Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 278/00 Generato dall'IA

Social security contribution base determination case dismissed as cassation inadmissible under Polish law.

Numero d'incarto II UKN 278/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employer against a social security office decision regarding contribution bases. The employer argued that payments for unused vacation days constituted wages subject to contributions, while the court held that such disputes fall under the specific exclusion of cassation proceedings. Consequently, the court ruled that the cassation was inadmissible because the matter concerns the determination of the contribution base rather than a general legal question.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego; disputes regarding the determination of the base for calculating social security contributions are not subject to cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions cassation inadmissibility contribution base determination Polish civil procedure vacation day payments

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego
społeczne kasacja jest niedopuszczalna (art. 393 pkt 5 KPC w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2000 r.).
§ 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.
zgodnie z uregulowaniem zawartym w § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 22 marca 2001 r.

II UKN 278/00

W sprawie o obliczenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne kasacja jest niedopuszczalna (art. 393 pkt 5 KPC w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2000 r.).

Przewodniczący SSN Beata Gudowska , Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2001 r. sprawy z wniosku

„T.-G.” w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o

składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2000 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu w wyniku

rozpoznania odwołania „T.-G.” w P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń SpołecznychOddziału w P. z dnia 21 maja 1999 r. wyrokiem z dnia 22 lutego 1999 r. [...] zmienił

zaskarżoną decyzję i ustalił, że „T.-G.” w P. nie ma obowiązku zapłaty składek na

ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników wypłaconych za pracę w dni

wolne od pracy. Zdaniem Sądu kwoty stanowiące ekwiwalent za niewykorzystane dni

wolne nie wchodzą do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

zgodnie z uregulowaniem zawartym w § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania

składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr

68, poz. 330 ze zm.).

Po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od tego wyroku

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia

25 stycznia 2000 r. [...] zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. Sąd Apelacyjny

uznał, że wypłacone pracownikom kwoty stanowiły wynagrodzenie za pracę w dniach

wolnych od pracy i nie podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, gdyż powołany w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji

przepis wyłącza tylko ekwiwalent za niewykorzystane dni wolne od pracy.

Wyrok ten zaskarżył kasacją wnioskodawca „T.-G.” w P., wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 7

ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 393 pkt 5 KPC w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku stanowił , że kasacja nie przysługuje między innymi w sprawach

o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Sprawy dotyczące zastosowania § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w

sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego są sprawami o określenie podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne. Przepis ten w ust. 1 stanowi: „podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenie społeczne stanowi dochód pracownika”, a w dalszej części definiuje ten dochód oraz formułuje zasady wyłączania oraz wliczania poszczególnych

składników dochodu. W niniejszej sprawie dotyczącej wyłączenia określonych dochodów pracowników z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

kasacja jest z mocy powołanego na wstępie przepisu niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3935 KPC.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 1 KPC odrzucił kasację.