Failure to report accident immediately does not bar worker from claiming work accident status under Polish law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal regarding a worker's claim to have an accident classified as a work-related incident. Although the employee failed to inform his supervisor immediately and worked for four hours after falling, the lower court correctly applied the relevant statute to determine the nature of the event. The court ruled that procedural delays in reporting do not negate the substantive legal characterization of the incident as a work accident.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; Art. 393 § 1 k.p.c.: Failure to inform a supervisor immediately after an accident does not deprive an employee of the right to claim that the event constitutes a work accident under the relevant statute.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 14 września 2000 r.
II UKN 702/99
Niepoinformowanie przełożonego o wypadku bezpośrednio po zdarzeniu
nie pozbawia pracownika prawa żądania ustalenia, że miało ono charakter wypadku przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o
świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity
tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).
Przewodniczący SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Krystyna Bednarczyk, Roman Kuczyński.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2000 r. sprawy z powództwa Zygmunta K. przeciwko Spółdzielni Mleczarskiej „M.” w G. o sprostowanie
protokołu powypadkowego, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu
Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 24 września 1999 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Spółdzielnia Mleczarska „M.” wniosła kasację od wyroku Sądu Okręgowego w
Białymstoku z dnia 24 września 1999 r. w sprawie z powództwa Zygmunta K. przeciwko tej Spółdzielni o sprostowanie treści protokołu powypadkowego.
Zdaniem wnoszącego kasację zaskarżony wyrok narusza przepis prawa materialnego - § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 1998 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz sposobu ich dokumentowania a także zakresu informacji zamieszczonych w rejestrze wypadków przy pracy
(Dz.U. Nr 115, poz. 744) poprzez przyjęcie, że zdarzenie z dnia 16 lutego 1999 r. jest
wypadkiem przy pracy.
W kasacji zażądano zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa w
całości lub o uchylenia tego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego
rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji podano, że nie kwestionuje ona, iż powód
upadł podczas wchodzenia na samochód. Zdaniem wnoszącego kasację powód,
który nie poinformował o tym zdarzeniu przełożonego i pracował jeszcze przez 4
godziny po upadku, dopuścił się tym samym uchybienia formalnego trybu zgłaszania
wypadków przy pracy. Ponadto, według autora kasacji, ponieważ powód udał się do
lekarza następnego dnia po urazie – nie można wykluczyć, że doznał urazu ciała
„poza godzinami pracy”.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Zaskarżonym wyrokiem Sąd drugiej instancji oddalił apelację pozwanej Spółdzielni od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 1999 r. W wyroku tym Sąd Rejonowy, po przeprowadzeniu dowodu z zeznań 5 świadków sprostował protokół powypadkowy nr 004/1999 sporządzony przez pozwaną Spółdzielnię w dniu 12 marca
1999 r. i ustalił, że zdarzenie z dnia 16 lutego 1999 r. jest wypadkiem przy pracy. W
uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy powołał art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r.
o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst:
Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) i po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego uznał, że powód uległ w dniu 16 lutego 1999 r. wypadkowi przy pracy w
rozumieniu tego przepisu. Sąd pierwszej instancji przeanalizował także fakt, iż powód dopiero następnego dnia zgłosił się do lekarza.
Sąd drugiej instancji podzielił w całości ustalenia Sądu pierwszej instancji. Sąd
Okręgowy podkreślił, że wnoszący apelację nie kwestionuje ustaleń, iż powód podczas pracy (załadunku towarów na samochód) spadł z naczepy samochodu i zwrócił
uwagę, że pozwana Spółdzielnia nie kwestionuje także, iż wypadek jakiemu uległ
powód nosi cechy wypadku przy pracy w rozumieniu art. 6 ustawy o świadczeniach z
tytułu wypadków przy pracy. Kasacja jest środkiem ściśle prawnym, który musi odpowiadać warunkom przepisanym dla pisma procesowego. Kasacja, jak w niniejszej
sprawie, oparta na pierwszej z przesłanek przewidzianych w art. 3931 KPC powinna
wskazać na czym polegało naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie Sąd drugiej instancji zastosował jedynie art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy. Ten przepis prawa materialnego miał podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia roszczenia powoda. Kasacja nie zarzuca wyrokowi Sądu
Okręgowego ani niewłaściwego zastosowania art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975
r., ani też błędnej interpretacji tego przepisu.
Oparcie kasacji na zarzucie naruszenia przez Sąd Okręgowy § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 1998 r. w sprawie ustalania okoliczności i
przyczyn wypadków przy pracy.... (Dz.U. Nr 115, poz. 744) wydaje się wręcz nieporozumieniem. Przepisy tego rozporządzenia nie miały zastosowania w postępowaniu
sądowym. Są to przepisy wydane z mocy delegacji zawartej w art. 237 § 1 pkt 1 KP o
charakterze instrukcyjnym dla pracodawcy. Ubocznie Sąd Najwyższy zauważa, że
zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że § 1 tego rozporządzenia ma jedynie charakter instrukcyjny i brak poinformowania przełożonego
bezpośrednio po wypadku nie pozbawia pracownika lub pozostałej po nim rodziny
prawa dochodzenia ustalenia, że zdarzenie miało charakter wypadku przy pracy w
rozumieniu art. 6 ustawy wypadkowej, nawet po upływie dłuższego czasu od zdarzenia.
Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.