Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II URN 11/94 Generato dall'IA

Supreme Court quashes disability pension decision due to mandatory union doctor's absence from medical commission.

Numero d'incarto II URN 11/94
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the Social Insurance Institution's decision denying a veteran's disability pension. The court found that medical commissions determining the pension status were legally incomplete because they lacked a mandatory doctor representing the Union of War Veterans. Consequently, the lower courts' findings on the veteran's health were deemed procedurally invalid and the case was remanded for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 57 ust. 2 of the Act on the Provision of Benefits for War Veterans and Military Personnel and Their Families; the mandatory inclusion of a doctor representing the Union of War Veterans in the medical commission is a substantive legal requirement, and its absence constitutes a grave violation of law necessitating the annulment of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
war veteran disability pension medical commission composition mandatory union representative procedural violation remand for retrial Social Insurance Institution Supreme Court quashing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 57 ust. 2 of the Act on the Provision of Benefits for War Veterans and Military Personnel and Their Families dated May 29, 1974
w skład których, nie wchodził lekarz - przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej narusza art. 57 ust.
Art. 35 ust. 2 of the Act on the Provision of Benefits for War Veterans and Military Personnel and Their Families dated May 29, 1974
k.p.c. oraz art. 57 ust. 2 i art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu
Art. 3 § 2 of the Code of Civil Procedure
Zarzucając rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2
Art. 422 § 2 of the Code of Civil Procedure
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na mocy art. 422 § 2
art. 3 § 2 k.p.c
Zarzucając rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2
art. 422 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na mocy art. 422 § 2

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

30. Wyrok z dnia 7 kwietnia 1994 r.

II URN 11/94

Decyzja organu rentowego w sprawie renty inwalidy wojennego wydana

w oparciu o orzeczenia komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia,

w skład których, nie wchodził lekarz - przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej narusza art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja

1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin

(jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 13 poz. 68).

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Krzysztof Kolasiński,

Stefania Szymańska (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy przy udziale prokuratora Iwony Kaszczyszyn, po rozpoznaniu

w dniu 7 kwietnia 1994 r. sprawy z wniosku Pelagi N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o rentę inwalidy wojennego, na skutek rewizji

nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 grudnia 1993 r. [...],

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 18 sierpnia

1993 r., [...] i przekazał sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R.

do ponownego rozpoznania

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., decyzją z dnia 2 marca 1993

r., odmówił Pelagi N. prawa do renty inwalidy wojennego na tej podstawie, że inwalidztwo jej nie pozostaje w związku z działalnością w ruchu oporu.

Wnioskodawczyni do akt rentowych przedłożyła potwierdzoną kserokopię legitymacji wydanej przez Urząd do Sprawa Kombatantów i Osób Represjonowanych

stwierdzającej okres jej działalności w Armii Krajowej od kwietnia 1942 r. do stycznia

1945 r.

Obwodowa Komisja Lekarska do Sprawa Inwalidztwa i Zatrudnienia w R.

orzeczeniem z dnia 12 stycznia 1993 r., a następnie Wojewódzka Komisja Lekarska

w R. orzeczeniem z dnia 18 lutego 1993 r., zaliczyły wnioskodawczynię do I grupy

inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, nie stwierdzając inwalidztwa pozostającego w

związku z działalnością w ruchu oporu.

W związku z odwołaniem wnioskodawczyni sprawę rozpoznał Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, który wyrokiem z dnia

18 sierpnia 1993 r. odwołanie to oddalił. Na podstawie opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu kardiologii, neurologii i ortopedii Sąd ustalił, że rozpoznane u wnioskodawczyni schorzenia mają charakter samoistny i nie są związane z

działalnością wnioskodawczyni w ruchu oporu, a zatem nie jest ona inwalidą w rozumieniu ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i

wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 13, poz. 68).

Wniesioną od powyższego wyroku rewizję wnioskodawczyni oddalił Sąd

Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 15

grudnia 1993 r. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego, iż rozpoznane u wnioskodawczyni schorzenia, a w szczególności przebyte w 1945 r.

stłuczenie głowy bez następstw neurologicznych, nadciśnienie tętniczne, przewlekła

choroba niedokrwienna serca, skrzywienie kręgosłupa szyjno-piersiowego z wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi bez istotnego ograniczenia sprawności ruchowej,

stan po operacyjnym usunięciu pęcherzyka żółciowego, kamica nerkowa lewostronna i zmiany zwyrodniowe stawów kolanowych bez ograniczenia ruchomości nie

uzasadniają zaliczenia wnioskodawczyni do jednej z grup inwalidów w związku z

działaniami wojennymi.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego złożył rewizję nadzwyczajną Minister

Sprawiedliwości. Zarzucając rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2

k.p.c. oraz art. 57 ust. 2 i art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu

inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r.,

Nr 13, poz. 68) Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz

poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach z dnia 18 sierpnia 1993 r., [...], i przekazanie sprawy

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona, bowiem wyroki Sądów obu instancji

istotnie rażąco naruszają powołane w rewizji przepisy prawa.

Naruszenie powołanych przepisów polega na usankcjonowaniu błędnego

postępowania przed organem rentowym, a w szczególności na niezachowaniu ustawowego trybu ustalania uprawnień do renty inwalidy wojennego określonego w art.

57 ust. 2 wyżej powołanej ustawy z dnia 29 maja 1974 r. Stosownie do uregulowania

zawartego w tym przepisie grupę inwalidztwa [...] i jego związek z działaniami wojennymi, lub mającymi charakter wojennych [...] ustala komisja lekarska do spraw

inwalidztwa i zatrudnienia, w skład której wchodzi także lekarz-przedstawiciel

Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej.

Udział przedstawiciela tego Związku w komisji lekarskiej jest obligatoryjny.

Z akt sprawy wynika, że w składzie Obwodowej i Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nie brał udziału przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych R.P. Skład

tych komisji był więc niepełny, a zatem decyzja organu rentowego została wydana z

istotnym naruszeniem art. 57 ust. 2 cytowanej ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki w celu usunięcia skutków tego

uchybienia winien był dopuścić dowód z opinii biegłych lekarzy z udziałem lekarza-przedstawiciela Związku Inwalidów Wojennych R.P., czego jednakże nie uczynił.

Udział w komisji lekarskiej przedstawiciela takiego Związku ma na celu

ochronę interesu osoby ubiegającej się o świadczenia przewidziane dla inwalidów

wojennych i pozbawienie zainteresowanego tej ochrony jest istotnym naruszeniem

tego prawa wynikającego z art. 57 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 29 maja 1974 r.

Sprawa była więc niedostatecznie wyjaśniona do ostatecznego rozstrzygnięcia, w związku z czym rewizja nadzwyczajna i jej wnioski są w pełni uzasadnione.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na mocy art. 422 § 2

k.p.c.