Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 540/98 Generato dall'IA

Social security contribution base rate cannot be equated to pension base rate index under Polish law.

Numero d'incarto II UKN 540/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Dionizio S. against the Social Insurance Fund regarding his pension calculation. The court clarified that the percentage rate used to determine social security contribution bases is legally distinct from the percentage rate used to calculate pension bases. Consequently, the lower court correctly established the pension base based on actual earnings ratios rather than the higher contribution rate declared by the employer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 ust. 5 pkt 3 ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent; § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.: The percentage indicator for the social security contribution base cannot be identified with the percentage indicator for the pension base, as they are regulated by separate legal acts and serve different calculation purposes.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions pension base calculation contribution rate index pension rate index separate legal acts cassation appeal Social Insurance Fund

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw
330 ze zm.) nie może być identyfikowany ze wskaźnikiem podstawy wymiaru emerytury (art. 7 ust.
§ 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 23 marca 1999 r.

II UKN 540/98

Procentowy wskaźnik podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, ustalony w relacji do przeciętnego wynagrodzenia (§ 9 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia

społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego

(jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.) nie może być identyfikowany ze wskaźnikiem podstawy wymiaru emerytury (art. 7 ust. 5 pkt 3 ustawy z

dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze

zm.).

Przewodniczący: SSN Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski

(sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 1999 r. sprawy z wniosku

Dionizego S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o

wysokość emerytury, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z dnia 19 maja 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie uwzględnił odwołanie Dionizego S. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 21 sierpnia 1996 r. w ten sposób, że podwyższył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury wnioskodawcy

do 212,5% za lata 1991-1994 i przyznał prawo do wyrównania świadczenia od 1

sierpnia 1996 r.

Apelację od powyższego wyroku wniósł zarówno organ rentowy, domagając

się przyjęcia do podstawy wymiaru emerytury dochodu stanowiącego w latach 19891994 podstawę wymiaru składek ubezpieczeniowych i przyjęcia wskaźnika podstawy

w wysokości 183,35%, jak również wnioskodawca, domagając się ustalenia na zasadach ogólnych podstawy wymiaru emerytury za okres od 1 stycznia 1991 r. do 20

marca 1992 r.

Wyrokiem z dnia 19 maja 1998 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Warszawie uwzględnił apelację organu rentowego, oddalając odwołanie wnioskodawcy od zaskarżonej decyzji, zaś apelację wnioskodawcy oddalił. Sąd

drugiej instancji stwierdził, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury oblicza się dla całego okresu, z jakiego liczona jest podstawa, a tym okresem są lata

1989-1994, w których stosunek wynagrodzenia pracownika do rocznego przeciętnego wynagrodzenia oscylował od 162,21% do 196,05%, nie mógł więc wynieść

212,5%. Ta ostatnia kwota to deklarowana wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, odprowadzanej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, w którym wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku radcy Ambasady Polskiej w S. i na taką

składkę wyraził zgodę. Zgoda jednak na składkę w danej wysokości nie jest równoznaczna ze wskazaniem wysokości podstawy emerytury, a zatem organ rentowy

podstawę tę ustalił prawidłowo. Natomiast żądanie przez wnioskodawcę ustalenia

emerytury na zasadach ogólnych za okres od 1 stycznia 1991 r. do 20 marca 1992 r.

nie jest trafne, skoro w pisemnym oświadczeniu wyraził on bez zastrzeżeń zgodę na

odprowadzanie składki ubezpieczeniowej w wysokości proponowanej przez

Ministerstwo Spraw Zagranicznych, przy czym kwestii tej nie podnosił w swoim odwołaniu od zaskarżonej decyzji organu rentowego.

Kasacja wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego zarzuca naruszenie § 7

i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego

(jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 63, poz. 330 ze zm.).

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona. Wysokość składki na ubezpieczenie społeczne i

wysokość podstawy wymiaru emerytury to dwie odrębne kwestie, regulowane różnej

rangi odrębnymi aktami prawnymi. Podstawę wymiaru emerytury ustala się w oparciu

o art. 7 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz.

450 ze zm.). Ustęp 5 tego przepisu nakazuje w celu obliczenia podstawy wymiaru

emerytury lub renty zsumować wynagrodzenia i dochody stanowiące podstawę wymiaru składek w okresie każdego z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych, następnie obliczyć stosunek każdej z tych sum wynagrodzeń lub dochodów

do kwoty rocznej przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonej za dany rok kalendarzowy,

wyrażając go w procentach, następnie zaś obliczyć średnią arytmetyczną tych procentów, która stanowi wskaźnik podstawy wymiaru emerytury lub renty (ograniczony

jednak do 250%), po czym mnoży się przez ten wskaźnik kwotę, stanowiącą podstawę ostatnio przeprowadzonej waloryzacji, zwanej dalej kwotą bazową. W aktach sądowych znajduje się zestawienie wynagrodzenia wypłaconego wnioskodawcy w latach 1989-1994, roczne przeciętne wynagrodzenie oraz procentowy stosunek tych

wynagrodzeń i z zestawienia tego wynika, że wnioskodawca zarabiał od 162,21 % do

196,05% przeciętnego wynagrodzenia w poszczególnych latach i ani jednostkowo,

ani tym bardziej średnio za cały ten okres nie osiągnęło ono nigdy 212,5% wynagrodzenia przeciętnego.

Na podstawie zaś innego, niższej rangi aktu prawnego (rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.) ustala się podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne. W przypadku wnioskodawcy, jako zatrudnionego za granicą,

składkę taką stanowi kwota zadeklarowana przez zakład pracy, nie niższa od przeciętnego wynagrodzenia; wnioskodawca wyraził zgodę, aby było to 212,5%. Jest to

wysokość składki, a nie podstawa wymiaru emerytury.

Sąd Najwyższy podziela zatem w całej rozciągłości wywody Sądu drugiej instancji i nie dopatruje się w wyroku tego Sądu naruszenia prawa materialnego. Stanowisko Sądu Apelacyjnego oparte jest też na wynikającym z dokumentów płacowych stanie faktycznym, który wobec braku zarzutu naruszenia prawa procesowego

jest dla Sądu Najwyższego wiążący.

Tym samym Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do

uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.