Court held that naming a contract 'service agreement' does not prevent it from being classified as an employment contract under Polish law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal regarding a worker's injury claim. The lower courts established that despite the parties labeling their agreements as 'service contracts,' the worker was subject to subordination and received fixed monthly wages, fulfilling all elements of an employment relationship. The Court ruled that the parties' subjective designation of the contract does not override the objective legal criteria defining an employment relationship.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 11 KP; Art. 22 KP: The subjective designation of a contract as a service agreement does not preclude its qualification as an employment contract if the relationship objectively meets the statutory requirements of subordination and personal work performance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 25 kwietnia 1997 r.
II UKN 67/97
Nazwanie umowy przez strony "umową zlecenia" nie stanowi przeszkody do jej
zakwalifikowania jako umowy o pracę.
Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Barbara Wagner
(sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 1997 r. sprawy z powództwa
Edwarda G. przeciwko Zakładowi Budowlano-Montażowemu "P." w N. - Mirosław P. o
sprostowanie protokołu powypadkowego i ustalenie, na skutek kasacji pozwanego od wyroku
Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 7 listopada
1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Edward G. pozwem z dnia 19 czerwca 1996 r. wnosił o ustalenie, że wypadek
jakiemu uległ w dniu 10 marca 1994 r. wykonując na polecenie pracodawcy Zakładu
Budowlano - Montażowego "P.” w N. pracę na terenie [...] Fabryki Drożdży w W., był
wypadkiem przy pracy.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o jego oddalenie. Mirosław P.
twierdził, że powód nie był pracownikiem, gdyż w okresie pobierania zasiłku dla
bezrobotnych wykonywał proste prace budowlane na podstawie odnawianych, miesięcznych
umów zlecenia. Nadto, powód ponosi wyłączną winę za wypadek w dniu 10 marca 1994 r.
Będąc w tym dniu zatrudnionym przy skuwaniu posadzki samowolnie opuścił miejsce pracy,
bez potrzeby wchodząc na podest roboczy podnośnika dźwigu budowlanego.
Sąd Rejonowy w Kluczborku wyrokiem z dnia 10 września 1996 r. [...] ustalił, że
pozwany Zakład Budowlano - Montażowy Mirosława P. w N. oraz powoda Edwarda G.
łączyła umowa o pracę na czas określony od 5 listopada 1993 r. do 29 marca 1994 r. "w
pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 250 zł miesięcznie, powód był zatrudniony
na stanowisku pomocnika murarza”, sprostował protokół ustalenia okoliczności i przyczyn
wypadku nr 1/1994 r. sporządzony przez stronę pozwaną w dniu 22 marca 1994 r. w pkt 1
wpisując w rubryce " zawód wykonywany” w miejsce wyrazów : "staż pracy na stanowisku z
przerwami trzech miesięcy zgodnie z umową zlecenia” wpisem - "na umowie o pracy na czas
określony od 5 listopada 1993 r. do 29 marca 1994 r. ”. W pozostałym zakresie powództwo
oddalił .
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, że Edward G. wykonywał
osobiście w warunkach podporządkowania prace pomocnika murarza świadcząc je
codziennie w godzinach od 7 do 15, otrzymywał wynagrodzenie płatne miesięcznie w stałych
terminach, którego odbiór potwierdzał podpisem na listach płac. Nie odpowiadał za wynik
pracy, lecz za staranne jej świadczenie. W dniu 10 marca 1994 r. około godziny 8,30 powód
opuścił stanowisko pracy bez zgody przełożonego wchodząc na podest roboczy przenośnika
WBT w celu wypalenia papierosa. Operator dźwigu, po wydaniu okrzyku ostrzegawczego,
uruchomił urządzenie. Zauważywszy powoda usiłował zatrzymać windę, ale okazało się to
niemożliwe ze względu na awarię stycznika. W rezultacie upadku z kosza windy powód
doznał obrażeń, w wyniku czego orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji do Spraw Inwalidztwa
i Zatrudnienia w O. z dnia 28 listopada 1995 r. został zaliczony do II grupy inwalidów.
Oddalając powództwo w części dotyczącej żądania ustalenia, że wypadnięcie
Edwarda G. z kosza windy było wypadkiem przy pracy, Sąd wziął pod uwagę fakt, iż
okoliczność ta jest bezsporna i niekwestionowana przez pozwanego.
W apelacji od tego wyroku strona pozwana podnosząc zarzuty naruszenia prawa
materialnego, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla
rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w
sprawie materiału, wniosła o jego zmianę przez oddalenie powództwa lub uchylenie i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji . Mirosław P. twierdził w
szczególności, że Sąd błędnie zakwalifikował umowy zawierane z powodem jako umowy o
pracę. Określenie w każdej z umów zlecenia sposobu wypłaty wynagrodzenia - "po
przedłożeniu rachunku” oraz wynikająca z ich treści możliwość wykonywania pracy przez
zastępcę, za zgodą podmiotu zatrudniającego, dowodzą zgodnego zamiaru stron zawarcia
umowy tego rodzaju nie zaś umowy o pracę. Staranne działanie jest cechą nie tylko stosunku
pracy, ale także stosunku zlecenia. Ustalając, że strony zawarły umowę o pracę, Sąd nie
uszanował autonomii woli kontrahentów.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu wyrokiem z dnia 7
listopada 1996 r. [...], w pełni podzielając ustalenia i ich ocenę oraz kwalifikacje prawną
dokonane przez Sąd I instancji, oddalił apelację.
Mirosław P. zaskarżył powyższy wyrok kasacją z dnia 24 grudnia 1996 r. wskazując
jako jej podstawy naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego. Nie podał jednak
konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd. Z uzasadnienia kasacji można
wnosić, że jest to art. 11 KP.Skarżący kwestionuje ustalenia Sądu w przedmiocie sposobu
wypłaty wynagrodzenia i podporządkowania powoda w procesie świadczenia pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według art.11 KP nawiązanie stosunku pracy wymaga zgodnego oświadczenia woli
pracownika i pracodawcy. Sąd I instancji ustalił, zaś Sąd II instancji ustalenie to uznał za
prawidłowe, że stosunek prawny, w ramach którego powód świadczył pracę na rzecz strony
pozwanej, spełnia wszystkie typologiczne cechy stosunku pracy określone w art. 22 KP.
Kwalifikacja umów zawieranych przez Edwarda G. i Zakład Budowlano - Montażowy "P.”
jako umowy o pracę na czas określony, mimo ich nazwania umowami zlecenia, nie narusza
powołanego przepisu.
Co do zarzutu naruszenia prawa procesowego - nie został on przez skarżącego
skonkretyzowany. Nie jest więc możliwa kontrola jego zasadności. Kasacja w tej części jest
jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Gdyby nawet potraktować jako zarzut
podniesione w skardze kasacyjnej zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd II instancji
dowodu z zeznań Mirosława P., to uchybienie takie nie miałoby wpływu na wynik sprawy.
Kierując się powyższymi motywami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 39312
KPC, orzekł jak w sentencji.