Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 771/00 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed because invalid second-instance proceedings preclude review of legal errors.

Numero d'incarto II UKN 771/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the Social Insurance Institution's obligation to insure the applicant. The applicant argued the lower court erred in law and procedure, specifically citing the invalidity of the second-instance trial where the rent authority's representative was not notified. The court held that when second-instance proceedings are invalid, legal error complaints cannot be examined, so the case was remanded for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 5 KPC; Art. 393 § 1 KPC: If the proceedings before the court of second instance are declared void, cassation complaints concerning the inconsistency of the decision with the law shall not be examined.

Parole chiave

Generato dall'IA
invalid proceedings cassation appeal social insurance remand for retrial right of defense

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 5 KPC
wskazał nieważność postępowania - art. 379 pkt 5 KPC w związku z art.
Art. 393 § 1 KPC
opierając kasację na obu podstawach określonych w art. 3931 KPC.
Art. 22 KP
Była więc pracownikiem w rozumieniu art. 22 KP i podlegała
Art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego
Art. 133 § 3 KPC
rentowemu termin do wniesienia kasacji stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało dokonane zgodnie z art. 133 § 3 KPC, gdyż nie zostało doręczone

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 stycznia 2002 r.

II UKN 771/00

Nie podlegają rozpoznaniu zarzuty kasacyjne dotyczące niezgodności

rozstrzygnięcia z prawem, jeżeli zostanie stwierdzona nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2002 r. sprawy z wniosku

Ireny L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia, na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu

Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 1999 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu we

Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 września 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 24 marca 1997 r. i ustalił, że wnioskodawczyni Irena L. w

okresie od 1 października 1996 r. do 31 sierpnia 1997 r. podlegała pracowniczemu

ubezpieczeniu społecznemu.

Apelacja organu rentowego została oddalona wyrokiem Sądu ApelacyjnegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 21 października 1999 r.

[...]. Sąd Apelacyjny uznał za prawidłowe ustalenie, że wnioskodawczyni na podstawie umowy o pracę zawartej ze swoją córką świadczyła pracę polegającą na opiekowaniu się dzieckiem. Była więc pracownikiem w rozumieniu art. 22 KP i podlegała

ubezpieczeniu społecznemu pracowników.

Wyrok ten zaskarżył kasacją Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W.,

opierając kasację na obu podstawach określonych w art. 3931 KPC. Powołał się na

naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ustawy z dnia

25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity

tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) oraz błędną wykładnię art. 22 KP i 128

Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jako naruszenie przepisów postępowania

wskazał nieważność postępowania - art. 379 pkt 5 KPC w związku z art. 133 § 3

KPC - polegającą na tym, że pełnomocnik organu rentowego nie został zawiadomiony o rozprawie apelacyjnej, co pozbawiło stronę możności obrony swoich praw. W

związku z tymi zarzutami wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego

go wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania od decyzji organu rentowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadny jest zarzut, że postępowanie apelacyjne dotknięte jest nieważnością

z mocy art. 379 pkt 5 KPC, który to przepis stanowi, że nieważność postępowania

zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Organ

rentowy został pozbawiony możności popierania apelacji, gdyż jego pełnomocnik nie

został zawiadomiony o terminie rozprawy, po zamknięciu której zapadł zaskarżony

wyrok. Fakt braku prawidłowego zawiadomienia zauważył Sąd Apelacyjny po wydaniu wyroku. W postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2000 r. przywracającym organowi

rentowemu termin do wniesienia kasacji stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało dokonane zgodnie z art. 133 § 3 KPC, gdyż nie zostało doręczone

pełnomocnikowi organu rentowego.

W sytuacji, gdy zostanie stwierdzona nieważność postępowania przed sądem

drugiej instancji, zarzuty kasacyjne dotyczące niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia

nie podlegają rozpoznaniu. Ocena prawna może być bowiem dokonana w odniesieniu do ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd drugiej instancji. Skoro ustalenia

zostały dokonane na podstawie wyników postępowania dotkniętego nieważnością, to

muszą być one uznane za nieistniejące.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313 § 1 KPC uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.