Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 725/99 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed civil suit for occupational disease determination as no legal interest existed due to administrative remedy availability.

Numero d'incarto II UKN 725/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee seeking a court determination of his occupational disease status. The lower court rejected the claim because the plaintiff failed to demonstrate a legal interest in having the disease's nature established by a civil court. The Supreme Court agreed, ruling that such factual determinations are properly handled through administrative proceedings or civil compensation claims rather than a standalone determination suit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego; Art. 278 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego: A party lacks legal interest in seeking a court determination of the existence or non-existence of an occupational disease when they may obtain full protection of their rights through administrative proceedings or a separate claim for benefits/compensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal interest requirement occupational disease determination administrative vs civil jurisdiction cassation appeal dismissal employee compensation claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego
Pozwala to na uznanie, że nie został wykazany interes prawny po stronie powoda w ustaleniu - art. 189 KPC - możliwe było bowiem, wytoczenie powództwa o
Art. 278 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 278 § 1 w związku z art.
Art. 232 Kodeksu postępowania cywilnego
Art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
Art. 393 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego
należało orzec jak w sentencji, po myśli art. 39312 KPC .

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 19 września 2000 r.

II UKN 725/99

Sąd powszechny w sprawie o świadczenia przysługujące pracownikowi z

tytułu choroby zawodowej nie jest związany decyzją administracyjną inspektora sanitarnego o nieistnieniu tej choroby.

Przewodniczący SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2000 r. sprawy z powództwa Zbigniewa B. przeciwko N. Spółdzielni Materiałów Budowlanych w G. w likwidacji o ustalenie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 28 września

1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację,

przyznał adwokatowi Markowi K.-Ł. - Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 100 zł

(sto) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 maja 1999 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Gdyni oddalił powództwo Zbigniewa B. przeciwko N. Spółdzielni Materiałów Budowlanych w G.

w likwidacji, o uznanie choroby zawodowej, ustalając co następuje. Powód zatrudniony w ogóle od 5 lipca 1966 r., w pozwanej Spółdzielni pracował dwukrotnie, to jest

od 17 lipca do 6 listopada 1972 r. i od 21 czerwca do 30 listopada 1993 r. jako operator spycharki. W trakcie zatrudnienia u pozwanej powód zachorował i od 23 sierpnia 1993 r. do końca zatrudnienia przebywał na zwolnieniu lekarskim. Obecnie

otrzymuje rentę inwalidzką według III grupy . Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w W. nie stwierdził u powoda choroby zawodowej (choroby wibracyjnej) – decyzja z dnia 23 czerwca 1997 r. – a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w

G., decyzję tę utrzymał w mocy. Biegły sądowy, z opinii którego dowód Sąd dopuścił,

nie stwierdził u powoda cech choroby wibracyjnej, wskazując, że schorzenia na jakie

cierpi nie mają związku z pracą wykonywaną przy użyciu sprzętu budowlanego.

Rozpoznając apelację powoda Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni, uznał trafność merytorycznych ustaleń

Sądu pierwszej instancji, ale zwrócił uwagę, że powództwo dotyczy ustalenia choroby zawodowej, a w tej materii przewidziana jest droga administracyjna - w tej sprawie

wyczerpana. Decyzje wydane w tym trybie nie wiążą Sądu jedynie w sprawie o

świadczenia z tytułu choroby zawodowej, w rozpoznawanej jednak sprawie z roszczeniem takim powód nie wystąpił .

Pozwala to na uznanie, że nie został wykazany interes prawny po stronie powoda w ustaleniu - art. 189 KPC - możliwe było bowiem, wytoczenie powództwa o

świadczenie (wyrok z dnia 28 września 1999 r. [...])

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją powód i zarzucając naruszenie przepisów

postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 278 § 1 w związku z art.

232, 233 § 1 KPC, a także art. 189 KPC - przez bezpodstawne przyjęcie, że powód

nie wykazał interesu prawnego w żądaniu ustalenia u niego choroby zawodowej,

wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

W motywach zaskarżonego wyroku – jako przyczynę oddalenia apelacji powoda – przytoczono, z jednej strony niewykazanie, że zatrudnienie powoda w pozwanej Spółdzielni spowodowało zapadnięcie na chorobę zawodową, z drugiej zaś

stwierdzono, iż nie było podstaw do merytorycznej oceny charakteru schorzenia, powód bowiem nie wykazał istnienia interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o

ustalenie.

Dla oceny zasadności kasacji, należy przede wszystkim rozważyć, czy w sprawie doszło do naruszenia przez Sąd art. 189 KPC. Stosownie do tego przepisu, powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego

lub prawa, jeżeli ma w tym interes prawny. Oznacza to, że nie jest możliwe w drodze

takiego powództwa żądanie ustalenia stanu faktycznego lub faktu, z wyłączeniem

faktu prawotwórczego. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu z reguły nie zachodzi wtedy, gdy osoba zainteresowana może w innej drodze, np. w procesie o

świadczenie, osiągnąć w pełni ochronę swych praw. W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego - trafnie zacytowanym przez Sąd Okręgowy - jednolicie

przyjmuje się, że celem postępowania sądowego w sprawach dotyczących - ogólnie

mówiąc - chorób zawodowych nie jest kontrola zasadności decyzji organu administracyjnego właściwego w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej (jej istnienia

lub nieistnienia), decyzje takie bowiem podjęte przez właściwy organ Państwowej

Inspekcji Sanitarnej, podlegają zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego,

ale zasadność powództwa w sprawie o świadczenia przysługujące pracownikowi z

tytułu choroby zawodowej. W takich sprawach sąd powszechny nie jest związany

decyzją inspektora sanitarnego i może w związku z tym uwzględnić powództwo po

przesądzeniu charakteru schorzenia, nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotem

sprawy jest świadczenie z tytułu choroby zawodowej, nie zaś ustalenie charakteru

tego schorzenia. Nie jest wykazaniem istnienia interesu prawnego - co należy ogólnie zauważyć - również i to, że skoro w aktualnym stanie prawnym strona może dochodzić, na podstawie przepisów prawa cywilnego, roszczeń uzupełniających z tytułu

chorób zawodowych, to może skutecznie żądać ustalenia charakteru schorzenia oraz

zawinienia stron stosunku pracy dla jego powstania. Okoliczności te będą bowiem

ustalane, jako istotne, w toku ewentualnego procesu odszkodowawczego opartego

na przepisach prawa cywilnego. W procesie takim twierdzenia stron będą poddane

weryfikacji, a sąd rozpoznający sprawę oceni zasadność powództwa, w tym także

ewentualne przyczynienie się stron. W tej sytuacji trafne jest stanowisko Sądu zawarte w zaskarżonym wyroku, że powód nie wykazał interesu prawnego w ustaleniu

charakteru schorzenia (może wytoczyć powództwo o świadczenie),co prowadzi do

oddalenia takiego powództwa.

Niepodzielenie argumentów kasacji w tej części, czyni zbędnym odnoszenie

się do jej pozostałych zarzutów.

W tych warunkach więc, gdy kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw,

należało orzec jak w sentencji, po myśli art. 39312 KPC .