Supreme Court dismisses appeal in social security case where disputed benefit value is under 5000 zlotys.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by Piotr K. against a lower court ruling on his disability pension. The applicant argued for a higher disability group and salary recalculation, but the Social Security Office deemed the appeal inadmissible because the annual monetary difference fell below the 5000 zloty threshold. Consequently, the court held that the appeal was procedurally barred under the Civil Procedure Code due to the low value of the subject matter.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 1 KPC; Art. 393 § 5 KPC: In social security benefit cases, a cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter is lower than five thousand zlotys.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 14 stycznia 1997 r.
II UKN 51/96
Sprawa o przyznanie wyższej grupy inwalidzkiej jest sprawą o świadczenie,
w której dopuszczalność kasacji podlega ograniczeniu ze względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 pkt 1 KPC).
Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski
(sprawozdawca), Maria Tyszel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 1997 r. na posiedzeniu
niejawnym sprawy z wniosku Piotra K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w K. o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej wypadkowej, na
skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8
października 1996 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
odrzucić kasację
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z
dnia 22 stycznia 1996 r. [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy Piotra K. od decyzji
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w K. z dnia 15 grudnia 1993 r.,
odmawiającej wnioskodawcy podwyższenia wypadkowej renty inwalidzkiej pobieranej
według trzeciej grupy inwalidzkiej do wymiaru przysługującego inwalidom drugiej grupy,
jak też od decyzji z dnia 25 kwietnia 1994 r., odmawiającej zainteresowanemu
przeliczenia świadczenia według zarobków z lat 1966-1968. Sąd Wojewódzki na
podstawie opinii biegłych lekarzy specjalistów - internisty, neurologa i otolaryngologa
ustalił bowiem, że jako inwalida pierwszej grupy z ogólnego stanu zdrowia, jest Piotr K.
"jedynie" inwalidą trzeciej grupy z wypadku przy pracy, któremu uległ w 1964 r. Sąd
Wojewódzki stwierdził również, że nie jest obecnie możliwe ustalenie wysokości
wynagrodzenia za pracę pobieranego przez wnioskodawcę w latach 1964 - 1969.
Rewizję wnioskodawcy od tego orzeczenia oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, który w motywach wyroku z dnia 8 października
1996 r. [...] podzielił ustalenia faktyczne poczynione w wyroku pierwszoinstancyjnym i
zgodził się z ich prawną kwalifikacją.
W kasacji od tego wyroku, wniesionej w dniu 5 listopada 1996 r., wnioskodawca
zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie w postaci odmówienia mu inwalidztwa wypadkowego przynajmniej drugiej
grupy, jak też przyjęcia rzekomej niemożliwości ustalenia wysokości jego zarobków w
latach 1964-1969. Poza tym wnioskodawca twierdzi o naruszeniu przepisów
postępowania, wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym zarówno
na odmowie poddania go obserwacji w Szpitalu Górniczym w S. w celu wydania opinii,
czy z tytułu wypadku przy pracy jest inwalidą trzeciej, czy drugiej grupy, jak też na
zaniechaniu powołania biegłego z zakresu księgowości płacowej, który znając specyfikę
wynagradzania za pracę w "E." w latach 1964-1969 mógłby swoją opinią zastąpić
brakujące zaświadczenie pracodawcy o wysokości zarobków osiąganych wówczas
przez skarżącego.W oparciu o powyższe zarzuty wnoszący kasację domagał się
uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do
ponownego rozpoznania z zaleceniem uzupełnienia postępowania dowodowego,
względnie zmiany zaskarżonego wyroku w taki sposób, że "uznaje się inwalidztwo
skarżącego w ramach II grupy z wypadku przy pracy i ustala się wysokość jego
wynagrodzenia za pracę z lat 1964-69 w oparciu o zebrany materiał dowodowy".
Odpowiadając na kasację w dniu 22 listopada 1996 r., organ rentowy wniósł o jej
odrzucenie na podstawie art. 3935 KPC, jako niedopuszczalnej w świetle art. 393 pkt 1
KPC, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5000 zł. Jedynie z tzw.
ostrożności procesowej organ rentowy wnosił alternatywnie o oddalenie kasacji z
powodu braku jej podstaw (art. 3931 KPC). Oddalając bowiem rewizję wnioskodawcy od
wyroku pierwszoinstancyjnego, Sąd Apelacyjny trafnie - zdaniem organu rentowego zauważył, że wyjaśnienie sprawy nie wymagało dodatkowego badania stanu zdrowia
zainteresowanego ani też opinii biegłego z zakresu księgowości zarobkowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wprawdzie kasacja dotyczy
wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji i kończącego postępowanie w sprawie
(art. 392 § 1 KPC), ale postępowanie kasacyjne nie jest zwykłym postępowaniem
instancyjnym ("trzecioinstancyjnym") i dlatego ogólna kompetencja do wniesienia
kasacji doznaje w art. 393 § 1 KPC szeregu wyjątków. Według art. 393 § 1 pkt 1 KPC
kasacja nie przysługuje m.in. w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niż
dziesięć tysięcy złotych. Sprawa niniejsza nie jest w rozumieniu kodeksu postępowania
cywilnego sprawą gospodarczą, tylko sprawą o świadczenie z ubezpieczenia
społecznego, a więc o świadczenie, przy którym dopuszczalność skargi kasacyjnej
podlega również ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Co prawda skarga kasacyjna wbrew wymaganiom art. 3933 KPC nie podaje
wartości przedmiotu zaskarżenia, a nawet jest sformułowana w sposób sugerujący
domaganie się przez wnioskodawcę jedynie ustalenia prawa do inwalidzkiej renty
wypadkowej drugiej grupy oraz wysokości zarobków osiąganych w latach 1964-1969,
ale taka ocena charakteru prawnego dochodzonych roszczeń byłaby błędna. Wnioskodawca jest bowiem uprawnionym do emerytury inwalidą pierwszej grupy z ogólnego
stanu zdrowia oraz inwalidą trzeciej grupy z tytułu wypadku przy pracy. Żądanie
zaliczenia do drugiej grupy inwalidztwa wypadkowego i ustalenia wysokości zarobków z
lat 1964-1969 nie stanowi więc dla niego przesłanek nabycia prawa do świadczenia,
tylko jest instrumentem służącym podwyższeniu jego wysokości. Miesięczna różnica w
wysokości pobieranych i dochodzonych świadczeń nie daje jednak w skali rocznej (art.
22 KPC) kwoty, która przewyższałaby wartość określoną w art. 393 § 1 pkt 1 KPC.
Z powyższych względów kasacja jako niedopuszczalna powinna być odrzucona
przez Sąd drugiej instancji (art. 3935 ). Skoro jednak nie uczynił tego Sąd Apelacyjny, to
zgodnie z art. 3938 § 1 KPC obowiązany był to uczynić Sąd Najwyższy.