Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 13/94 Generato dall'IA

Supreme Court allows pension claim by correcting Social Insurance Office's error on provisional payment rules.

Numero d'incarto II URN 13/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland allowed the pension claimant's extraordinary revision against a Social Insurance Office decision granting a minimal pension. The court found the lower courts failed to recognize that a provisional payment does not end the proceedings and that the claimant had already submitted necessary proof of earnings. Consequently, the court ordered the Social Insurance Office to recalculate the pension based on the original claim rather than treating the new evidence as a separate application.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Przyznanie świadczenia w kwocie zaliczkowej nie kończy postępowania, lecz ostateczne ustalenie wysokości następuje na podstawie tego samego wniosku po przedłożeniu dowodów.

Parole chiave

Generato dall'IA
provisional pension payment extraordinary revision procedure Social Insurance Office error procedural continuity earnings verification pension calculation basis administrative reconsideration

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
emeryturę w minimalnej wysokości rażąco naruszył art. 91 cyt.
Art. 422 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 1 w zw.
Art. 421 § 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 1 w zw. z art. 421 §
art. 3 § 2 k.p.c
zarzuca zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2
art. 421 § 2 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 1 w zw. z art. 421 §

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 26 kwietnia 1994 r.

II URN 2/94; II URN 13/94

Przyznanie świadczenia emerytalno-rentowego w kwocie zaliczkowej nie

kończy postępowania w sprawie. Ostateczne ustalenie wysokości świadczenia,

po przedłożeniu dowodów niezbędnych do jej określenia, następuje na podstawie

tego samego wniosku.

Przewodniczący SSN: Krzysztof Kolasiński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Stefania Szymańska, Maria Tyszel,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Stefana Trautsolta, po rozpoznaniu w

dniu 26 kwietnia 1994 r. sprawy z wniosku Wandy I. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w W. o wysokość emerytury i datę jej wypłaty, na skutek rewizji

nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...], od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z dnia 6 lipca 1992 r. [...] oraz od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 5 lipca 1993 r., [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca

1992 r., [...] i poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie z dnia 6 marca 1992 r., [...] oraz decyzję ZUS I Oddział w

W. z dnia 20 września 1991 r., [...], a także zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z dnia 5 lipca 1993 r., [...] i poprzedzający go wyrok Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 15 lutego 1993 r., [...] oraz

zmienił decyzję ZUS - Oddział w W. z dnia 25 sierpnia 1992 r. w ten sposób, iż

emeryturę w wysokości ustalonej tą decyzją przyznał począwszy od dnia 1 kwietnia

1991 r.

Uzasadnienie

Wanda I. urodzona w 1931 r., wystąpiła w dniu 5 lipca 1991 r. do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W. o przyznanie prawa do emerytury obliczonej

na podstawie zarobków osiąganych przez pracownika zatrudnionego na równorzędnym

stanowisku w Polsce w okresie 1988-1990 r., w którym wnioskodawczyni przebywała za

granicą. Organ rentowy odmówił przyjęcia za podstawę wymiaru emerytury tych

zarobków z tego powodu, iż wnioskodawczyni nie była w tym okresie zatrudniona za

granicą. Korzystając z urlopu bezpłatnego przebywała w Paryżu z mężem, który został

tam oddelegowany do pracy w przedstawicielstwie Polskich Linii Lotniczych. Wobec

nieprzedłożenia przez wnioskodawczynię, mimo pouczenia organu rentowego wykazu

zarobków własnych z innego okresu zatrudnienia ZUS - Oddział w W. decyzją z dnia 20

września 1991 r. przyznał jej emeryturę w wysokości minimalnej.

W odwołaniu od tej decyzji Wanda I. podtrzymywała pierwotne żądanie

obliczenia emerytury na podstawie zarobków w latach 1988-1990 przez innego

pracownika zatrudnionego na równorzędnym stanowisku. W odpowiedzi na odwołanie

organ rentowy wyjaśnił, iż mógłby przyznać wnioskodawczyni emeryturę w wyższej

wysokości niż minimalna tylko wtedy, gdyby złożyła ona w organie rentowym wyliczenie

własnych zarobków, z okresu uwzględnionego przy wymiarze emerytury.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem

z dnia 6 marca 1992 r. oddalił odwołanie. Sąd Wojewódzki podzielił wywody

uzasadnienia zaskarżonej decyzji zwracając równocześnie uwagę, iż wnioskodawczyni

także w postępowaniu odwoławczym nie przedłożyła wykazu własnych zarobków z

okresu trzech lat z ostatnich dwunastu lat zatrudnienia.

W rewizji od tego wyroku Wanda I. podtrzymywała dotychczasowe żądanie, a

równocześnie zarzuciła organowi rentowemu, iż powinien zwrócić się do jej zakładu

pracy o wystawienie innego zaświadczenia o zarobkach, a nie przyzwać emeryturę w

wysokości minimalnej. Powiadomiła nadto, że w marcu 1992 r. złożyła wymagane

zaświadczenie o wysokości zarobków.

Sąd Apelacyjny-Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie

wyrokiem z dnia 6 lipca 1992 r. oddalił rewizję. Sąd Apelacyjny ustalił, iż organ rentowy

prawidłowo przyznał wnioskodawczyni emeryturę w najniższej wysokości, gdyż na niej

spoczywał obowiązek przedstawienia wykazu zarobków z trzech kolejnych lat,

wybranych przez nią z okresu ostatnich dwunastu lat przed zgłoszeniem wniosku o

emeryturę. Zarobki zaś osiągane przez pracownika zatrudnionego w kraju na

równorzędnym stanowisku, w okresie przebywania wnioskodawczyni za granica

mogłyby stanowić podstawę wymiaru emerytury tylko wtedy, gdyby była ona

zatrudniona za granicą (§ 10-11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października

1990 r. zmieniającego niektóre przepisy w sprawie ustalenia wymiaru emerytur i rent

(Dz. U. Nr 71, poz. 418).

Na podstawie wykazu zarobków za lata 1984-1986 złożonego przez Wandę I. w

dniu 11 marca 1992 r., ZUS - Oddział w W., decyzją z dnia 25 sierpnia 1992 r. przyznał

jej emeryturę w wysokości ustalonej na podstawie tych zarobków, od dnia 1 grudnia

1991 r., tj za okres trzech miesięcy wstecz od daty złożenia wykazu zarobków. W

odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni żądała przyznania emerytury w nowo

ustalonej wysokości od dnia 1 sierpnia 1991 r., tj. na podstawie wniosku z 5 lipca 1991

r., od daty zaprzestania pracy.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy I Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem

z dnia 15 lutego 1993 r. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał Wandzie I. emeryturę w

wysokości ustalonej w tej decyzji od dnia 1 sierpnia 1991 r. Sąd Wojewódzki przyjął, iż

prawo od emerytury w tej w wysokości istniało już od 1 sierpnia 1991 r. i wobec tego

należało ją od tej daty, w takiej wysokości przyznać.

W rewizji od tego wyroku organ zarzucił, iż zaskarżony wyrok zmienił stan rzeczy

ustalony prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 1992

r. w którym Sąd Apelacyjny oddalił odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 20

września 1991 r.

Sąd Apelacyjny [...] w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 1993 r. zmienił

zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie od decyzji ZUS-Oddział w W. z dnia 25 sierpnia

1992 r. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko organu rentowego, iż wniosek o

przeliczenie emerytury złożony 11 marca 1992 r., w którym był wykaz zarobków z lat

1984-1986 stanowił podstawę wyrównania wysokości emerytury za okres od 1 grudnia

1991 r.

Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej z 4 stycznia 1994 r. wniósł o

uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 1993 r. Rewizja

zarzuca zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 99

ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) W rewizji wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku i

poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie z dnia 15 lutego 1993 r. i orzeczenie co do istoty sprawy w

ten sposób, że wnioskodawczyni przysługuje prawo do emerytury w wysokości

ustalonej decyzją [...] organu rentowego z dnia 25 sierpnia 1992 r. począwszy od dnia 1

kwietnia 1991 r. Wnioskodawczyni złożyła zaświadczenia o wysokości osiąganych

przez nią zarobków przed zakończeniem postępowania odwoławczego od decyzji

organu rentowego z dnia 20 września 1991 r., a mianowicie w dniu 11 marca 10992 r.,

zaś postępowanie to zakończyło się wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 6 lipca 1992 r.

Wobec tego dane o tych zarobkach stanowiły uzupełnienie tego wniosku o emeryturę.

Emerytura powinna być wobec tego przyznana od daty określonej tą decyzją na

podstawie zarobków wskazanych w tym zaświadczeniu.

W rewizji nadzwyczajnej z dnia 17 marca 1994 r. Minister Sprawiedliwości wniósł

o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 1992 r. Rewizja

zarzuca zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2

k.p.c. i art. 16 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. oraz naruszenie

interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

W rewizji wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku, poprzedzającego go wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 6

marca 1992 r. oraz decyzji ZUS Oddział w W. w części ustalającej emeryturę w

minimalnej wysokości w kwocie 595.000 zł i przekazanie sprawy temu organowi

rentowemu do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego brak jest wzmianki w

dokumentach rentowych o pouczeniu wnioskodawczyni przez organ rentowy, iż tylko

zaświadczenie o wysokości jej zarobków może być przyjęte za podstawę obliczenia

emerytury. Wobec ego przyznanie wnioskodawczyni emerytury w tej wysokości stanowi

błąd organu rentowego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Obydwie rewizje nadzwyczajne są uzasadnione. Zaskarżone nimi wyroki rażąco

naruszają prawo. Obydwie sprawy zostały łącznie rozpoznane i rozstrzygnięte przez

Sąd Najwyższy, gdyż pozostają one ze sobą w związku. Uwzględnienie wniosku rewizji

nadzwyczajnej z dnia 4 stycznia 1994 r. o zmianę decyzji organu rentowego z 25

sierpnia 1992 r mogło nastąpić dopiero po uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

6 lipca 1992 r zaskarżonego rewizją nadzwyczajną z dnia 17 marca 1994 r. Zakład

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. decyzją z dnia 20 września 1991 r. przyznając

Wandzie I. emeryturę w minimalnej wysokości rażąco naruszył art. 91 cyt. ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o z. e. p. Przewiduje on, iż w przypadku, gdy zainteresowany

nie przedłożył dowodów niezbędnych do ustalenia wysokości świadczeń, organ rentowy

przyznaje świadczenia w kwocie zaliczkowej zbliżonej do kwoty przewidywanych

świadczeń. Przyznanie świadczenia w kwocie zaliczkowej nie kończy postępowania w

sprawie. Po przedłożeniu dowodów niezbędnych do ustalenia wysokości świadczeń,

ostateczne określenie ich wysokości, następuje na podstawie tego samego wniosku, na

podstawie którego przyznano świadczenia w wysokości zaliczkowej. W postępowaniu

odwoławczym nie został skorygowany błąd organu rentowego i to mimo tego, że przed

zakończeniem postępowania przed Sądem Apelacyjnym wnioskodawczyni złożyła

dowody niezbędne do ustalenia wysokości emerytury w organie rentowym. Wobec tego

nastąpiło uprawomocnienie błędnej decyzji organu rentowego, a przedłożony przez

zainteresowaną wykaz zarobków został potraktowany przez ten organ jako nowy

wniosek o emeryturę . W konsekwencji tego emerytura w wysokości obliczonej na

podstawie tego wykazu zarobków została przyznana jedynie za okres trzech miesięcy

wstecz od daty złożenia tego wykazu, Decyzja ta uprawomocniła się w postępowaniu

odwoławczym. Skorygowanie tej decyzji w kierunku zgodnym z wnioskiem rewizji

nadzwyczajnej z dnia 4 stycznia 1994 r. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z

dnia 5 lipca 1993 r. poprzez zmianę tej decyzji w ten sposób, aby przyznać emeryturę w

wysokości w niej ustalonej za okres trzech miesięcy wstecz od daty złożenia wniosku o

nią w dniu 5 lipca 1991 r. mogło nastąpić dopiero po uchyleniu wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 1992 r., w wyniku uwzględnienia rewizji

nadzwyczajnej z dnia 17 marca 1994 r. Przyznanie emerytury w zaniżonej wysokości

narusza równocześnie interes Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 1 w zw. z art. 421 §

2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.