Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 77/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalid grounds due to lack of evidence of procedural error in disability assessment.

Numero d'incarto II UKN 77/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Grzegorz W. against a lower court's decision denying his claim for a farmer's disability pension. The appellant argued that the appellate court failed to consider a new expert opinion from the Collegium Medicum, violating procedural rules. The court ruled that the lower court's findings were supported by valid evidence and that the appellate court correctly exercised its freedom of evidence evaluation without procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 233 § 1 KPC; Art. 3931 KPC: A cassation appeal based on a general charge of violating the freedom of evidence evaluation is inadmissible unless a clear procedural error occurred that significantly affected the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
freedom of evidence evaluation disability pension assessment cassation inadmissibility procedural error standard farmer's disability group expert opinion admissibility supreme court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 233 § 1 KPC
zarzucie naruszenia przez sąd art. 233 § 1 KPC w sytuacji, gdy dokonane przez
Art. 3931 KPC
sąd ustalenia są niewadliwe i zgodne z treścią materiału dowodowego (art. 39312
Art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
własnego badania uwzględniła wyniki badania specjalistycznego przez chirurgaortopedę, uznała, że wnioskodawca jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym (art. 21 ust.
Art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
byli zgodni co do tego, że wnioskodawca nie jest inwalidą I grupy w rozumieniu art. 24
Art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
rolniczej zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 22 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 18 lutego 1997 r.

II UKN 77/96

Nie ma usprawiedliwionych podstaw kasacja, oparta na ogólnikowym

zarzucie naruszenia przez sąd art. 233 § 1 KPC w sytuacji, gdy dokonane przez

sąd ustalenia są niewadliwe i zgodne z treścią materiału dowodowego (art. 39312

KPC).

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej

Kijowski, Stefania Szymańska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 1997 r. sprawy z wniosku

Grzegorza W. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziałowi

Regionalnemu w K. o rentę inwalidzką rolniczą, na skutek kasacji wnioskodawcy od

wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia

25 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 września 1996 r. oddalił rewizję

Grzegorza W. (ur. w 1973 r.) od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 28

grudnia 1995 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego-Oddział Regionalny w K. o rentę rolniczą według I grupy

inwalidów.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że w materiale dowodowym

sprawy, zebranym przez Sąd Wojewódzki, znajdują się dokumenty świadczące, iż

wnioskodawca jest domownikiem rolnika. W gospodarstwie rolnym o powierzchni 7,07

ha wykonuje prace lekkie ze względu na skrzywienie boczne kręgosłupa z garbem

prawostronnym. Przebył operację wyrostka robaczkowego, a po urazie głowy,

doznanym w dzieciństwie występują u niego objawy charakteropatii, nerwicy depresyjnej oraz przytępienie słuchu ucha prawego.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę na to, że w ocenie lekarza z poradni ogólnej

wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym, jednakże

stan ten nie powoduje konieczności opieki innej osoby. Obwodowa Komisja Lekarska

do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie akceptowała stanowiska lekarza z poradni

ogólnej co do całkowitej niezdolności wnioskodawcy do pracy w gospodarstwie rolnym i

orzekła, że jest on zdolny do takiej pracy. Wojewódzka Komisja Lekarska, która prócz

własnego badania uwzględniła wyniki badania specjalistycznego przez chirurgaortopedę, uznała, że wnioskodawca jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym (art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników - jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 ze zm.).

Sąd Wojewódzki rozpatrujący odwołanie dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy

sądowych neurologa, internisty, neuro-psychiatry i chirurga-ortopedy. Wszyscy biegli

byli zgodni co do tego, że wnioskodawca nie jest inwalidą I grupy w rozumieniu art. 24

ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.). Sąd Apelacyjny przyznał, że biegli różnili się w

ocenie, czy wnioskodawca jest długotrwale niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym,

czy też może w tym gospodarstwie wykonywać lekkie prace, ale byli zgodni co do tego,

że nie wymaga on stałej opieki innej osoby.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że rewizja, która zgodnym opiniom lekarskim a także

orzeczeniom wydanym w toku postępowania przed organem rentowym, przeciwstawia

zaświadczenie lekarza sporadycznego kontaktu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Rewizja, podkreślił Sąd Apelacyjny, sprowadza się do kwestionowania swobodnej

oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny zwrócił

uwagę na szeroką autonomię sądu orzekającego przy ocenie przeprowadzonych

dowodów, w którą to ocenę sąd rewizyjny może ingerować tylko wyjątkowo, gdy w

sposób wyraźny naruszone zostały reguły określone w przepisie art. 233 § 1 KPC.

W kasacji wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocnik wnioskodawcy

zarzucił naruszenie art. 233 KPC mające istotny wpływ na wynik sprawy. W

uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawcy podkreślił, że mimo rozbieżności co do oceny

stanu zdrowia wnioskodawcy Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie

dodatkowej opinii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja oparta na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 KPC jest co do zasady

niedopuszczalna, gdyż przepis ten, na co trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu Sad

Apelacyjny, pozostawia sądowi swobodę oceny materiału dowodowego.

W postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne jest badanie zasadności ustaleń

faktycznych sądu. Spór dotyczył zaliczenia wnioskodawcy do I grupy inwalidów w

rozumieniu art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), który ma do renty inwalidzkiej

rolniczej zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20

grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r.,

Nr 71, poz. 342 ze zm.). Orzeczenia w przedmiocie stopnia inwalidztwa i daty jego

powstania wydają w postępowaniu rentowym komisje lekarskie do spraw inwalidztwa i

zatrudnienia. Decyzje wydane w oparciu o te orzeczenia podlegają kontroli sądów

wojewódzkich - sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, które przy rozpatrywaniu

odwołań z reguły korzystają z opinii biegłych lekarzy sądowych.

Ocena niemożności samodzielnej egzystencji, a w konsekwencji stwierdzenie

inwalidztwa I grupy na ogół nie nastręcza większych trudności.

Sąd Wojewódzki zasięgnął w spornej kwestii opinii czterech biegłych lekarzy.

Ustalenia tego Sądu co do braku podstaw do uznania, że wnioskodawca wymaga stałej

opieki innej osoby wobec niemożności samodzielnej egzystencji są całkowicie zgodne z

wynikami postępowania dowodowego.

Sąd Apelacyjny, podzielając ustalenia dokonane przez Sąd I instancji i akcentując autonomię tego sądu w zakresie swobodnej oceny dowodów, nie naruszył przepisów postępowania, a tym bardziej nie można mówić o takim naruszeniu tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A tylko takie naruszenie

uzasadnia podstawę kasacyjną (art. 3931 pkt 2 KPC). Wnioski dokonane w granicach

zakreślonych przepisem art. 233 § 1 KPC o braku podstaw do zaliczenia wnioskodawcy

do I grupy inwalidów nie zawierają błędu logicznego w rozumowaniu, a postępowanie

dowodowe, na którym zostały oparte było niewadliwe.

Dlatego też Sąd Najwyższy uznał, że kasacja nie ma usprawiedliwionych

podstaw i na mocy art. 39315 KPC orzekł jak w sentencji.