and 'monthly equivalent' (average), mandating the use of the last month's figure for permanent allowances.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin; The statutory term 'monthly amount' refers to the sum paid in the last month of service, while 'monthly equivalent' refers to the average over the last 12 months, requiring the former for permanent allowances.

Parole chiave

Generato dall'IA
veteran pension calculation permanent allowances last month service extraordinary revision military pension office statutory interpretation pension base adjustment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin
podstawie art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu
Art. 58 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin
Przepis art. 58 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r.
Art. 422 § 2 k.p.c.
Z powyższych względów na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. orzeczono jak w
art. 422 § 2 k.p.c
Z powyższych względów na podstawie art. 422 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 14 września 1995 r.

II URN 38/95

Przeliczenie podstawy wymiaru emerytury żołnierza zawodowego na

podstawie art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., Nr 10, poz. 36)

następuje z uwzględnieniem dodatków stałych w wysokości wypłaconej w

ostatnim miesiącu służby.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski

(sprawozdawca), Jerzy Kuźniar,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 września 1995 r., sprawy z wniosku

Edwarda S. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w W. o wysokość emerytury

wojskowej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich [...] od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 1995 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 14 listopada 1994 r.,

[...] i sprawę przekazał temu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Rzecznik Praw Obywatelskich złożył rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 1995 r. [...] w sprawie Edwarda S. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w W. Skarżący zarzucił temu wyrokowi rażące

naruszenie przepisu art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., Nr 10, poz. 36) i

wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 14 listopada 1994 r. [...] oraz o

przekazanie sprawy temu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącego w obu wyrokach błędnie przyjęto, iż według powołanej wyżej

ustawy rewaloryzując emeryturę wojskową wnioskodawcy, przy obliczaniu podstawy

wymiary tego świadczenia, należny mu dodatek specjalny powinien być obliczany na

podstawie przeciętnej z ostatnich 12 miesięcy, a nie w kwocie przysługującej za ostatni

miesiąc służby.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., Nr 10, poz. 36) stanowi, że osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty

na podstawie przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na

nowo z urzędu, według zasad określonych w ustawie , z tym, że dotychczasowa podstawa wymiaru świadczeń pieniężnych podlega przeliczeniu na stawki uposażenia

obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy w następujący sposób:

a) stawki uposażenia zasadniczego z dnia zwolnienia ze służby żołnierza

zastępuje się stawkami uposażenia zasadniczego z dnia wejścia w życie ustawy,

b) ustala się wskaźnik relacji: sumy miesięcznej kwoty dodatków o charakterze

stałym i miesięcznej równowartości nagrody rocznej lub premii do uposażenia

zasadniczego z dnia zwolnienia ze służby; wskaźnik ten wyraża się w procentach z

zaokrągleniem do setnych części procentu; do ustalenia powyższego wskaźnika

przyjmuje się dodatki o charakterze stałym, które stosownie do przepisów o uposażeniu

żołnierzy obowiązują w dniu wejścia z życie ustawy,

c) odtworzoną kwotę dodatków o charakterze stałym, nagrody rocznej lub premii

oblicza się mnożąc przeliczone na dzień wejścia w życie ustawy uposażenie

zasadnicze przez wskaźnik dodatków.

Dodatek specjalny jest dodatkiem o charakterze stałym w rozumieniu art. 53 ust.

1 pkt 3 lit. b wymienionej ustawy, co wynika wprost z przepisu § 4 pkt 2 zarządzenia Nr

64/ MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 1994 r. w sprawie przeliczenia

uposażenia dla celów rewaloryzacji wojskowych świadczeń emerytalno-rentowych

(Dziennik Rozkazów MON z 1994 r., poz. 17), wydanego na podstawie art. 53 ust. 7 tej

ustawy, w związku z § 1 ust. 1 pkt 4 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr

30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego

żołnierzy (Dziennik Rozkazów MON z 1993 r., poz. 61).

Według wskazanego wyżej przepisu art 53 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 10

grudnia 1993 r. ustalenie wskaźnika relacji uzupełniających składników uposażenia do

uposażenia zasadniczego, następuje przez porównanie sumy składającej się z dwóch

rodzajów składników - miesięcznej kwoty dodatków o charakterze stałym i miesięcznej

równowartości nagrody rocznej lub premii - z uposażeniem zasadniczym z dnia

zwolnienia ze służby. Skoro przepis ten posługuje się dwoma różnymi określeniami tj.

"miesięcznej kwoty" i "miesięcznej równowartości", to każde z tych pojęć ma różną

treść. Trafnie wskazano w rewizji nadzwyczajnej, że pojęcie "kwoty miesięcznej"

oznacza kwotę wypłaconą w ostatnim miesiącu służby. Natomiast "miesięczną

równowartość" należy rozumieć jako przeciętną z ostatnich 12 miesięcy służby. Za

takim rozumieniem pojęcia "miesięcznej kwoty" przemawia także przepis art. 5 omawianej ustawy, przyjmujący jako podstawę wymiaru emerytury lub renty uposażenie z

ostatniego stanowiska służbowego. Uposażenie zaś - według art. 2 ust. 1 ustawy z dnia

17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jednolity tekst: Dz. U z 1992 r., Nr 5, poz.

18) - składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny powołał się na przepis §

2 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 30/MON z dnia 8 kwietnia 1988 r. w

sprawie składników podstawy wymiaru emerytury lub renty wojskowej oraz świadczeń w

naturze uwzględnianych przy zmniejszaniu tych emerytur lub rent (Dziennik Rozkazów

MON z 1988 r., poz. 24) w brzmieniu nadanym przez zarządzenie Ministra Obrony

Narodowej Nr 78/MON z dnia 2 listopada 1989 r. (Dziennik Rozkazów MON z 1989 r.,

poz. 80). Według tego przepisu dodatek specjalny wlicza się do podstawy wymiaru

emerytury lub renty na podstawie wskaźnika relacji kwoty tego dodatku wypłaconej w

ostatnich 12 miesiącach, do kwoty uposażenia według stanowiska służbowego

wypłaconego w tym okresie. Przepis ten nie może mieć jednak zastosowania w

niniejszej sprawie. Przepis art. 58 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. stanowi bowiem, że

do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w tej ustawie pozostają w

mocy przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą. Ustawa ta, odmiennie

niż poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 29,

poz. 139 ze zm.), nie zawiera delegacji dla Ministra Obrony Narodowej do określenia

zasad wliczania do podstawy wymiaru emerytury dodatkowych składników uposażenia,

natomiast ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. zawiera w art. 53 ust. 7 delegację dla

Ministra Obrony Narodowej do określenia szczegółowych zasad przeliczenia

uposażenia, w wykonaniu której wydano wyżej cytowane zarządzenie z dnia 17 lutego

1994 r. Przepis § 4 tego zarządzenia, dotyczący wskaźnika relacji, o którym mowa w

art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b omawianej ustawy, nie przewiduje obliczania dodatków o

charakterze stałym na podstawie ich wysokości w okresie 12 miesięcy. Zarządzenie to

nie mogło zresztą wprowadzić takiego sposobu obliczania tych dodatków albowiem -jak

wyżej wskazano - według omawianej ustawy przy obliczaniu wskaźnika relacji z

przepisu art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. b należy uwzględnić dodatki o charakterze stałym (w tym

i dodatek specjalny) w wysokości przysługującej żołnierzowi zawodowemu w ostatnim

miesiącu służby.

Z powyższych względów na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.