Failure to immediately report a workplace accident does not prevent its official recognition as a work-related incident.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal regarding a delayed notification of a workplace injury. The lower courts found that the employee suffered a temporary wrist injury which she only reported after seeking medical leave, and the employer argued the five-month delay rendered her testimony unreliable. The court ruled that the statutory requirement for immediate notification does not apply when pain is transient and effects appear later, thereby upholding the recognition of the event as a work accident.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy; Art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych: The failure to immediately report a workplace accident does not justify denying its status as a work-related incident if the injury's effects manifested later and the delay was understandable given the transient nature of the pain.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 6 listopada 1998 r.
II UKN 290/98
Niezgłoszenie pracodawcy w sposób niezwłoczny wypadku przez poszkodowanego pracownika nie uzasadnia odmowy uznania zdarzenia za wypadek
przy pracy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r.
w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, Dz.U. Nr 37,
poz. 160 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jednolity tekst:
Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).
Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1998 r. sprawy z powództwa Grażyny Ireny P. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowo-Usługowemu "R." Sp. z o.o. Joint Venture w S. o sprostowanie protokołu powypadkowego,
na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Bielsku-Białej z dnia 12 lutego 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 września 1997 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Cieszynie sprostował protokół powypadkowy sporządzony przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "R." w S., ustalając, że powódka Grażyna P. uległa w
dniu 4 czerwca 1996 r. wypadkowi przy pracy. Sąd ustalił na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, że w dniu 4 czerwca 1996 r. powódka przenosząc firany doznała urazu lewego łokcia. Początkowo zbagatelizowała uraz, sądząc,
że dolegliwości bólowe są jedynie przejściowe, ale ostatecznie przeszła na zwolnienie lekarskie, w dniu 28 października 1996 r. wystąpiła o sporządzenie protokołu
wypadkowego.
Na podstawie zeznań świadków Sąd uznał, że przebieg zdarzenia był taki, jak
przedstawiła go powódka, przyjmując w związku z tym, że zdarzenie nosi wszelkie
cechy wypadku przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975
r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity
tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).
Stanowisko to w pełni podzielił Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Bielsku-Białej, który wyrokiem z dnia 12 lutego 1998 r. [...] oddalił
apelację pozwanego, po uzupełnieniu materiału dowodowego o przesłuchanie
świadków.
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pozwany i zarzucając naruszenie prawa
materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z
dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy
pracy (Dz.U. Nr 37, poz. 160) "i bezzasadne przyjęcie, że powódka dopełniła obowiązku niezwłocznego zawiadomienia pracodawcy o wypadku przy pracy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść wyroku", wniósł o jego zmianę i oddalenie
powództwa względnie uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do
ponownego rozpoznania. Według skarżącego pięciomiesięczna zwłoka w zgłoszeniu
wypadku czyni niewiarygodnymi twierdzenia powódki, tym bardziej że wnioskowani
przez nią świadkowie od 30 czerwca 1996 r. nie pracują w Przedsiębiorstwie, a w
dniu "rzekomego wypadku" nie byli obecni w pracy.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w
granicach kasacji (w ramach wskazanych w niej podstaw i wniosków), a z urzędu
bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. Jedyną sprecyzowaną podstawą kasacji było naruszenie już nie obowiązującego (od 5 października 1998 r.) § 3
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Rozporządzenie to ma wyraźnie proceduralny charakter, wynikający już z jego tytułu i zakresu przedmiotowego. Według jego
§ 3 ust. 1 (kasacja nie podała, który z czterech ustępów tego przepisu miał zostać
naruszony), pracownik, który uległ wypadkowi, jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala, jest obowiązany zawiadomić niezwłocznie o wypadku swojego przełożonego.
Jeżeli skutki wypadku ujawniły się w okresie późniejszym, pracownik jest obowiązany
zawiadomić swojego przełożonego niezwłocznie po ich ujawnieniu. Sformułowanie
"niezwłocznie" - bez zbędnej zwłoki - nie oznacza "natychmiast", nadto zaś samo
niedokonanie zgłoszenia nie powoduje negatywnych dla pracownika następstw, w
tym zwłaszcza skutku w postaci nieuznania zdarzenia za wypadek przy pracy - co
zdaje się chce zasugerować kasacja. Przepis ten ma na celu usprawnienie postępowania powypadkowego u pracodawcy i ułatwienie w dowodzeniu jego (wypadku)
okoliczności i przyczyn wypadku. W okolicznościach sprawy, niezgłoszenie urazu
niezwłocznie po jego doznaniu jest w pełni zrozumiałe, gdy się weźmie pod uwagę,
że dolegliwości bólowe mogły mieć charakter przemijający. Trzeba też powtórzyć za
cytowanym § 3 ust. 1 rozporządzenia, że niezwłoczne zawiadomienie przełożonego
o wypadku jest obowiązkiem pracownika, ale może też nastąpić dopiero po ujawnieniu się skutków wypadku, a niezachowanie tego obowiązku, nie daje podstaw do
zanegowania wystąpienia wypadku przy pracy.
Podzielając więc w tej mierze stanowisko Sądu Wojewódzkiego i uznając, że
kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw, orzeczono jak w sentencji po myśli art.
39312 KPC.