Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 422/97 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed because the appeal court's decision to remand the case does not end proceedings. The Supreme Court rejected the appeal as inadmissible. The appeal court's decision to remand the case does not end proceedings. The Supreme Court rejected the appeal as inadmissible.

Numero d'incarto II UKN 422/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal lodged by the applicant against the appeal court's judgment. The applicant argued that the appeal court erred in material and procedural aspects regarding pension calculations and evidence. The court ruled that the appeal court's decision to remand the case for further proceedings does not constitute a final judgment ending the process, thus making the appeal inadmissible under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 392 § 1 KPC; Art. 393 KPC: An appeal is inadmissible if it is directed against a decision by the court of the second instance that does not end the proceedings in the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal inadmissibility remand proceedings final judgment requirement procedural code second instance court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 392 § 1 KPC
zgodnie z treścią art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje wyłącznie od wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w
Art. 393 KPC
niższa niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 18 grudnia 1997 r.

II UKN 422/97

Kasacja nie przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji w części

uchylającej sprawę do ponownego rozpoznania.

Przewodniczący SSN: Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Kijowski, Stefania Szymańska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku

Edwarda Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 20 czerwca 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

odrzucić kasację.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R., Inspektorat w M. decyzją z

dnia 15 grudnia 1995 r. dokonał waloryzacji emerytury Edwarda Z. z uwzględnieniem

39 lat okresów składkowych do wyliczenia wysokości świadczenia. Ubezpieczony

wniósł o uchylenie tej decyzji wobec braku prawomocności wcześniejszych decyzji

waloryzacyjnych, od których odwoływał się, a także domagał się zmiany decyzji z 26

lutego 1991 r., zarzucając zaniżanie jego emerytalnego stażu okresów składkowych i

nieskładkowych. W końcu zarzucił niewydanie decyzji wykonującej wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 21 maja 1992 r. [...], nakazujący uwzględnienie do jego uprawnień okresu działalności kombatanckiej i okresu studiów, co spowodowało zaniżanie

wysokości jego emerytury od daty jej przyznania. W wykonaniu zarządzenia Sądu

Wojewódzkiego z dnia 23 września 1996 r. o zwrocie akt organowi rentowemu w

celu dołączenia decyzji wydanych w następstwie tego wyroku oraz wyroku Sądu

-2Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 30 września 1992 r. [...], organ rentowy wydał

decyzję z dnia 25 lipca 1996 r., uwzględniającą 47 lat okresów składkowych oraz

wyrównał należne z tego tytułu świadczenie z ustawowymi odsetkami. Ubezpieczony

złożył odwołanie również od tej decyzji. Zarzucił jej nieważność wobec braku możliwości skontrolowania wyliczenia wysokości skorygowanej emerytury przez niewyjaśnienie, jakie sporne okresy składkowe uwzględniono, a jakie pominięto; jakie zastosowano stopy odsetkowe i czy obliczono je od zwaloryzowanych zaniżonych kwot

świadczenia oraz czy zastosowano nie podlegający ograniczeniu wskaźnik podstawy

wymiaru w okresie od 1 stycznia 1991 r. do 1 listopada 1991 r.

Po rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki -Sąd Pracy w Rzeszowie wyrokiem

z dnia 29 stycznia 1997 r. umorzył częściowo postępowanie w sprawie z odwołania

od decyzji z dnia 15 grudnia 1995 r. w części dotyczącej zaliczenia do stażu pracy

okresów działalności kombatanckiej od 1 października 1939 r. do 1 lipca 1944 r. i

studiów od 16 listopada 1949 r. do 13 października 1952 r., a w pozostałej części

odwołanie oddalił. Sąd Wojewódzki zmienił także decyzję z dnia 25 lipca 1996 r. w

części dotyczącej odsetek, które należy liczyć od 30 września 1992 r., a w pozostałej

części odwołanie oddalił, a nadto oddalił odwołanie od decyzji z 12 września 1996 r.

Po rozpoznaniu apelacji ubezpieczonego, Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 czerwca 1997 r. uchylił

zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego w jego pkt 1 w części oddalającej odwołanie

i w pkt 2 - ustalającym odsetki od 30 września 1992 r. oraz poprzedzającą ten wyrok

decyzję z dnia 25 lipca 1996 r. i sprawę w tym zakresie przekazał organowi rentowemu do ponownego rozpoznania (art. 47714 KPC) - uznając, że decyzja organu

rentowego nie zawiera szczegółowego uzasadnienia sposobu wyliczenia zaległości

głównej wraz z należnymi odsetkami, co powoduje brak możliwości jej zweryfikowania. Sąd drugiej instancji uznał również ogólny zarzut podważający trafność wyliczenia zaległości emerytalnych ubezpieczonego w kontekście formalnych wymagań

szczegółowego uzasadnienia podstawy prawnej i faktycznej wydanej decyzji rentowej, co organ rentowy winien uzupełnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Uchylając pkt 1 zaskarżonego wyroku w jego części, dotyczącej uwzględnienia w wymiarze świadczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym i „podwójnego”

liczenia okresu działalności kombatanckiej Sąd Apelacyjny odrzucił odwołanie w tym

-3zakresie (pkt II wyroku), wskazując, że to ponowione żądanie było przedmiotem

niekorzystnego dla apelującego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z 21

maja 1992 r. [...] W konsekwencji postępowanie w tym zakresie było niedopuszczalne ze względu na reguły art. 366 KPC w związku z art. 199 § 1 pkt 2 KPC, co nakazywało uchylenie tej części zaskarżonego wyroku i odrzucenie odwołania na zasadzie art. 386 § 3 KPC.

W końcu w pkt III wyroku Sąd Apelacyjny oddalił odwołanie od decyzji emerytalnej z dnia 12 września 1996 r. - uznając, że pozostawała ona bez związku z

wcześniejszymi decyzjami wydanymi w sprawie, co w szczególności odnosi się do

decyzji z 25 lipca 1996 r. (podlegającej uchyleniu) - jako orzekającej tylko w przedmiocie zaległych świadczeń emerytalnych (przed wydaniem decyzji waloryzacyjnej).

Sąd Apelacyjny uznał za nieuzasadnione odwołanie w tym zakresie wobec trafności

tej decyzji i z braku zarzutów przeciwko sposobowi przeprowadzenia waloryzacji.

W kasacji ubezpieczonego, skierowanej przeciwko pkt II i III zaskarżonego

wyroku, podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności „przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin (Dz. U., Nr 40, poz. 267 ze zm.), przez błędne przyjęcie, że wskaźnik wysokości poborów skarżącego ustalony przez organ rentowy w jego pierwszej decyzji

przyznającej emeryturę wynosi jedynie 275, 72%”, co wynikało z uwzględnienia zaniżonego stażu emerytalnego; oraz „przez zaniechanie doliczenia skarżącemu do

wskaźnika poborów 24% za ponad 20-letni nieprzerwany staż pracy i przez niedoliczenie wskaźnika procentowego dodatku za każdy rok składkowy i nieskładkowy

stażu pracy skarżącego”.

Nadto kasacja podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w

szczególności art. 227 i 233 § 1 i 2 KPC - przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości, który dawałby podstawę do prawidłowej oceny materiału dowodowego w sprawie i „ właściwej oceny postawy procesowej

organu rentowego, lekceważącego nie tylko istotne interesy skarżącego, ale także

lekceważącej nakazy wyroków sądowych, co spowodowało już przewlekłość procesu

od 7-miu lat”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Jakkolwiek kasacja została skierowana przeciwko pkt II i III zaskarżonego

wyroku, to w istocie rzeczy zmierza ona w swojej treści do zweryfikowania „prawidłowego ustalenia i przyjęcia wysokości procentowego wskaźnika poborów skarżącego”, czyli została ona skierowana przeciwko pkt 1 zaskarżonego orzeczenia, w

którym Sąd Apelacyjny orzekł kasatoryjnie. W tej części zaskarżony wyrok nie kończy postępowania w sprawie, przeto nie poddaje się procedurze kasacyjnej, skoro

zgodnie z treścią art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje wyłącznie od wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w

sprawie.

Wniesiona skarga kasacyjna podlegała zatem rozpoznaniu w części kwestionującej uchylenie przez Sąd Apelacyjny pkt 1 wyroku Sądu pierwszej instancji i

odrzucenia odwołania ubezpieczonego, który ponowił żądanie uwzględnienia mu do

wzrostu pobieranego świadczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od

1 sierpnia 1944 r. do 2 października 1948 r. oraz okresu działalności kombatanckiej

w podwójnym wymiarze, które zostało negatywnie rozstrzygnięte prawomocnym

wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 21 maja 1992 r.; oraz co do pkt.

III zaskarżonego wyroku, odnośnie do którego skarżący domagał się weryfikacji

decyzji organu rentowego z dnia 12 września 1996 r., waloryzującej emeryturę w

wysokości ustalonej na dzień 31 sierpnia 1996 r. przez pomnożenie kwoty tego

świadczenia przez jednolity 115,2% wskaźnik waloryzacji świadczeń emerytalnorentowych. W tym zakresie wartość przedmiotu zaskarżenia w sposób oczywisty nie

sięga kwoty pięciu tysięcy złotych, przeto Sąd Najwyższy stwierdził ograniczenie

ratione valoris wniesionej kasacji, która nie przysługuje w sprawach o wzrost świadczenia z ubezpieczenia społecznego, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC). W tej sytuacji wobec nieodrzucenia niedopuszczalnej kasacji przez Sąd drugiej instancji w trybie art. 393 5 KPC,

stosowne orzeczenie wydał Sąd Najwyższy w zgodzie z art. 3938 § 1 KPC.