Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UO 1/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed social security claimant's request to reopen a final Supreme Court ruling.

Numero d'incarto II UO 1/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the insured's request to reopen a final ruling issued on August 2, 2011. The applicant argued for procedural review under specific Civil Procedure Code articles but failed to cite the correct provision regarding reopening final decisions. The court held that the final ruling was not based on a normative act declared unconstitutional, meaning the specific exception allowing reopening of final orders did not apply.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 399 § 1, 2 k.p.c.; Art. 401 § 1 k.p.c.; Reopening of proceedings concluded by a final ruling is permitted only if the ruling was based on a normative act declared unconstitutional by the Constitutional Tribunal.

Parole chiave

Generato dall'IA
reopening proceedings final ruling Civil Procedure Code social security benefits Constitutional Tribunal procedural admissibility normative act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 399 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c. w wypadkach przewidzianych we
Art. 399 § 2 k.p.c.
Cytowany art. 399 § 2 k.p.c. zawiera zatem wyjątek od ogólnej zasady określającej
Art. 401 § 1 k.p.c.
wznowienia art. 401 pkt 1 k.p.c.
Art. 401 pkt 1 k.p.c.
wznowienia art. 401 pkt 1 k.p.c. (w związku z art.
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
wznowienia art. 401 pkt 1 k.p.c.
Art. 403 § 2 k.p.c.
379 pkt 1 k.p.c.) oraz art. 403 § 2 k.p.c., a nadto
Art. 48 § 3 k.p.c.
(w związku z art. 48 § 3 k.p.c. i art.
Art. 398 § 13 k.p.c.
wskazując na obrazę: art. 39813 § 1 k.p.c., art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
wskazując na obrazę: art. 39813 § 1 k.p.c., art.
Art. 398 § 19 k.p.c.
wskazując na obrazę: art. 39813 § 1 k.p.c., art.
Art. 410 § 1 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy uznał, że skarga ubezpieczonego jako
Art. 407 § 1 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c., art.
Art. 410 § 1, 2 k.p.c.
407 § 1 k.p.c., art. 410 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 §
Art. 114 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 4 – 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 19 października 2007 r., I CO 8/07
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 5/11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UO 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku K. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 marca 2012 r.,

skargi wnioskodawcy o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem

Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II UZ 26/11,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r., wydanym w

sprawie II UZ 26/11, oddalił zażalenie wniesione przez ubezpieczonego K. G. od

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 31 stycznia 2011 r., odrzucającego jako

spóźnioną skargę ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2005 r.

W piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2012 r. ubezpieczony K.G.,

reprezentowany

przez

swojego

pełnomocnika,

powołując

jako

podstawę

wznowienia art. 401 pkt 1 k.p.c. (w związku z art. 48 § 3 k.p.c. i art. 413 k.p.c.), art.

401 pkt 2 k.p.c. (w związku z art. 379 pkt 1 k.p.c.) oraz art. 403 § 2 k.p.c., a nadto

wskazując na obrazę: art. 39813 § 1 k.p.c., art. 39814 k.p.c., art. 39819 k.p.c. i art.

114 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 4 – 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z FUS, zawarł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2011 r., II UZ

26/11, w której domagał się:

1. wznowienia postępowania zakończonego wymienionym postanowieniem

Sądu Najwyższego,

2. wyłączenia SSN J. K. za składu sądu orzekającego przy rozpoznawaniu

zażalenia ubezpieczonego, zgodnie z art. 48 § 3 k.p.c.,

3. uchylenia w sprawie wyroków sądowych pierwszej i drugiej instancji,

umorzenia postępowania sądowego i przekazania sprawy organowi

rentowemu do rozpoznania,

4. zasądzenia od pozwanego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania

i zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie

może

ulegać

wątpliwości

fakt,

iż

podstawowym

żądaniem

sformułowanym przez ubezpieczonego w wyżej opisanej skardze jest żądanie

wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2011 r., wydanym w sprawie II UZ 26/11. Należy

zatem stwierdzić, że żądanie to winno zostać ocenione z uwzględnieniem

przepisów zawartych w dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego (art. 399 – 4161

k.p.c.). Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c. w wypadkach przewidzianych we

wspomnianym dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego można natomiast żądać

wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.

Stosownie do § 2 wymienionego przepisu, wprowadzonego ustawą z dnia 22

grudnia 2004 r. nowelizującą Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr

13, poz. 98), postępowanie może być wznowione również w razie zakończenia go

postanowieniem, jednakże wyłącznie na podstawie określonej w art. 401 1 k.p.c.

Wskazana regulacja oznacza, że instytucja wznowienia postępowania dotyczy co

do zasady jedynie prawomocnych wyroków, natomiast postanowień tylko wówczas,

gdy podstawę skargi stanowi art. 4011 k.p.c., zgodnie z którym można żądać

wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł

o

niezgodności

aktu

normatywnego

z

Konstytucją,

ratyfikowaną

umową

międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Cytowany art. 399 § 2 k.p.c. zawiera zatem wyjątek od ogólnej zasady określającej

zakres przedmiotowy skargi o wznowienie postępowania. W myśl powszechnie

przyjętych zasad wykładni przepisów prawa norma zawierająca wyjątek od zasady

nie może być jednakże interpretowana w sposób rozszerzający, ani też stosowana

w drodze analogii do innych sytuacji niż w niej przewidziane. Z tych przyczyn za

niedopuszczalną należy uznać taką wykładnię art. 399 k.p.c., która dopuszczałaby

możliwość wznowienia postępowania w każdej sprawie, także zakończonej

prawomocnym postanowieniem, które zostało wydane na podstawie aktu

normatywnego, w stosunku do którego Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jego

niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2007 r., I CO 8/07,

LEX nr 457745 oraz z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 5/11, LEX nr 966821).

Przedmiotem skargi wniesionej przez ubezpieczonego jest, co już wyżej

zostało podniesione, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2011 r.

Zdaniem Sądu Najwyższego ocena treści owej skargi przez pryzmat treści art. 399

§ 2 k.p.c. musi prowadzić do wniosku, że przepis ten nie może znaleźć

zastosowania

w

rozpoznawanej

sprawie.

Po

pierwsze

dlatego,

że

sam

ubezpieczony nie wskazał art. 4011 k.p.c. jako podstawy prawnej swej skargi, gdyż

oparł ją na podstawie art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz art. 403 § 2 k.p.c. Poza tym nie

może budzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, iż zaskarżone postanowienie Sądu

Najwyższego nie zostało wydane na podstawie aktu normatywnego, którego

niezgodność z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą

stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Podstawę prawną wymienionego orzeczenia

stanowiły bowiem przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, a w szczególności

art. 407 § 1 k.p.c., art. 410 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 §

k.p.c.,

których

zgodność

z

Konstytucją

międzynarodowymi nigdy nie była kwestionowana.

lub

ratyfikowanymi

umowami

W przedstawionej sytuacji, ocena dopuszczalności skargi wniesionej przez

ubezpieczonego musi być dokonywana wyłącznie przez pryzmat art. 399 § 1 k.p.c.,

a ten przepis daje możliwość żądania wznowienia tylko takiego postępowania, które

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.

Kierując się przedstawionymi argumentami oraz opierając się na treści

art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy uznał, że skarga ubezpieczonego jako

niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z tych względów orzekł zatem, jak w

sentencji.