Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 438/97 Generato dall'IA

Establishing occupational disease does not automatically mean disability; significant functional impairment is required for pension eligibility.

Numero d'incarto II UKN 438/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a miner seeking an occupational disability pension for hearing loss. The lower courts found that while the worker suffered from a confirmed occupational disease, medical experts determined it did not cause significant functional impairment preventing work. The court ruled that merely establishing a disease is insufficient; the condition must substantially limit the ability to perform the job to constitute legal disability under the relevant social security statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym pracowników; Stwierdzenie choroby zawodowej przez inspektora sanitarnego nie jest równoznaczne z ustaleniem inwalidztwa, gdyż brak musi być istotnego lub długotrwałego uszkodzenia organizmu powodującego niezdolność do wykonywania zatrudnienia.

Parole chiave

Generato dall'IA
occupational disease disability pension hearing impairment social security law functional capacity cassation appeal medical assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym pracowników
Kodeks postępowania cywilnego

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 6/96
W wyroku z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 6/96 Sąd Najwyższy stwierdził, iż
I PKN 22/96
Supreme Court dismisses appeal for lack of substantive grounds and reasoning as required by law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 13 stycznia 1998 r.

II UKN 438/97

Stwierdzenie choroby zawodowej przez Państwowego Inspektora Pracy

nie jest równoznaczne z ustaleniem inwalidztwa z tytułu tej choroby.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 1998 r. sprawy z wniosku

Leona K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w T.G. o rentę

inwalidzką z tytułu choroby zawodowej, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 12

marca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Leon K., pobierający od 5 lipca 1993 r. rentę inwalidzką na

podstawie przepisów ustawy z dnia 1 grudnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin, we wniosku z 18 sierpnia 1994 r. domagał się przyznania górniczej renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w T.G. nie uwzględnił wniosku,

gdyż stwierdził inwalidztwo wnioskodawcy III grupy z ogólnego stanu zdrowia, nie

zaliczając go do żadnej grupy inwalidów w związku z chorobą zawodową.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 27 listopada 1996r. oddalił odwołanie wnioskodawcy i ustalił, że wnioskodawca już dochodził renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ w

-2dniu 18 stycznia 1988 r., powołując się na to samo schorzenie narządu słuchu.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach z dnia 28 kwietnia 1995 r. [...] oddalone zostało odwołanie wnioskodawcy. W sprawie o przyznanie renty inwalidzkiej z powodu choroby zawodowej zarówno Obwodowa, jak i Wojewódzka Komisja Lekarska do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia oraz biegli lekarze z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie stwierdzili inwalidztwa wnioskodawcy z przyczyn laryngologicznych. Trzej specjaliści z zakresu interny, otolaryngologii i chorób zawodowych nie

potwierdzili inwalidztwa z powodu zawodowego uszkodzenia słuchu, uznając jedynie

konieczność profilaktycznego odsunięcia od stanowisk, na których hałas przekracza

normy higieniczne.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił

apelację wnioskodawcy i podzielając stanowisko Sądu I instancji stwierdził, że profilaktyczna konieczność zmiany pracy nie jest równoznaczna z inwalidztwem, które

zgodnie z art.23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz.267 ze zm.) wymaga istotnego lub długotrwałego uszkodzenia organizmu, powodującego częściową lub całkowitą niezdolność do wykonywania zatrudnienia. Tymczasem stwierdzony u ubezpieczonego niedosłuch odbiorczy [...], przy zachowanej społecznej wydolności słuchu nie powoduje

niezdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku, co skutkuje z kolei odmowę

prawa do świadczeń, określonych w art.18 ustawy wypadkowej z dnia 12 czerwca

1975 r.

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w drodze kasacji, zarzucając naruszenie art.23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. przez przyjęcie, że odwołujący pomimo istnienia choroby zawodowej może wykonywać dotychczasowe zatrudnienie oraz naruszenie przepisów postępowania przez pominięcie dowodu z

opinii innego zakładu naukowego dla ustalenia, czy odwołujący może wykonywać

pracę sztygara, a także przekroczenie granic dyspozycji art.233 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Stwierdzenie choroby zawodowej przez Państwo-

-3wego Terenowego Inspektora Sanitarnego nie jest równoznaczne z istnieniem inwalidztwa z tytułu choroby zawodowej. Choroba zawodowa - uszkodzenie słuchu - nie

zawsze bowiem oznacza taki ubytek słuchu, który upośledza społeczną jego wydolność. Dopiero nasilenie tego schorzenia w stopniu co najmniej znacznie ograniczającym zdolność do wykonywanego zatrudnienia z powodu stałego lub długotrwałego

naruszenia sprawności organizmu, daje podstawę do ustalenia inwalidztwa z tytułu

choroby zawodowej. Nie został zatem naruszony art.23 ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, skoro z niewadliwie

ustalonego przez Sąd I i II instancji stanu faktycznego wynika, że laryngologiczne

schorzenia wnioskodawcy nie powodują jego inwalidztwa żadnej grupy.

Sąd Najwyższy uznał również za niezasadny zarzut kasacji naruszenia art.233

§ 1 KPC. Sąd Wojewódzki przedstawił ustalony przez siebie stan faktyczny w

oparciu o opinię specjalistów lekarzy, zatrudnionych w Instytucie Medycyny Pracy,

placówki naukowej o kwalifikacjach odpowiednich dla schorzenia wnioskodawcy.

Wnioski, które z tego materiału dowodowego wyciągnęły obydwa Sądy orzekające w

sprawie są logiczne, zgodne z opinią specjalistów lekarzy i mieszczą się w granicach

swobodnej oceny dowodów. Gdy zaś chodzi o zarzut pominięcia dowodu z opinii

innego zakładu naukowego na okoliczność, czy wnioskodawca może wykonywać

dotychczasowe zatrudnienie na stanowisku sztygara, to wymaga zwrócenia uwagi, iż

pełnomocnik wnioskodawcy - wbrew wymaganiu art.3933 KPC - nie podał podstaw

kasacyjnych, to znaczy nie wskazał konkretnych przepisów prawa procesowego,

które zostały naruszone.

W wyroku z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 6/96 Sąd Najwyższy stwierdził, iż

nie wskazanie naruszenia przez sąd orzekający konkretnego przepisu postępowania,

pozbawia taki zarzut znaczenia i skutkuje nieuwzględnienie kasacji.

Stosownie do art.39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

kasacji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Z wyjątkiem

zatem nieważności postępowania Sąd Najwyższy nie jest uprawniony ani zobowiązany do rozpoznania kasacji z uwzględnieniem innych podstaw kasacyjnych niż w

niej powołane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1996 r., I

PKN 22/96 - OSNAPIUS 1997 nr 5 poz.74).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art.39312 KPC Sąd Najwyższy

-4orzekł, jak w sentencji.