Social security agency letter deemed a decision; claimant's late appeal dismissed due to lack of statutory right to appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's rejection of a social security agency's letter regarding pension adjustments. The agency argued the letter constituted a formal decision under specific regulations, while the claimant contended it was merely informational and thus appealable under civil procedure rules. The court ruled that the document contained all necessary elements of a decision, including the legal basis and appeal instructions, thereby triggering the statutory limitation period for appeals.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 33, § 35 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.: A letter from a social security agency adjusting benefit amounts and informing the recipient of their right to appeal constitutes a formal decision, precluding a new appeal if the statutory limitation period has expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 11 marca 1997 r.
II UKN 35/97
Pismo organu rentowego zawieraj¹ce informacje o zmianie wysokoœci
œwiadczenia z podaniem podstawy prawnej i pouczeniem o prawie odwo³ania do s¹du
jest decyzj¹ tego organu w rozumieniu § 33 i § 35 ust. 4 rozporz¹dzenia Rady Ministrów
z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postêpowania o œwiadczenia emerytalno-rentowe i
zasad wyp³aty tych œwiadczeñ (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) tak¿e wówczas, gdy nie
zosta³o formalnie nazwane "decyzj¹".
Przewodnicz¹cy SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sêdziowie SN: Teresa
Flemming-Kulesza, Jerzy Kwaœniewski.
S¹d Najwy¿szy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 1997 r.
sprawy z wniosku Marka O. przeciwko Zak³adowi Ubezpieczeñ Spo³ecznych-I Oddzia³owi
w W. o rentê inwalidy wojennego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku S¹du
Apelacyjnego-S¹du Pracy i Ubezpieczeñ Spo³ecznych w Warszawie z dnia 11 grudnia 1996 r.
[...]
postanowi³:
o d d a l i æ kasacjê.
Uzasadnienie
S¹d Wojewódzki-S¹d Pracy i Ubezpieczeñ Spo³ecznych w Warszawie postanowieniem z dnia 23 paŸdziernika 1996 r. odrzuci³ odwo³anie Marka O. od decyzji organu
rentowego z dnia 15 lutego 1993 r. Decyzj¹ t¹ wstrzymano wnioskodawcy wyp³atê renty
inwalidy wojennego wobec pozbawienia go uprawnieñ kombatanckich decyzj¹ Kierownika
Urzêdu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 23 paŸdziernika 1992 r.
wydan¹ na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach
oraz niektórych osobach bêd¹cych ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U.
Nr 17, poz. 75 ze zm.). Marek O. zosta³ w uzasadnieniu decyzji wstrzymuj¹cej wyp³atê renty
inwalidy wojennego pouczony o terminie i sposobie wniesienia odwo³ania do S¹du
Wojewódzkiego-S¹du Pracy i Ubezpieczeñ Spo³ecznych.
Wnioskodawca nie skorzysta³ z przys³uguj¹cego mu prawa odwo³ania siê od tej
decyzji.
W dniu 30 maja 1996 r. wyst¹pi³ do S¹du Wojewódzkiego-S¹du Pracy i Ubezpieczeñ
Spo³ecznych w Warszawie o zobowi¹zanie organu rentowego do wydania decyzji w
przedmiocie pozbawienia go prawa do renty inwalidy wojennego powo³uj¹c siê na przepis
art. 4779 § 4 KPC. Zgodnie z tym przepisem je¿eli organ rentowy nie wyda³ decyzji w
terminie dwóch miesiêcy licz¹c od dnia zg³oszenia roszczenia, w sposób przepisany,
odwo³anie mo¿na wnieœæ w ka¿dym terminie.
Postanowieniem z dnia 23 paŸdziernika 1996 r. S¹d Wojewódzki odrzuci³ odwo³anie.
W uzasadnieniu S¹d wyjaœni³, ¿e zosta³o ono wniesione po up³ywie 3 lat od wydania decyzji
wstrzymuj¹cej wyp³atê renty inwalidy wojennego, któr¹ wnioskodawca pobiera³ w zbiegu z
emerytur¹. S¹d powo³a³ siê na art. 199 § 1 pkt 1 w zwi¹zku z art. 4779 § 1 KPC.
S¹d Apelacyjny, rozpatruj¹c za¿alenie na to postanowienie, w którym to za¿aleniu
pe³nomocnik wnioskodawcy wywodzi³, ¿e pismo z dnia 15 lutego 1993 r. nie jest decyzj¹ a
jedynie informacj¹, oddali³ za¿alenie postanowieniem z dnia 11 grudnia 1996 r. W
uzasadnieniu postanowienia S¹d Apelacyjny podzieli³ wywody S¹du Wojewódzkiego i na
podstawie art. 385 w zwi¹zku z art. 397 KPC oddali³ za¿alenie.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie pe³nomocnik wnioskodawcy zarzuci³
naruszenie art. 104 § 2, 107 § 1 i § 3 w zwi¹zku z art. 180 Kodeksu postêpowania
administracyjnego oraz art. 328 § 2 w zwi¹zku z art. 361 KPC i wniós³ o uchylenie tego
postanowienia oraz poprzedzaj¹cego go postanowienia Sadu I instancji. W uzasadnieniu
kasacji pe³nomocnik wnioskodawcy stwierdzi³, ¿e pismo z dnia 15 lutego 1993 r. nie by³o
decyzj¹, lecz jedynie informacj¹, w której powo³ano siê na decyzjê Kierownika Urzêdu do
Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ponadto nie zosta³o ono wnioskodawcy
dorêczone. Zdaniem pe³nomocnika, gdyby pismo z 15 lutego 1993 r. uznaæ za decyzjê, to
naruszone zosta³yby przepisy kodeksu postêpowania cywilnego.
S¹d Najwy¿szy rozwa¿y³, co nastêpuje:
W aktach rentowych znajduje siê pismo z dnia 4 lutego 1993 r., które S¹d Apelacyjny
b³êdnie okreœli³ jako pismo z dnia 24 lutego 1993 r. B³¹d ten, co do dnia wydania tego pisma
nie ma w sprawie ¿adnego znaczenia. Pismo to, wbrew twierdzeniom kasacji a poprzednio
odwo³ania i za¿alenia jest decyzj¹ organu rentowego w rozumieniu § 33 i § 35 ust. 4
rozporz¹dzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postêpowania o
œwiadczenia emerytalno-rentowe i zasad wyp³aty tych œwiadczeñ (Dz. U. Nr 10, poz. 49).
Przepisy tego rozporz¹dzenia maj¹ bowiem zastosowanie do postêpowania organu rentowego
w sprawie œwiadczeñ emerytalno-rentowych. Zgodnie z powo³anym § 35 ust. 4
wspomnianego rozporz¹dzenia w razie zmiany wysokoœci œwiadczeñ i wskaŸnika
indywidualnego wymiaru œwiadczenia, organ rentowy wydaje decyzjê w skróconej formie,
okreœlaj¹c¹ now¹ wysokoœæ œwiadczenia, powód zmiany wysokoœci œwiadczenia, datê, od
której przys³uguje œwiadczenie w nowej wysokoœci, oraz pouczenie o terminie i trybie
odwo³ania. Decyzja z dnia 4 lutego 1993 r. odpowiada³a tym warunkom. Nie zawiera³a
jedynie szczegó³owego wyliczenia nowej wysokoœci œwiadczenia. Zawiera³a natomiast
informacjê, ¿e decyzjê przeliczaj¹c¹ œwiadczenie wnioskodawca otrzyma w terminie
póŸniejszym. Decyzja taka zosta³a wydana w dniu 15 lutego 1993 r. i by³a przedmiotem
rozwa¿añ S¹du I instancji. W decyzji tej ustalono nowy wskaŸnik wysokoœci œwiadczenia i
podstawê wymiaru emerytury. Ta decyzja zawiera³a równie¿ pouczenie o terminie i trybie
odwo³ania. Zmiana wysokoœci œwiadczenia wobec pozbawienia wnioskodawcy renty inwalidy wojennego, by³a na tyle istotna, ¿e trudno za³o¿yæ, i¿ wnioskodawca jej przez 3 lata
nie zauwa¿y³. Reasumuj¹c, decyzja z 4 lutego 1993 r. zawiera³a podstawê prawn¹ wstrzymania wyp³aty renty inwalidy wojennego a decyzja z dnia 15 lutego 1993 r. zawiera³a
szczegó³owe wyliczenie emerytury jako jedynego nale¿nego œwiadczenia. Wnioskodawca
mimo prawid³owego pouczenia zawartego w obu decyzjach o mo¿liwoœci wniesienia
odwo³ania z przys³uguj¹cego mu prawa nie skorzysta³.
S¹dy obu instancji potraktowa³y prawid³owo wniosek z dnia 30 maja 1996 r. jako
odwo³anie od decyzji z 4 i 15 lutego 1993 r. Istnienie obu tych decyzji w aktach rentowych
wyklucza mo¿liwoœæ zg³oszenia odwo³ania w trybie okreœlonym w art. 4779 § 4 KPC.
Odwo³anie takie s³u¿y obejœciu prawa przez stronê, która nie skorzysta³a w ustawowym
terminie z przys³uguj¹cego jej prawa zaskar¿enia decyzji.
W tych okolicznoœciach sprawy kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw. S¹d
Najwy¿szy zauwa¿a, ¿e postêpowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeñ spo³ecznych toczy
siê wed³ug przepisów Kodeksu postêpowania cywilnego (art. 1 KPC), dlatego te¿
postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez S¹dy obu instancji przepisów
Kodeksu postêpowania administracyjnego wydaje siê wrêcz nieporozumieniem.
S¹d Najwy¿szy rozpozna³ kasacjê merytorycznie, poniewa¿ zawiera³a ona tak¿e
zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postêpowania cywilnego mog¹cego mieæ wp³yw na
wynik sprawy. Zarzuty te okaza³y siê ca³kowicie bezpodstawne.
Dlatego te¿, na mocy art. 3938 i 39312 KPC, S¹d Najwy¿szy orzek³ jak w sentencji.