Cassation dismissed as inadmissible; dispute concerns only contribution amount, not insurance obligation itself.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the dispute concerned only the calculation of health insurance contributions, not the existence of the insurance obligation. The applicant argued that as a pension recipient, he was exempt from paying contributions on his business income, while the health insurance fund maintained that both pension and business income were taxable bases. The court ruled that since the obligation to insure was undisputed, the case fell under the inadmissibility threshold for cassation proceedings regarding contribution amounts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 5 KPC; Art. 1, 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 8 ust. 1 pkt 10, 8 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym: Cassation is inadmissible when the dispute concerns only the amount of contributions payable, not the obligation to insure itself.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 8 lutego 2002 r.
II UKN 45/01
Dopuszczalność kasacji w sprawie o wysokość składki na ubezpieczenie
zdrowotne, o ile nie kwestionuje się w niej objęcia obowiązkiem ubezpieczenia
zdrowotnego, zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna
Bednarczyk, Roman Kuczyński.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2002 r. sprawy z
wniosku Romana G. przeciwko Ś. Regionalnej Kasie Chorych o składki, na skutek
kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 marca 2000 r.
[...]
o d r z u c i ł kasację.
Uzasadnienie
Wnioskodawca Roman G. dochodził ustalenia, że jako inwalida, mający ustalone prawo do renty, nie podlega obowiązkowi opłacenia składki na ubezpieczenie
zdrowotne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, powołując się na treść
art.1 i 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.).
Ś. Regionalna Kasa Chorych nie uwzględniła wniosku, stojąc na stanowisku,
że wnioskodawca jako osoba pobierająca świadczenie rentowe z ubezpieczenia
społecznego, podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z mocy prawa, na
zasadzie art. 8 pkt 10 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Na mocy
tej ustawy obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają również osoby objęte
ubezpieczeniem społecznym, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą
osobiście lub z osobami z nimi współpracującymi, na podstawie art. 8 pkt 1 lit. c powołanej ustawy. Zatem prowadząc równocześnie działalność gospodarczą odwołują-
cy się podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z obu tytułów. Objęcie
obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym rodzi obowiązek opłacania składek na
ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 22 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu
zdrowotnym, jeżeli ubezpieczony osiąga przychody z więcej niż jednego źródła,
składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od wszystkich przychodów, dla
których podstawa wymiaru składki określona jest w art. 21 ustawy. Źródłami przychodów zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) są zarówno
renta jak i pozarolniczą działalność gospodarcza, tak więc składka winna być odprowadzana przez odwołującego się z obu tych źródeł.
Wyrokiem z dnia 12 października 1999 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń w Katowicach oddalił odwołanie. W świetle jego ustaleń, bezsporne było, że
wnioskodawca podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 8 pkt 10
ustawy z dnia 8 lutego 1997 r., spornym natomiast jest, czy taki obowiązek wynika z
art. 8 pkt 1 lit. c, a ściślej czy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej odwołujący ma obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.
W ocenie Sądu nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy ubezpieczony
podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z jednego, czy z wielu tytułów. W każdym bowiem przypadku ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych gwarantowanych ustawą. Z tytułu podlegania ubezpieczeniu jest zobowiązany do opłacania
składki. Wysokość składki jest uregulowana art. 22 powoływanej ustawy, który stanowi, że jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego źródła,
składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od wszystkich tych przychodów,
dla których podstawa wymiaru składki jest określona w art. 21.
Z uwagi na to, że przepis ten określa podstawę wymiaru tak dla osób prowadzących działalność pozarolniczą jak i dla osób mających ustalone prawo do renty
należy przyjąć, że z obu tych przychodów należy odprowadzać składkę na ubezpieczenie zdrowotne.
Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny w Katowicach i oddalił apelację wnioskodawcy (wyrok z dnia 3 marca 2000 r. [...]).
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając błędną wykładnię prawa materialnego - art. 1 i 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
oraz art. 8 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym - wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji, po uchyleniu również jego wy-
roku, do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozważenie czy w sprawie nie wyłania się zagadnienie prawne, wymagające rozpoznania jej przez skład powiększony.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, stosownie do odwołania wnioskodawcy wszczynającego w niej postępowanie przed Sądem, ustalenie że nie ma
on obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzonej
działalności gospodarczej, przy czym nie jest kwestionowane, iż wnioskodawca podlega temu ubezpieczeniu. W istocie więc sprawa - wbrew twierdzeniom kasacji - dotyczy określenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne, w szczególności określenia czy dochód uzyskiwany z prowadzonej działalności gospodarczej
wpływa na wysokość należnej składki, przy czym w wymiarze materialnym spór dotyczy kwoty niesięgającej w stosunku rocznym 1.200 zł.
Biorąc to pod uwagę należy więc stwierdzić, że kasacja w tej sprawie jest
przedmiotowo wyłączona (art. 393 pkt 1 w związku z pkt 5 KPC) i jako taka niedopuszczalna.
Z tych względów na podstawie art. 393 8 § 1 KPC orzeczono jak w postanowieniu.