Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 67/97 Generato dall'IA

Court held that naming a contract 'service agreement' does not prevent it from being classified as an employment contract under Polish law.

Numero d'incarto II UKN 67/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal regarding a worker's injury claim. The lower courts established that despite the parties labeling their agreements as 'service contracts,' the worker was subject to subordination and received fixed monthly wages, fulfilling all elements of an employment relationship. The Court ruled that the parties' subjective designation of the contract does not override the objective legal criteria defining an employment relationship.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 11 KP; Art. 22 KP: The subjective designation of a contract as a service agreement does not preclude its qualification as an employment contract if the relationship objectively meets the statutory requirements of subordination and personal work performance.

Parole chiave

Generato dall'IA
employment contract service contract subordination casation appeal work injury objective criteria party autonomy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 11 Kodeksu pracy
wnosić, że jest to art. 11 KP.Skarżący kwestionuje ustalenia Sądu w przedmiocie sposobu
Art. 22 Kodeksu pracy
pozwanej, spełnia wszystkie typologiczne cechy stosunku pracy określone w art. 22 KP.
Art. 393 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
Kierując się powyższymi motywami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 39312

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 kwietnia 1997 r.

II UKN 67/97

Nazwanie umowy przez strony "umową zlecenia" nie stanowi przeszkody do jej

zakwalifikowania jako umowy o pracę.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Barbara Wagner

(sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 1997 r. sprawy z powództwa

Edwarda G. przeciwko Zakładowi Budowlano-Montażowemu "P." w N. - Mirosław P. o

sprostowanie protokołu powypadkowego i ustalenie, na skutek kasacji pozwanego od wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 7 listopada

1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Edward G. pozwem z dnia 19 czerwca 1996 r. wnosił o ustalenie, że wypadek

jakiemu uległ w dniu 10 marca 1994 r. wykonując na polecenie pracodawcy Zakładu

Budowlano - Montażowego "P.” w N. pracę na terenie [...] Fabryki Drożdży w W., był

wypadkiem przy pracy.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o jego oddalenie. Mirosław P.

twierdził, że powód nie był pracownikiem, gdyż w okresie pobierania zasiłku dla

bezrobotnych wykonywał proste prace budowlane na podstawie odnawianych, miesięcznych

umów zlecenia. Nadto, powód ponosi wyłączną winę za wypadek w dniu 10 marca 1994 r.

Będąc w tym dniu zatrudnionym przy skuwaniu posadzki samowolnie opuścił miejsce pracy,

bez potrzeby wchodząc na podest roboczy podnośnika dźwigu budowlanego.

Sąd Rejonowy w Kluczborku wyrokiem z dnia 10 września 1996 r. [...] ustalił, że

pozwany Zakład Budowlano - Montażowy Mirosława P. w N. oraz powoda Edwarda G.

łączyła umowa o pracę na czas określony od 5 listopada 1993 r. do 29 marca 1994 r. "w

pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 250 zł miesięcznie, powód był zatrudniony

na stanowisku pomocnika murarza”, sprostował protokół ustalenia okoliczności i przyczyn

wypadku nr 1/1994 r. sporządzony przez stronę pozwaną w dniu 22 marca 1994 r. w pkt 1

wpisując w rubryce " zawód wykonywany” w miejsce wyrazów : "staż pracy na stanowisku z

przerwami trzech miesięcy zgodnie z umową zlecenia” wpisem - "na umowie o pracy na czas

określony od 5 listopada 1993 r. do 29 marca 1994 r. ”. W pozostałym zakresie powództwo

oddalił .

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, że Edward G. wykonywał

osobiście w warunkach podporządkowania prace pomocnika murarza świadcząc je

codziennie w godzinach od 7 do 15, otrzymywał wynagrodzenie płatne miesięcznie w stałych

terminach, którego odbiór potwierdzał podpisem na listach płac. Nie odpowiadał za wynik

pracy, lecz za staranne jej świadczenie. W dniu 10 marca 1994 r. około godziny 8,30 powód

opuścił stanowisko pracy bez zgody przełożonego wchodząc na podest roboczy przenośnika

WBT w celu wypalenia papierosa. Operator dźwigu, po wydaniu okrzyku ostrzegawczego,

uruchomił urządzenie. Zauważywszy powoda usiłował zatrzymać windę, ale okazało się to

niemożliwe ze względu na awarię stycznika. W rezultacie upadku z kosza windy powód

doznał obrażeń, w wyniku czego orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji do Spraw Inwalidztwa

i Zatrudnienia w O. z dnia 28 listopada 1995 r. został zaliczony do II grupy inwalidów.

Oddalając powództwo w części dotyczącej żądania ustalenia, że wypadnięcie

Edwarda G. z kosza windy było wypadkiem przy pracy, Sąd wziął pod uwagę fakt, iż

okoliczność ta jest bezsporna i niekwestionowana przez pozwanego.

W apelacji od tego wyroku strona pozwana podnosząc zarzuty naruszenia prawa

materialnego, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla

rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w

sprawie materiału, wniosła o jego zmianę przez oddalenie powództwa lub uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji . Mirosław P. twierdził w

szczególności, że Sąd błędnie zakwalifikował umowy zawierane z powodem jako umowy o

pracę. Określenie w każdej z umów zlecenia sposobu wypłaty wynagrodzenia - "po

przedłożeniu rachunku” oraz wynikająca z ich treści możliwość wykonywania pracy przez

zastępcę, za zgodą podmiotu zatrudniającego, dowodzą zgodnego zamiaru stron zawarcia

umowy tego rodzaju nie zaś umowy o pracę. Staranne działanie jest cechą nie tylko stosunku

pracy, ale także stosunku zlecenia. Ustalając, że strony zawarły umowę o pracę, Sąd nie

uszanował autonomii woli kontrahentów.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu wyrokiem z dnia 7

listopada 1996 r. [...], w pełni podzielając ustalenia i ich ocenę oraz kwalifikacje prawną

dokonane przez Sąd I instancji, oddalił apelację.

Mirosław P. zaskarżył powyższy wyrok kasacją z dnia 24 grudnia 1996 r. wskazując

jako jej podstawy naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego. Nie podał jednak

konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd. Z uzasadnienia kasacji można

wnosić, że jest to art. 11 KP.Skarżący kwestionuje ustalenia Sądu w przedmiocie sposobu

wypłaty wynagrodzenia i podporządkowania powoda w procesie świadczenia pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art.11 KP nawiązanie stosunku pracy wymaga zgodnego oświadczenia woli

pracownika i pracodawcy. Sąd I instancji ustalił, zaś Sąd II instancji ustalenie to uznał za

prawidłowe, że stosunek prawny, w ramach którego powód świadczył pracę na rzecz strony

pozwanej, spełnia wszystkie typologiczne cechy stosunku pracy określone w art. 22 KP.

Kwalifikacja umów zawieranych przez Edwarda G. i Zakład Budowlano - Montażowy "P.”

jako umowy o pracę na czas określony, mimo ich nazwania umowami zlecenia, nie narusza

powołanego przepisu.

Co do zarzutu naruszenia prawa procesowego - nie został on przez skarżącego

skonkretyzowany. Nie jest więc możliwa kontrola jego zasadności. Kasacja w tej części jest

jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Gdyby nawet potraktować jako zarzut

podniesione w skardze kasacyjnej zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd II instancji

dowodu z zeznań Mirosława P., to uchybienie takie nie miałoby wpływu na wynik sprawy.

Kierując się powyższymi motywami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 39312

KPC, orzekł jak w sentencji.