Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 51/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in social security case where disputed benefit value is under 5000 zlotys.

Numero d'incarto II UKN 51/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by Piotr K. against a lower court ruling on his disability pension. The applicant argued for a higher disability group and salary recalculation, but the Social Security Office deemed the appeal inadmissible because the annual monetary difference fell below the 5000 zloty threshold. Consequently, the court held that the appeal was procedurally barred under the Civil Procedure Code due to the low value of the subject matter.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 pkt 1 KPC; Art. 393 § 5 KPC: In social security benefit cases, a cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter is lower than five thousand zlotys.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility social security benefits disability pension recalculation value of subject matter Civil Procedure Code procedural bar monetary threshold

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 § 1 pkt 1 KPC
przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 pkt 1 KPC).
art. 393 § 5 KPC
przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 pkt 1 KPC).
art. 393 § 8 KPC
przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 pkt 1 KPC).
art. 392 § 1 KPC
(art. 392 § 1 KPC), ale postępowanie kasacyjne nie jest zwykłym postępowaniem
art. 22 KPC

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r.

II UKN 51/96

Sprawa o przyznanie wyższej grupy inwalidzkiej jest sprawą o świadczenie,

w której dopuszczalność kasacji podlega ograniczeniu ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 pkt 1 KPC).

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 1997 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Piotra K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w K. o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej wypadkowej, na

skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8

października 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

odrzucić kasację

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z

dnia 22 stycznia 1996 r. [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy Piotra K. od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w K. z dnia 15 grudnia 1993 r.,

odmawiającej wnioskodawcy podwyższenia wypadkowej renty inwalidzkiej pobieranej

według trzeciej grupy inwalidzkiej do wymiaru przysługującego inwalidom drugiej grupy,

jak też od decyzji z dnia 25 kwietnia 1994 r., odmawiającej zainteresowanemu

przeliczenia świadczenia według zarobków z lat 1966-1968. Sąd Wojewódzki na

podstawie opinii biegłych lekarzy specjalistów - internisty, neurologa i otolaryngologa

ustalił bowiem, że jako inwalida pierwszej grupy z ogólnego stanu zdrowia, jest Piotr K.

"jedynie" inwalidą trzeciej grupy z wypadku przy pracy, któremu uległ w 1964 r. Sąd

Wojewódzki stwierdził również, że nie jest obecnie możliwe ustalenie wysokości

wynagrodzenia za pracę pobieranego przez wnioskodawcę w latach 1964 - 1969.

Rewizję wnioskodawcy od tego orzeczenia oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, który w motywach wyroku z dnia 8 października

1996 r. [...] podzielił ustalenia faktyczne poczynione w wyroku pierwszoinstancyjnym i

zgodził się z ich prawną kwalifikacją.

W kasacji od tego wyroku, wniesionej w dniu 5 listopada 1996 r., wnioskodawca

zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie w postaci odmówienia mu inwalidztwa wypadkowego przynajmniej drugiej

grupy, jak też przyjęcia rzekomej niemożliwości ustalenia wysokości jego zarobków w

latach 1964-1969. Poza tym wnioskodawca twierdzi o naruszeniu przepisów

postępowania, wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym zarówno

na odmowie poddania go obserwacji w Szpitalu Górniczym w S. w celu wydania opinii,

czy z tytułu wypadku przy pracy jest inwalidą trzeciej, czy drugiej grupy, jak też na

zaniechaniu powołania biegłego z zakresu księgowości płacowej, który znając specyfikę

wynagradzania za pracę w "E." w latach 1964-1969 mógłby swoją opinią zastąpić

brakujące zaświadczenie pracodawcy o wysokości zarobków osiąganych wówczas

przez skarżącego.W oparciu o powyższe zarzuty wnoszący kasację domagał się

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania z zaleceniem uzupełnienia postępowania dowodowego,

względnie zmiany zaskarżonego wyroku w taki sposób, że "uznaje się inwalidztwo

skarżącego w ramach II grupy z wypadku przy pracy i ustala się wysokość jego

wynagrodzenia za pracę z lat 1964-69 w oparciu o zebrany materiał dowodowy".

Odpowiadając na kasację w dniu 22 listopada 1996 r., organ rentowy wniósł o jej

odrzucenie na podstawie art. 3935 KPC, jako niedopuszczalnej w świetle art. 393 pkt 1

KPC, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5000 zł. Jedynie z tzw.

ostrożności procesowej organ rentowy wnosił alternatywnie o oddalenie kasacji z

powodu braku jej podstaw (art. 3931 KPC). Oddalając bowiem rewizję wnioskodawcy od

wyroku pierwszoinstancyjnego, Sąd Apelacyjny trafnie - zdaniem organu rentowego zauważył, że wyjaśnienie sprawy nie wymagało dodatkowego badania stanu zdrowia

zainteresowanego ani też opinii biegłego z zakresu księgowości zarobkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wprawdzie kasacja dotyczy

wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji i kończącego postępowanie w sprawie

(art. 392 § 1 KPC), ale postępowanie kasacyjne nie jest zwykłym postępowaniem

instancyjnym ("trzecioinstancyjnym") i dlatego ogólna kompetencja do wniesienia

kasacji doznaje w art. 393 § 1 KPC szeregu wyjątków. Według art. 393 § 1 pkt 1 KPC

kasacja nie przysługuje m.in. w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niż

dziesięć tysięcy złotych. Sprawa niniejsza nie jest w rozumieniu kodeksu postępowania

cywilnego sprawą gospodarczą, tylko sprawą o świadczenie z ubezpieczenia

społecznego, a więc o świadczenie, przy którym dopuszczalność skargi kasacyjnej

podlega również ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Co prawda skarga kasacyjna wbrew wymaganiom art. 3933 KPC nie podaje

wartości przedmiotu zaskarżenia, a nawet jest sformułowana w sposób sugerujący

domaganie się przez wnioskodawcę jedynie ustalenia prawa do inwalidzkiej renty

wypadkowej drugiej grupy oraz wysokości zarobków osiąganych w latach 1964-1969,

ale taka ocena charakteru prawnego dochodzonych roszczeń byłaby błędna. Wnioskodawca jest bowiem uprawnionym do emerytury inwalidą pierwszej grupy z ogólnego

stanu zdrowia oraz inwalidą trzeciej grupy z tytułu wypadku przy pracy. Żądanie

zaliczenia do drugiej grupy inwalidztwa wypadkowego i ustalenia wysokości zarobków z

lat 1964-1969 nie stanowi więc dla niego przesłanek nabycia prawa do świadczenia,

tylko jest instrumentem służącym podwyższeniu jego wysokości. Miesięczna różnica w

wysokości pobieranych i dochodzonych świadczeń nie daje jednak w skali rocznej (art.

22 KPC) kwoty, która przewyższałaby wartość określoną w art. 393 § 1 pkt 1 KPC.

Z powyższych względów kasacja jako niedopuszczalna powinna być odrzucona

przez Sąd drugiej instancji (art. 3935 ). Skoro jednak nie uczynił tego Sąd Apelacyjny, to

zgodnie z art. 3938 § 1 KPC obowiązany był to uczynić Sąd Najwyższy.