Supreme Court dismisses cassation as it concerns facts, not law, and requires a different judge panel only for the specific case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Józef G. against a social insurance office's decision denying disability pension. The appellant argued violations of substantive and procedural law, but the court determined the core dispute involved factual determinations regarding health status rather than ambiguous legal interpretations. Consequently, the court ruled that the requirement for a different judge panel under Article 386 § 5 of the Civil Procedure Code applies only to the specific case, not to all proceedings involving the same parties.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 386 § 5 KPC; Art. 393 KPC: The obligation to try a case with a different panel than that which issued the revoked judgment applies only to the specific case, not to all cases involving the same parties.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 3 grudnia 2001 r.
II UKN 87/01
Obowiązek rozpoznania sprawy w innym składzie niż ten, który wydał
wyrok uchylony wskutek zaskarżenia apelacją (art. 386 § 5 KPC) dotyczy konkretnej sprawy, a nie wszelkich spraw toczących się lub zakończonych przed
tym sądem z udziałem tej samej strony.
Sędzia SN: Barbara Wagner.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia
2001 r. sprawy z wniosku Józefa G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddział w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy za okres od 12 lutego 1992 r. do
17 stycznia 1995 r., na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2000 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d m ó w i ć przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Pełnomocnik Józefa G. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2000 r. [...] oddalający apelację skarżącego od wyroku
Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2000 r. [...], oddalającego odwołanie apelującego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B. odmawiającej prawa do renty inwalidzkiej za okres od 1 lutego 1992 r. do 17 stycznia 1995
r. Wskazując jako jej podstawy naruszenie prawa materialnego, a to art. 78 i art. 80
ust. 1 „u. o z.e.p.”, § 23 ust. 1 i 2, § 24 ust. 1 pkt 1 „Rozp. Min. Pracy, Płac i Spraw
Socj. z dnia 5.08. 1983 r. w spr. składu komisji lek. .. oraz szczegółowych zasad
ustalania inwalidztwa” przez ich niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 217 § 1 i 2, art. 224 § 1, art. 233 § 1, art. 236, art. 278
§ 1 w związku z art. 232 zdanie 2, art. 286, art. 316 § 1, art. 328 § 2, art. 356, art.
382, art. 385 i art. 386 § 4 KPC, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej
instancji do ponownego rozpoznania „z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego w inst. kasac. wg norm przepisanych”. Za okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik skarżącego podał „występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, związanych m.in. z kwestią zastosowania właściwej podstawy materialno-prawnej /i prawidłowych przesłanek rozstrzygnięcia/ w
przypadku zgłoszenia wniosku o świadczenie rentowe za okres całkowicie miniony,
następujący bezpośrednio po okresie pobierania świadczenia, powołującego się na
okoliczności istniejące na datę wydawania decyzji pozbawiającej dalszej renty, z
kwestią przyjęcia właściwego wzorca zatrudnienia (jako kryterium oceny inwalidztwa,
niezdolności do pracy, w połączeniu z charakterem schorzeń) w odniesieniu do
osoby nie pracującej ani w dacie zapoczątkowującej okres wnioskowy, ani w dacie
zgłoszenia wniosku, będącej niewykwalifikowanym pracownikiem fizycznym (zatem z
natury kategoria prac ciężkich fizycznie, jak ta rzeczywiście najdłużej przez Józefa G.
wykonywana), z kwestią przyjęcia prawidłowych punktów odniesienia przy ocenie
rozbieżnych opinii sporządzonych przez biegłych, uznawaniu ich za wystarczające”.
W pismach procesowych zatytułowanych „Załącznik do kasacji” i „Załącznik II do kasacji”, wniesionych kolejno w dniach 31 stycznia 2001 r. i 10 maja 2001 r., a zatem
po upływie miesiąca od daty doręczenia skarżącemu wyroku z uzasadnieniem, pełnomocnik ubezpieczonego podniósł dalsze zarzuty, w tym zarzut nieważności postępowania wobec udziału w sprawie sędziego wydającego wyrok w pierwszej instancji
[...] oraz sędziów wydających wyrok w drugiej instancji [...], zakończonych wyrokami
uchylonymi przez Sąd Najwyższy w części oddalającej żądanie przyznania renty inwalidzkiej za okres od 1 lutego 1992 r. do 17 stycznia 1995 r. i przekazaniem w tym
zakresie sprawy do rozpatrzenia przez organ rentowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według art. 393 KPC, Sąd może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania,
jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest prawo Józefa G. do renty z tytułu
niezdolności do pracy. Warunki nabycia prawa do tego świadczenia określa art. 32
ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - przepis nie budzący poważnych wątpliwości interpretacyjnych. Był on wielokrotnie wyjaśniany w orzecznictwie, które jest w tym zakresie jednolite i utrwalone.
Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okolicznością istotną wymagającą wyjaśnienia był stan zdrowia ubezpieczonego. Spór tyczy więc nie zagadnienia prawnego, i to istotnego, ale faktów. Nie stanowi oczywistego naruszenia przepisów postępowania powołanych w petitum skargi dokonanie przez Sąd ustaleń stanowiących
faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, odmiennych
od poczynionych przez stronę w rezultacie jej własnej, subiektywnej oceny dowodów,
jak również odmowa prowadzenia dalszego postępowania dowodowego - z urzędu
lub na wniosek strony - ponad potrzebę procesową, a zatem po dostatecznym wyjaśnieniu okoliczności spornych.
Jakkolwiek Sąd Najwyższy nie może, ze względu na opóźnienie, traktować
jako kasacji pisma procesowego z dnia 10 maja 2001 r., nieważność postępowania
winien brać pod rozwagę z urzędu (art. 39311 § 1 KPC), a po jej stwierdzeniu nie
może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 § 2 KPC). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. Zaskarżony wyrok wydany został w sprawie wszczętej odwołaniem od decyzji organu rentowego z dnia 30 września 1999 r., wydanej w rezultacie wznowienia postępowania w wykonaniu wyroku
Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia
12 lutego 1999 r. [...]. Okoliczność, że w różnych sprawach tej samej strony procesowej, rozpoznawanych przez te same sądy w różnym czasie, w składach orzekających w pierwszej lub drugiej instancji zasiadali sędziowie, którzy wyrokowali w sprawie, w której orzeczenia sądów nie były uchylane w toku instancji, nie stanowi przyczyny nieważności postępowania. Obowiązek rozpoznania sprawy w innym składzie
niż ten, który wydał wyrok uchylony wskutek zaskarżenia go apelacją (art. 386 § 5
KPC) lub kasacją (art. 386 § 5 KPC w związku z art. 39319 KPC), dotyczy konkretnej
sprawy, a nie wszelkich spraw toczących się lub zakończonych przed tym samym
sądem z udziałem tej samej strony.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3937 § 1
KPC w związku z art. 393 KPC, orzekł jak w sentencji.