Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 16/94 Generato dall'IA

Supreme Court held that a social security regulation cannot be interpreted broadly to override statutory sick pay calculation rules.

Numero d'incarto II URN 16/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the extraordinary revision against the Social Insurance Fund's decision to calculate sick pay based on post-change earnings. The applicant argued that a salary increase constituted a change in remuneration conditions under a specific regulation, while the court found it was merely a general raise. The court ruled that the regulation creating an exception to the standard calculation rule must not be interpreted broadly, thereby upholding the statutory baseline for benefits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r.; art. 12 § 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego; a regulation establishing an exception to the statutory sick pay calculation principle cannot be interpreted broadly to displace the general rule.

Parole chiave

Generato dall'IA
sick pay calculation social security regulation interpretation limitation remuneration change extraordinary revision statutory baseline salary increase

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego
art. 12 § 1 ustawy z 17 października 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
zawartej w art. 12 § 1 ustawy z 17 października 1974 r.
art. 29 § 1 k.p
Sąd Apelacyjny powołał się na art. 29 § 1 k.p.
art. 417 § 1 k.p.c
Na podstawie art. 417 § 1 k.p.c.
art. 42 k.p
doszło do zmiany dotychczasowych warunków płacy w rozumieniu art. 42 k.p.
art. 29 k.p
dowodowego i jest zgodne z art. 29 k.p.
Art. 29 § 1 ust. 2 k.p
Art. 29 § 1 ust. 2 k.p. stanowi, iż umowa o pracę powinna określać wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Wnioskodawca w umowie o pracę miał

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 8 czerwca 1994 r.

II URN 16/94

Przepis § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 czerwca

1983 r. w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego oraz

pokrywania wydatków na te zasiłki (Dz. U. Nr 33, poz. 157 ze zm.), jako przepis

stanowiący wyjątek od zasady ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

zawartej w art. 12 § 1 ustawy z 17 października 1974 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 143) nie może być interpretowany

rozszerzająco.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Stefania

Szymańska, Maria Tyszel,

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w

dniu 8 czerwca 1994 r. sprawy z wniosku Norberta T. przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B. o podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 27 grudnia

1993 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i o d d a l i ł rewizję Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w B.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., decyzją z 16 sierpnia 1993 r.

przyjął za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego wnioskodawcy Norberta T.

wynagrodzenie otrzymane przez wnioskodawcę w kwietniu i maju 1993 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podał, że niezdolność wnioskodawcy do

pracy powstała 8 czerwca 1993 r. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego

oraz pokrywania wydatków na te zasiłki (Dz. U. Nr 33, poz. 157 ze zm.) podstawę

wymiaru zasiłku chorobowego należałoby ustalić wedle wynagrodzenia wypłaconego

wnioskodawcy w marcu, kwietniu i maju 1993 r. Ponieważ zmiana warunków

wynagrodzenia ustalonych w umowie o pracę nastąpiła w kwietniu 1993 r. podstawę

wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie uzyskane przez Norberta T. w

kwietniu i maju 1993 r.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 7 października 1993 r., [...], zmienił

decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyjął za podstawę wymiaru zasiłku

chorobowego przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone wnioskodawcy za okres

trzech miesięcy kalendarzowych, tj. za marzec, kwiecień i maj 1993 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki ustalił, że z dniem 1 kwietnia 1993 r. w

zakładzie pracy wnioskodawcy podwyższono wszystkim pracownikom wynagrodzenie

zasadnicze. Zdaniem Sądu nie doszło do zmiany warunków wynagrodzenia ustalonych

w umowie o pracę, lecz do podwyższenia głównego składnika wynagrodzenia.

Sąd Apelacyjny nie podzielił poglądu Sądu Wojewódzkiego i wyrokiem z 27

grudnia 1993 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i oddalił odwołanie

wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny powołał się na art. 29 § 1 k.p. i uznał, że zmiana wysokości

wynagrodzenia zasadniczego oznacza zmianę warunków wynagrodzenia oznaczonych

w umowie o pracę. Wychodząc z tego założenia Sąd Apelacyjny stwierdził, że decyzja

organu rentowego, którą przyjęto do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego zmienione

w kwietniu 1993 roku wynagrodzenie jest zgodna z § 5 ust. 1 pkt 1 cytowanego wyżej

rozporządzenia Rady Ministrów.

W rewizji nadzwyczajnej Minister Sprawiedliwości zarzucił temu wyrokowi rażące

naruszenie art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz. U. z

1983 r., Nr 30, poz. 143 ze zm.), oraz § 5 ust. 4-6 rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia

społecznego oraz pokrywania wydatków na te zasiłki (Dz. U. Nr 33, poz. 157 ze zm.).

Na podstawie art. 417 § 1 k.p.c. Minister wniósł o uchylenie tego wyroku i oddalenie

rewizji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy od wyroku Sądu

Wojewódzkiego.

Rewizję oparto na zarzucie naruszenia § 5 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia

społecznego... (wymienionego poprzednio). Przepis ten zezwala na ustalenie podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego w inny sposób niż określony przez art. 12 ustawy z dnia

17 grudnia 1974 r. świadczeniach pieniężnych..., wówczas gdy pracownik otrzymuje

wynagrodzenie w nowej wysokości wskutek zmiany warunków wynagradzania. Zdaniem

wnoszącego rewizję, w zakładzie pracy, w którym zatrudniony był wnioskodawca nie

doszło do zmiany dotychczasowych warunków płacy w rozumieniu art. 42 k.p.

Sąd Najwyższy ustalił i rozważył, co następuje:

Wnioskodawca jest zatrudniony jako radca prawny od 1 września 1973 roku.

Zachorował 8 czerwca 1993 roku i jego niezdolność do pracy trwała do 31

sierpnia 1993 r.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (poprzednio

już wymienionej): "podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne,

miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres 3 miesięcy

kalendarzowych poprzedzających miesiąc w którym powstało prawo do zasiłku...".

Przepis ten upoważniał do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

wnioskodawcy na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia osiąganego

przez niego w marcu, kwietniu i maju 1993 r.

Organ rentowy dokonał innego obliczenia podstawy wymiaru poprzez przyjęcie

zarobków z maja i kwietnia 1993 r. Pominięcie zarobków z marca 1993 r. okazało się

dla wnioskodawcy niekorzystne. Art. 13 ustawy z dnia 17 października 1974 r. o

świadczeniach pieniężnych... zawiera delegację ustawową określenia w drodze

rozporządzenia m. in. wypadków, w których ze względu na charakter pracy lub zasady

wynagradzania przyjmuje się za podstawę wymiar zasiłku chorobowego wynagrodzenie

z innego okresu niż wymieniony w art. 12 ust. 1.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad

obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego (przytoczonym poprzednio) § 5 ust. 1

pkt 1 stanowi: "jeżeli w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nastąpiła zmiana wysokości wynagrodzenia w

wyniku zmiany stanowiska pracy lub zmiany warunków wynagrodzenia ustalonych w

umowie o pracę lub innym akcie nawiązującym stosunek pracy - podstawę wymiaru

zasiłku stanowi przeciętne wynagrodzenie przysługujące po zmianie".

Z treści tego przepisu wynika możliwość przyjęcia do podstawy wymiaru zasiłku

chorobowego wynagrodzenia przysługującego po zmianie stanowiska pracy lub

warunków wynagrodzenia otrzymanego za okres inny niż to wynika z art. 12 ust. 1

ustawy. Poza sporem pozostaje, że w zakładzie pracy, w którym zatrudniony był

wnioskodawca doszło do podwyższenia stawek wynagrodzenia zasadniczego. Z pisma

Dyrektora Zarządu Spółki z o. o. "B", w której zatrudniony jest wnioskodawca (k. 5 akt

sądowych), wynika, że podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego dotyczyło

wszystkich pracowników firmy i nie powodowało ani zmiany stanowiska ani zmiany

warunków wynagrodzenia ustalonych w umowie o pracę.

Z umowy tej (k. 3 akt sądowych) wynika też, że z dniem 1 kwietnia 1992 r.

powierzono wnioskodawcy stanowisko radcy prawnego i przyznano wynagrodzenie

zasadnicze miesięczne wg I kategorii zaszeregowania w wysokości 4.000.000.zł oraz

inne świadczenia wynikające z obowiązującego systemu.

Ustalenia Sądu Wojewódzkiego, iż w tych okolicznościach nie doszło do zmiany

warunków wynagradzania ustalonych w umowie o pracę a jedynie do podwyższenia

głównego składnika wynagrodzenia odpowiada treści zgromadzonego materiału

dowodowego i jest zgodne z art. 29 k.p.

Art. 29 § 1 ust. 2 k.p. stanowi, iż umowa o pracę powinna określać wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Wnioskodawca w umowie o pracę miał

przewidziane wynagrodzenie zasadnicze oraz inne świadczenia w tym, w związku z

wykonywanym przez niego rodzajem pracy, dodatkowe wynagrodzenie z tytułu

zastępstwa procesowego i nagrody regulaminowe.

Żaden element umowy o pracę nie uległ zmianie wskutek podwyższenia

wynagrodzenia. Doszło jedynie, w całym zakładzie pracy, do podwyższenia

wynagrodzenia zasadniczego. Dokonane w ten sposób podwyższenie wynagrodzenia

nie może być utożsamiane ze zmianą warunków wynagrodzenia wynikających z umowy

o pracę o jakiej mowa w art. 42 k.p.

Przepis § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r.

w sprawie zasad obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego... (Dz. U. Nr 33, poz.

157 ze zm.), jako przepis stanowiący wyjątek od zasady ustalenia podstawy wymiaru

zasiłku chorobowego zawartej w art. 12 § 1 ustawy z 17 października 1974 r. o

świadczeniach pieniężnych... (jednolity tekst: Dz. U. 1983 r., Nr 30, poz. 143) nie może

być interpretowany rozszerzająco.

W konsekwencji obliczenie podstawy wymiaru należnego wnioskodawcy zasiłku

chorobowego powinno nastąpić wedle zasad art. 12 § 1 przytoczonej ustawy oraz § 1

ust. 1 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów.

Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy nie podzielił stanowiska

Sądu Apelacyjnego i orzekł jak w sentencji.