Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 523/98 Generato dall'IA

Work accident claim dismissed because disease symptoms appeared significantly after one workday, violating suddenness requirement.

Numero d'incarto II UKN 523/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal regarding a claim to recognize a work accident and correct the accident protocol. The lower court rejected the claim because the plaintiff's back pain and subsequent Becker's cyst developed weeks after an alleged knee injury, which medical experts stated could not result from a single acute event. The court held that for an injury to qualify as a work accident, its disease consequences must manifest within one workday; a significant delay excludes the suddenness required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 KPC; Art. 6 ust. 1 ustawy wypadkowej: A work accident is a sudden event caused by an external factor occurring during work, but its disease consequences must appear within one workday to qualify.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident suddenness requirement disease manifestation Becker's cyst one workday rule medical opinion cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 KPC
Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, które wyznaczyły kasacyjne zarzuty naruszenia przepisów postępowania art.
Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych
Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego art. 6 ustawy z dnia 2 czerwca 1975 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 18 marca 1999 r.

II UKN 523/98

Nie jest wypadkiem przy pracy zdarzenie, którego następstwa chorobowe występują po okresie znacznie przekraczającym jedną dniówkę roboczą.

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 199 r. sprawy z powództwa

Ryszarda U. przeciwko Rejonowemu Związkowi Spółek Wodnych w J. o sprostowanie protokołu powypadkowego i uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, na skutek

kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 24 kwietnia 1998 r. [...]

1. o d d a l i ł kasację,

2. nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie wyrokiem z

dnia 24 kwietnia 1998 r. oddalił apelację powoda Ryszarda U. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Jaśle z dnia 20 lutego 1998 r. [...] oddalającego powództwo o

sprostowanie protokołu powypadkowego i uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy.

W sprawie tej Sąd Rejonowy po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania za prawdziwe twierdzeń powoda, iż w dniu 2 września 1997 r. uległ on wypadkowi przy pracy. W tym dniu powód ze względu na ból w plecach zwolnił się ze świadczenia pracy, nie podając

współpracownikom ani przełożonemu, że przyczyną przerwania pracy było potknięcie

się i uraz kolana, który w odczuciu powoda był następstwem wypadku przy pracy.

Wątpliwości dotyczące wersji powoda wynikały również z błędnego wskazania przezeń innego miejsca zdarzenia, aniżeli miejsce wykonywania pracy w dniu 2 września

1997 r. Także biegli w wydanych opiniach stwierdzili, że jednorazowy uraz stawu ko-

lanowego nie mógł być przyczyną rozpoznanego schorzenia powoda (torbieli Backera), które powstaje w wyniku wielokrotnego drażnienia stawu wskutek nadmiernego

wysiłku lub też w następstwie powtarzających się na przestrzeni dłuższego czasu

drobnych urazów stawu kolanowego. Wykluczało to możliwość uznania tego schorzenia za skutek wypadku przy pracy, które jest zdarzeniem nagłym.

Kasacja powoda została oparta na zarzutach naruszenia przepisów art. 3 § 2 i

233 § 1 KPC w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - przez mało wnikliwe i

dowolne rozważenie materiału dowodowego, skoro niektórzy świadkowie podczas

pierwszorazowego postępowania przed Sądem Rejonowym zeznali, że widzieli poślizgnięcie się powoda, po którym utykał na nogę i przerwał w dniu 2 września 1996 r.

pracę z powodu dolegliwości bólowych, a zmiana ich zeznań była wynikiem presji

pozwanego pracodawcy. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego art. 6 ustawy z dnia 2 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadku przy pracy i

chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa wypadkowa) - przez przyjęcie, że uraz stawu kolanowego

nie jest wypadkiem przy pracy, podczas gdy biegli z Katedry Medycyny Sądowej [...]

UJ w K. uznali, że zdarzenie z dnia 2 września 1996 r. należało uznać za ostateczny

czynnik sprawczy tzw. torbieli Backera.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, które wyznaczyły kasacyjne zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 3

§ 2 i 233 § 1 KPC, a także zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 6 ustawy wypadkowej. Z przytoczonych podstaw kasacyjnych nie podlegał rozważeniu zarzut

naruszenia art. 3 § 2 KPC, albowiem obowiązująca procedura cywilna nie zawiera

takiej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, która została skreślona przy ostatniej

nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego. Chybiony okazał się zarzut „niewszechstronnego i dowolnego rozważenia materiału dowodowego”, jeżeli zważyć, że

w sprawie dwukrotnie było prowadzone pierwszoinstancyjne postępowanie dowodowe, które przekreśliło niejasne i sprzeczne twierdzenia powoda oraz niektórych

świadków co do przyczyn i miejsca zdarzenia w dniu 2 września 1996 r., jakie miało u

niego wywołać schorzenie ujawnione dopiero w ostatniej dekadzie września 1996 r.

W zebranym materiale dowodowym nie znalazła potwierdzenia podawana przez po-

woda wersja zdarzenia, że w dniu 2 września 1996 r. doznał on urazu kolana przy

wykonywaniu pracy i we wskazanym przez niego miejscu pracy. W tym dniu powód

zwolnił się z pracy z powodu bólu w plecach i z tego tytułu korzystał z 5 dniowego

zwolnienia lekarskiego pracy. Następnie pracował do 20 września i dopiero w dniu 22

września 1996 r. zgłosił się do przychodni chirurgicznej, a następnie był leczony chirurgicznie podczas pobytu szpitalnego. Na tle takich okoliczności faktycznych Sąd

drugiej instancji trafnie ocenił treść opinii lekarzy z Katedry Medycyny Sądowej [...]

UJ z dnia 25 listopada 1997 r., którzy wyjaśnili, że schorzenie powoda nie mogło być

wynikiem pojedynczego urazu kolana, ponieważ tego rodzaju jednostka chorobowa

ujawnia się wskutek wielokrotnego drażnienia stawu kolanowego przez nadmierny

wysiłek lub drobne urazy powtarzające się na przestrzeni dłuższego czasu. Według

tego stanowiska, gdyby potwierdziły się wielokrotne drobniejsze urazy powoda w

czasie wykonywania pracy, to jego zachorowanie w trzy tygodnie później (od daty

wskazanego przezeń zdarzenia wypadkowego) można by kwalifikować jako „chorobę

zawodową”, będącą skutkiem wielokrotnych urazów w pracy. Oceniając walor

prawny uzyskanej opinii Sąd drugiej instancji nie naruszył art. 6 ust. 1 ustawy wypadkowej, który pozwala uznać za wypadek przy pracy nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w związku z wykonywaniem pracy zawodowej,

albowiem ujawnienie się w dniu 22 września 1996 r. powypadkowych następstw

urazu kolana w dniu 2 września 1996 r. (i to według niepotwierdzonej wersji powoda)

nie spełnia warunku nagłości zdarzenia, jeżeli jego ewentualne następstwa chorobowe występują w okresie znacznie przekraczającym jedną dniówkę roboczą.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił kasację na podstawie art.

39312 KPC, uznając, że nieuzasadnione polemiczne zarzuty kasacji nie dały podstaw

do uwzględnienia wniosków skarżącego.