Cassation dismissed for alleging procedural violation before social security agency not applicable to court review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Artur S. against a social security agency's denial of a war invalidity pension. The appellant argued that the first-instance medical commission violated procedural rules by issuing a decision without conducting a personal examination. The court ruled that cassation proceedings cannot challenge procedural errors occurring before the social security agency, as such errors do not constitute grounds for cassation against the court's judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 392 § 1 KPC; Art. 393 § 1 KPC: Cassation proceedings are limited to reviewing the final judgment of the second instance court and cannot serve as a mechanism to challenge procedural violations occurring during the administrative proceedings before the social security agency.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 4 kwietnia 1997 r.
II UKN 50/97
Zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ rentowy nie
stanowi uzasadnionej podstawy kasacyjnej.
Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Barbara
Wagner, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 1997 r. sprawy z wniosku
Artura S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę
inwalidy wojennego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Katowicach z dnia 3 września 1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem
z dnia 3 września 1996 r. oddalił rewizję Artura S. od wyroku Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 13 listopada 1995 r.,
którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego odmawiającej
wnioskodawcy prawa do renty inwalidy wojennego. Z akt sprawy wynika, że Artur S.
wystąpił w dniu 26 kwietnia 1995 r. do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu
renty inwalidy wojennego. Do wniosku dołączył zaświadczenie Urzędu do Spraw
Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzające jego działalność kombatancką
w latach 1943-45.
Obwodowa i Wojewódzka Komisja Lekarska do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia
oraz Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzekły, że między rozpoznanymi u
wnioskodawcy schorzeniami czyniącymi go inwalidą II grupy a działaniami wojennymi
nie ma związku.
Sąd Wojewódzki, rozpatrując odwołanie wnioskodawcy od decyzji odmawiającej
mu prawa do renty inwalidy wojennego, dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy
sądowych internisty i neurologa. Biegli w opinii wydanej na podstawie badania oraz
przedstawionej dokumentacji orzekli, że wnioskodawca nie jest inwalidą w związku z
działaniami wojennymi, ani z okresem represji powojennych.
Sąd Apelacyjny rozpatrując rewizję wniesioną od wyroku Sądu I instancji dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatry i psychologa celem ustalenia, czy wnioskodawca jest inwalidą w związku z działaniami wojennymi. Biegli po przeprowadzeniu
badania i zapoznaniu się z dokumentacją lekarską stwierdzili, że badany nie jest inwalidą w związku z działaniami wojennymi.
Sąd Apelacyjny oddalając rewizję uznał, że wnioskodawca nie jest inwalidą
żadnej grupy w związku z działaniami wojennymi, tym samym brak jest podstaw do
przyznania wnioskodawcy renty inwalidzkiej na podstawie art. 7 pkt 5 i art. 9 ustawy z
dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin
(jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.).
W skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów
postępowania polegające na tym, że Wojskowa Komisja Lekarska wydała orzeczenie
bez przeprowadzenia badania wnioskodawcy i w związku z tym wnosił o uchylenie
wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Powołana w kasacji podstawa nie odnosi się do wyroku wydanego przez Sąd II
instancji ani nawet do wyroku Sądu I instancji. Kasacja podnosi zarzut naruszenia
postępowania w postępowaniu przed organem rentowym. Niezależnie od tego, że w
postępowaniu tym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego,
kasacja nie powołuje przepisu, który - jej zdaniem - został naruszony przez sąd drugiej
instancji.
Zgodnie z art. 392 § 1 KPC kasacja do Sądu Najwyższego przysługuje stronie od
wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących
postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 3933 KPC kasacja powinna czynić zadość
wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, zawierać przytoczenie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym jest aby podstawy kasacyjne były określone precyzyjnie i szczegółowo. Skutecznie można się w kasacji powoływać na naruszenie przepisów postępowania przed sądem II instancji. Tego nie czyni rozpatrywana
kasacja. Nie można natomiast skutecznie powoływać się w kasacji na naruszenie przepisów postępowania przed sądem pierwszej instancji, jeżeli nie "przeniosło się" ono na
wynik postępowania w drugiej instancji. Całkowicie niedopuszczalne jest powoływanie
się w kasacji na postępowanie przed organem rentowym.
Niezależnie od powyższych rozważań Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że nawet
gdyby w toku postępowania przed sądem II instancji wystąpiło naruszenie przepisów
proceduralnych, co w sprawie rozpatrywanej nie miało miejsca, kasacja byłaby
uzasadniona tylko wtedy, gdyby wada taka mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie w sprawie wnioskodawcy było niewadliwe.
Kierując się przytoczonymi względami Sąd Najwyższy na mocy art. 393 12 KPC
orzekł jak w sentencji.