Cassation appeal dismissed because invalid second-instance proceedings preclude review of legal errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the Social Insurance Institution's obligation to insure the applicant. The applicant argued the lower court erred in law and procedure, specifically citing the invalidity of the second-instance trial where the rent authority's representative was not notified. The court held that when second-instance proceedings are invalid, legal error complaints cannot be examined, so the case was remanded for retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 379 pkt 5 KPC; Art. 393 § 1 KPC: If the proceedings before the court of second instance are declared void, cassation complaints concerning the inconsistency of the decision with the law shall not be examined.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 25 stycznia 2002 r.
II UKN 771/00
Nie podlegają rozpoznaniu zarzuty kasacyjne dotyczące niezgodności
rozstrzygnięcia z prawem, jeżeli zostanie stwierdzona nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji.
Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2002 r. sprawy z wniosku
Ireny L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia, na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 1999 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu we
Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 września 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 24 marca 1997 r. i ustalił, że wnioskodawczyni Irena L. w
okresie od 1 października 1996 r. do 31 sierpnia 1997 r. podlegała pracowniczemu
ubezpieczeniu społecznemu.
Apelacja organu rentowego została oddalona wyrokiem Sądu ApelacyjnegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 21 października 1999 r.
[...]. Sąd Apelacyjny uznał za prawidłowe ustalenie, że wnioskodawczyni na podstawie umowy o pracę zawartej ze swoją córką świadczyła pracę polegającą na opiekowaniu się dzieckiem. Była więc pracownikiem w rozumieniu art. 22 KP i podlegała
ubezpieczeniu społecznemu pracowników.
Wyrok ten zaskarżył kasacją Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W.,
opierając kasację na obu podstawach określonych w art. 3931 KPC. Powołał się na
naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ustawy z dnia
25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity
tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) oraz błędną wykładnię art. 22 KP i 128
Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jako naruszenie przepisów postępowania
wskazał nieważność postępowania - art. 379 pkt 5 KPC w związku z art. 133 § 3
KPC - polegającą na tym, że pełnomocnik organu rentowego nie został zawiadomiony o rozprawie apelacyjnej, co pozbawiło stronę możności obrony swoich praw. W
związku z tymi zarzutami wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego
go wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania od decyzji organu rentowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zasadny jest zarzut, że postępowanie apelacyjne dotknięte jest nieważnością
z mocy art. 379 pkt 5 KPC, który to przepis stanowi, że nieważność postępowania
zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Organ
rentowy został pozbawiony możności popierania apelacji, gdyż jego pełnomocnik nie
został zawiadomiony o terminie rozprawy, po zamknięciu której zapadł zaskarżony
wyrok. Fakt braku prawidłowego zawiadomienia zauważył Sąd Apelacyjny po wydaniu wyroku. W postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2000 r. przywracającym organowi
rentowemu termin do wniesienia kasacji stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało dokonane zgodnie z art. 133 § 3 KPC, gdyż nie zostało doręczone
pełnomocnikowi organu rentowego.
W sytuacji, gdy zostanie stwierdzona nieważność postępowania przed sądem
drugiej instancji, zarzuty kasacyjne dotyczące niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia
nie podlegają rozpoznaniu. Ocena prawna może być bowiem dokonana w odniesieniu do ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd drugiej instancji. Skoro ustalenia
zostały dokonane na podstawie wyników postępowania dotkniętego nieważnością, to
muszą być one uznane za nieistniejące.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313 § 1 KPC uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.