Social security court dismisses appeal for inactivity when agency issued and paid decision but failed to serve it.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal challenging the social security agency's inaction regarding the non-service of benefit decisions. Although the agency had issued and executed the decisions, the applicant argued that failure to serve them constituted procedural inaction. The court ruled that judicial review for inaction is unavailable when the agency has already fulfilled its statutory duty to issue and execute the decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 23 ust. 1 i 3 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych; art. 4779 § 4 KPC: An appeal for inaction is inadmissible if the social security agency has issued and executed the decision, as the remedy lies solely in administrative execution requests.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 24 września 2001 r.
II UKN 560/00
Odwołanie do sądu w związku z bezczynnością organu rentowego (art.
4779 § 4 KPC) podlega odrzuceniu, gdy organ rentowy wydał i wykonał decyzję,
a jedynie nie doręczył jej zainteresowanemu.
Przewodniczący SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk
(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2001 r. sprawy z wniosku
Zofii W., z udziałem Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Poszkodowanych przez
Zakład Ubezpieczeń Społecznych, przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w Ł. o zobowiązanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wydania decyzji, na skutek kasacji Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Poszkodowanych
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z
dnia 30 maja 2000 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
u c h y l i ć zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 22 listopada 1999 r. [...] i odwołanie odrzucić.
Uzasadnienie
Wnioskodawczyni Zofia W. wniosła 22 odwołania na bezczynność Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w Ł. twierdząc, że organ rentowy w latach 1981
- 1995 nie doręczał jej kolejnych decyzji w przedmiocie podwyższenia i waloryzacji
świadczeń.
Wyrokiem z dnia 22 listopada 1999 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że w spornym okresie organ rentowy wydawał każdorazowo decyzje dotyczące podwyższenia i waloryzacji
świadczeń i wypłacał wnioskodawczyni podwyższone świadczenia.
Apelacja wnioskodawczyni od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu
Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 30 maja 2000
r. [...]. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez
Sąd pierwszej instancji i uznał rozstrzygnięcie za prawidłowe.
Wyrok ten zaskarżyła kasacją wnioskodawczyni wskazując jako podstawę kasacji naruszenie przepisów postępowania - art. 109 § 1 i art. 46 KPA w związku z art.
95 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich
rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.). Naruszenie tych przepisów polega na tym, że
decyzje organu rentowego nie zostały doręczone na piśmie za zwrotnym poświadczeniem odbioru. W związku z tymi zarzutami wnioskodawczyni wniosła o uchylenie
zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i
przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi równorzędnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie jest dopuszczalne żądanie w drodze sądowej prawidłowego doręczenia
decyzji organu rentowego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 listopada
1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) a także art. 4779 § 4 KPC odwołanie przysługuje od
decyzji organu rentowego oraz w przypadku, gdy organ rentowy nie wydał decyzji w
terminie dwóch miesięcy licząc od dnia zgłoszenia roszczenia. Odwołanie w związku
z bezczynnością przysługuje tylko wówczas, gdy żądanie zostało zgłoszone w organie rentowym i nie zostało w terminie załatwione. Nie przysługuje natomiast odwołanie na to, że organ rentowy nie wydał decyzji w sprawie, w której przepisy zobowiązują go do działania z urzędu (np. waloryzacji świadczeń). W takim przypadku zainteresowany musi zgłosić w organie rentowym żądanie wykonania ustawowego obowiązku i od daty tego zgłoszenia biegnie dwumiesięczny termin do wydania decyzji.
W 22 odwołaniach wnioskodawczyni nie powołuje się na to, że jakiekolwiek jej
roszczenie zgłoszone w organie rentowym nie zostało w dwumiesięcznym terminie
załatwione decyzją. Zarzuty podniesione w tych odwołaniach sprowadzają się do
tego, że decyzje wydawane przez organ rentowy z urzędu nie zostały jej doręczone.
W sytuacji, gdy organ rentowy wydał z urzędu decyzję i decyzję tą wykonał, nie jest
dopuszczalne wniesienie w trybie art. 4779 § 4 KPC odwołania do sądu na bezczyn-
ność tego organu tylko z tej przyczyny, że decyzja nie została zainteresowanemu
doręczona. Doręczenie decyzji ma wpływ na bieg terminu do wniesienia odwołania i
kwestia uchybień w tym zakresie powinna być brana pod uwagę przy badaniu terminowości wniesienia odwołania od decyzji podwyższającej świadczenie. Ponieważ
wszystkie odwołania wnioskodawczyni dotyczą jedynie bezczynności organu rentowego, należało uznać, że droga sądowa w tej sprawie jest niedopuszczalna. Odwołanie podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 KPC.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39316 KPC uchylił oba wyroki i odwołanie odrzucił.