Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 33/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal from social security decision based on res judicata violation.

Numero d'incarto II URN 33/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a social security decision, ruling that the lower court improperly reopened a case already finalized by a final judgment. The applicant had challenged a decision executed based on a final court award granting disability pension for general health conditions, which contradicted the original work accident claim. The court held that allowing such a review violated the principle of res judicata, necessitating the rejection of the appeal to preserve judicial authority.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 199 § 1 pkt 2 KPC; Art. 368 pkt 2 KPC; Art. 388 § 3 KPC; Art. 422 § 1 KPC: An appeal against a social security decision executed pursuant to a final court judgment is inadmissible due to the principle of res judicata, requiring the rejection of the appeal to prevent violation of legal certainty.

Parole chiave

Generato dall'IA
res judicata principle social security appeal final court judgment procedural invalidity judicial authority disability pension work accident claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 199 § 1 pkt 2 KPC
odrzucić odwołanie stosownie do art. 199 § 1 pkt 2 KPC.
Art. 368 pkt 2 KPC
nieważność postępowania (art. 368 pkt 2 w związku z art.
Art. 369 pkt 3 KPC
368 pkt 2 w związku z art. 369 pkt 3 KPC), była w pełni
Art. 388 § 3 KPC
Zauważyć należy, wobec odmiennego stanowiska zajętego w rewizji nadzwyczajnej, że Sąd Apelacyjny powinien - w uwzględnieniu rewizji organu rentowego uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić odwołanie (art. 388 § 3 KPC), w takiej bowiem
Art. 422 § 1 KPC
Z tych względów należało orzec jak w sentencji stosownie do art. 422 § 1 KPC.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 24 października 1996 r.

II URN 33/96

Rozpoznanie sprawy przez sąd wojewódzki-sąd pracy wskutek odwołania

wniesionego od decyzji organu rentowego, wydanej w wykonaniu prawomocnego

wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia tym wyrokiem jest niedopuszczalne z uwagi

na powagę rzeczy osądzonej.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), SA Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka,

po rozpoznaniu w dniu 24 października 1996 r. sprawy z wniosku Józefa J. przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w K. o rentę inwalidzką z tytułu wypadku

przy pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 13

listopada 1995 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 31 sierpnia 1995 r.

[...] i odrzucił odwołanie wnioskodawcy z dnia 2 sierpnia 1995 r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 maja 1995 r. [...], Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Koszalinie, zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział

w K. z dnia 14 grudnia 1994 r., przyznając wnioskodawcy Józefowi J. rentę inwalidzką

III grupy z ogólnego stanu zdrowia od dnia 3 listopada 1994 r. Tym samym odmówił mu

prawa do renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy w 1978 r.

Decyzją z dnia 20 lipca 1995 r. organ rentowy wykonał powyższy wyrok, a wobec

odwołania wnioskodawcy Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Koszalinie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 1995 r. zmienił tę decyzję i przyznał

odwołującemu się prawo do renty inwalidzkiej trzeciej grupy w związku z wypadkiem

przy pracy. W uzasadnieniu Sąd ustalił, że na skutek wypadku przy pracy w dniu 11

lipca 1978 r. wnioskodawca doznał złamania kompresyjnego drugiego kręgu lędźwiowego. W postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 31 maja 1995 r. lekarze biegli sądowi zakwalifikowali Józefa J. do trzeciej grupy inwalidów z tytułu wypadku

przy pracy, natomiast Sąd przyznał mu prawo do świadczenia z ogólnego stanu zdrowia

wbrew wynikom postępowania dowodowego.

W rewizji od tego wyroku organ rentowy zarzucił nieważność postępowania

wobec "zmiany prawomocnego wyroku Sądu z dnia 31 maja 1995 r." i wniósł o jego

zmianę poprzez oddalenie odwołania wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku uwzględnił rewizję w całości, mimo iż zauważył, że

faktycznie odwołanie wnioskodawcy dotyczy nie decyzji organu rentowego z dnia 20

lipca 1995 r., ale wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 31 maja 1995 r., który przyznał

wnioskodawcy prawo do renty inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia. Wyroku tego

jednak nie można wzruszyć w zwykłym toku instancji, stąd przyjąć trzeba, że wydana w

jego wykonaniu zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Powyższy wyrok zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości i

zarzucając rażące naruszenie prawa, a to art. 3 § 2, 199 § 1 pkt 2 oraz art. 381 § 1 w

związku z art. 388 § 2 i § 3 KPC, a także interesu Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o

uchylenie tego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego oraz zniesienie postępowania przed tym Sądem i odrzucenie odwołania wnioskodawcy. Wobec trafnego ustaleniu przez Sąd Apelacyjny, że w sprawie zachodziła powaga rzeczy

osądzonej, skoro faktycznie wnioskodawca zakwestionował prawomocny wyrok Sądu

Wojewódzkiego z dnia 31 maja 1995 r., należało odrzucić odwołanie z mocy art. 199 §

1 pkt 2 KPC i znieść postępowanie przed sądem I instancji.

Wyrok Sądu Apelacyjnego narusza także interes Rzeczypospolitej Polskiej,

uniemożliwiając przyznanie wnioskodawcy renty inwalidzkiej powypadkowej do daty wydania przez ten Sąd wyroku, co godzi w powagę wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jest niewątpliwe, że wyrokiem z dnia 31 maja 1995 r. Sąd Wojewódzki-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie zmienił decyzję organu rentowego,

przyznając wnioskodawcy rentę inwalidzką III grupy z ogólnego stanu zdrowia, a decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lipca 1995 r. jedynie wykonała ten

wyrok.

Odwołanie Józefa J., mimo iż formalnie dotyczące tej decyzji, w swej istocie

kwestionowało prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego z 31 maja 1995 r., wszczynając ponowne postępowanie sądowe w sprawie, która między tymi samymi stronami

została już prawomocnie osądzona. W takim przypadku Sąd Wojewódzki nie mógł

rozpoznawać sprawy merytorycznie i ponownie oceniać uprawnień odwołującego się do

renty inwalidzkiej wypadkowej, a stwierdzając powagę rzeczy osądzonej, powinien

odrzucić odwołanie stosownie do art. 199 § 1 pkt 2 KPC. Przepis ten dotyczy odrzucenia przez Sąd pozwu, jako pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, ale

powinien być stosowany także do odwołania od decyzji organu rentowego, pismo to

bowiem pełni rolę pozwu, wszczynając postępowanie sądowe przed Sądem Wojewódzkim-Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Wyrokując i zmieniając - w swej istocie - prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 31 maja 1995 r., Sąd dopuścił się nieważności postępowania, wobec

istnienia negatywnej przesłanki procesowej (powaga rzeczy osądzonej). Rozpoznanie

sprawy wskutek odwołania wniesionego od decyzji organu rentowego wydanej w

wykonaniu prawomocnego wyroku sądu, powoduje nieważność postępowania wobec

powagi rzeczy osądzonej. W takiej sytuacji rewizja organu rentowego, zarzucająca

nieważność postępowania (art. 368 pkt 2 w związku z art. 369 pkt 3 KPC), była w pełni

uzasadniona, to zaś obligowało Sąd rewizyjny do uchylenia tego wyroku i odrzucenia

odwołania wnioskodawcy, stosownie do art. 388 § 3 w związku z art. 4775 § 1 KPC.

Wszystko to świadczy o rażącym naruszeniu prawa i czyni w pełni trafną rewizję

nadzwyczajną. Pominięcie negatywnej przesłanki procesowej nie tylko świadczy o

rażącym naruszeniu prawa przez Sądy Apelacyjny i Wojewódzki, ale oznacza również -

w tym wypadku - rażące naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej, uniemożliwia

bowiem, przyznanie wnioskodawcy renty inwalidzkiej powypadkowej do daty wydania

wyroku przez Sąd Apelacyjny, co godzi w powagę wymiaru sprawiedliwości.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji stosownie do art. 422 § 1 KPC.

Zauważyć należy, wobec odmiennego stanowiska zajętego w rewizji nadzwyczajnej, że Sąd Apelacyjny powinien - w uwzględnieniu rewizji organu rentowego uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić odwołanie (art. 388 § 3 KPC), w takiej bowiem

sytuacji nie zachodzi potrzeba zniesienia postępowania, które przewidziane jest jedynie

przy przekazywaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Uwagi te w pełni też odnoszą

się do wyrokowania przez Sąd Najwyższy w tym postępowaniu.