Military medical commission link does not equal disability status; appeal dismissed for lack of procedural error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a veteran seeking a military disability pension. The applicant argued that a previous medical link established by a military commission was insufficient, but the court clarified that such a link is distinct from a formal disability determination which requires a separate commission. The court found no procedural error because the applicant had already been examined by the relevant disability commission, and the existing medical evidence showed his current spinal conditions were unrelated to his 1959 military injury.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, art. 57 ust. 1 i 2; A finding of a connection between a service-related injury and a condition is not equivalent to establishing a service-related disability, which requires a specific determination by the disability commission.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 27 stycznia 1998 r.
II UKN 469/97
1. Ustalenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską związku schorzenia ze służbą wojskową nie jest równoważne ze stwierdzeniem inwalidztwa
związanego z tą służbą. Związek inwalidztwa ze służbą wojskową stwierdza
komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z udziałem przedstawiciela Związku Inwalidów Wojennych RP (art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja
1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.).
2. Jeżeli schorzenie pozostające w związku ze służbą wojskową nie
może ulec pogorszeniu, ani też ujemnie wpływać na schorzenia samoistne,
powodujące inwalidztwo z ogólnego stanu zdrowia, to zarzut kasacji, iż w ponawianym postępowaniu o rentę inwalidzką wojskową, wnioskodawca nie był
kierowany do badania przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, jest bezzasadny.
Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 1998 r. sprawy z wniosku
Waldemara M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o
rentę inwalidy wojskowego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 27 maja 1997 r., [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi oddalił odwołanie Waldemara M. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania mu renty
- 2 inwalidy wojennego. Sąd Wojewódzki ustalił, że wnioskodawca uległ wypadkowi
podczas odbywania służby wojskowej w dniu 13 czerwca 1959 r., w wyniku którego
doznał stłuczenia miednicy oraz ogólnego potłuczenia. Jego roszczenie o rentę inwalidzką w związku ze służbą wojskową zgłoszone w 1987 r. zostało oddalone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia
22 maja 1987 r. [...] wobec stwierdzenia przez biegłych lekarzy sądowych neurologa,
chirurga i internisty, iż cierpi on na dyskopatię bez związku ze służbą wojskową i nie
jest inwalidą żadnej z grup. Natomiast w postępowaniu toczącym się wskutek wniosku o taką samą rentę w 1996 r. wnioskodawca poddany został badaniu przez Obwodową i Wojewódzką Komisję Lekarską d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, a także przez
biegłych sądowych lekarzy neurologa i ortopedę. W świetle zgodnych opinii tych
zespołów lekarskich wnioskodawca w 1996 r. stał się inwalidą trzeciej grupy z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z dyskopatią i zespołem bólowym, lecz inwalidztwo to pozostaje bez jakiegokolwiek związku z wypadkiem podczas służby
wojskowej.
Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 maja 1997 r. w całej rozciągłości
podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego.
Kasacja od tego wyroku zarzuca naruszenie prawa materialnego - art. 57
ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych
oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) oraz prawa
procesowego - art. 223 § 1 KPC w zw. z art. 316 § 2 KPC "przez dokonanie oceny
dowodów pomimo nie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez powoda dla
udowodnienia istotnych okoliczności sprawy, co uniemożliwiło sądowi wszechstronne
rozważenie materiału dowodowego".
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 ustawy z
dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) związek (...) kontuzji i
innych obrażeń lub chorób (...) ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja lekars2
- 3 ka. W przedmiotowej sprawie Sądy obu instancji dysponowały protokołem powypadkowym Jednostki Wojskowej [...] w S. [...] oraz orzeczeniem Rejonowej Wojskowej
Komisji Lekarskiej w Ł., w którym to orzeczeniu rozpoznano m.in. dawno przebyty
uraz górnej nasady prawego uda oraz mięśni bez uszczerbku na zdrowiu, które to
zdarzenie pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie urazu doznanego
w 1959 r. [...]
Nie zachodziła zatem potrzeba ponownego kierowania wnioskodawcy na badanie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, ponieważ nie zgłaszał on jakiegokoliwiek innego urazu doznanego podczas służby wojskowej i w innym niż 1959 r.
czasie.
Nie zmienił się też od 1959 r. rodzaj schorzenia, gdyż u wnioskodawcy nie
stwierdzono takich następstw wypadku, które miałyby charakter postępujący.
Z kolei ustęp 2 art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. stanowi, że grupę inwalidztwa, datę jego powstania i związek inwalidztwa (...) ze służbą wojskową ustala
komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, w skład której wchodzi przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych RP.
Wnioskodawca był badany przez obydwie Komisje d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia z udziałem takiego przedstawiciela i obydwie te komisje nie zaliczyły go do
żadnej z grup inwalidów w związku ze służbą wojskową.
Sąd Najwyższy nie dopatruje się zatem jakiegokolwiek naruszenia przepisu
art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r.
Chybione są też zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wskazanie przepisu art. 223 § 1 KPC, który stanowi o nakłanianiu stron do zawarcia ugody oraz art. 316 § 2 KPC, który nakazuje otwarcie rozprawy na nowo w
razie ujawnienia się istotnych okoliczności po jej zamknięciu, jest oczywiście
nieadekwatne do opisu postawionego zarzutu, a nie jest rzeczą Sądu Najwyższego
domyślać się, o jakie przepisy prawa autorowi kasacji chodzi. W kwestii natomiast
prawidłowości ustaleń faktycznych Sąd Najwyższy nie dopatruje się uchybień procesowych, bowiem zarówno w świetle orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji
Lekarskiej, jak i wszystkich orzeczeń Obwodowych i Wojewódzkich KiZ oraz opinii
biegłych sądowych na przestrzeni lat 1986-1996 u wnioskodawcy stwierdzano, jako
- 4 powodujące uszczerbek na zdrowiu zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią, nie pozostające w żadnym związku z urazem podczas służby wojskowej. Wszelkie łączenie przez wnioskodawcę obecnych dolegliwości i inwalidztwa ze służbą
wojskową jest subiektywne i nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponowienie
wniosku o rentę inwalidzką wojskową okazało się więc zupełnie bezprzedmiotowe,
gdyż na przestrzeni lat 1959-1996 przebyty uraz górnej nasady prawego uda oraz
mięśni podczas służby wojskowej nie spowodował żadnego inwalidztwa. Natomiast
istniejące już w 1986 r. schorzenia samoistne kręgosłupa, nie powodujące wówczas
inwalidztwa, uległy pogorszeniu i aktualnie uzasadniają uznanie wnioskodawcy za
inwalidę trzeciej grupy, a nie można wykluczyć, że ulegną one pogorszeniu; nie będzie jednak nadal możliwym wiązanie ich z urazem doznanym w 1959 r. podczas
odbywania służby wojskowej.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.